"Sot quhen emigrantë, ndërsa dikur kurbetqarë
Sot, çdo cep i Shqiperise mund te tregoje numrin e madh te tyre, kurse dikur... eh, dikur vetem disa zona shquheshin per kete. Dikur, vendeve ku ata ndaheshin me te afermit e tyre u viheshin emra permallues (Lendina e loteve), kurse sot, çdo cep i Shqiperise mund te etiketohet me kete emer. Neper kryeqytetet e Evropes mund t`i gjesh te grupuar ne sheshe te veçanta, e keto grupime na tregojne ate ç`ka pikerisht emigrantet tane perpiqen te bejne, perpos punes se tyre per jetese: Nevoja per te pare gjakun e per te degjuar gjuhen e nenes, atje ku shteti i tyre i vobekte eshte i paafte t`i mbroje nga poshterimet, ksenofobizmat e pse jo, nga ndjenja e te qenit i shperfillur e pa mbrojtje.
Te gjendur mes kultures se vendit te tyre dhe te vendit ku jetojne, nder vite ata dyzohen. Kjo shihet mjaft qarte tek femijet e tyre, te cilet, ne shumicen e rasteve e kuptojne fare pak shqipen, se per ta shkruajtur as qe behet fjale. E megjithatë, ata perpiqen me gjithe veshtiresite qe hasin ne vend te huaj, duke u rropatur tek mosgjetja e vetvetes ne punet qe bejne. Me gjithe perpjekjet e vagullta çdo 28 - 29 Nentor neper kafenete "nacionaliste", ata i tregojne botes se, po perseri, ne shpirt kane ngelur shqiptare. Ne perdite e pyesim veten se ku eshte dora e shtetit qe na mbron, edhe pse ate e gjejme kudo rreth nesh (na pelqen apo nuk na pelqen kjo mbrojtje).
Por, kur vjen punatek emigrantet, ajo qe na shpaloset eshte teper e rende. Te destinuar pe t`u zhgerryer radheve neper ambasada, te paracaktuar per te njohur kulisat e ryshfeteve ne kembin te nje vize, te natyralizuar me te kaluarit neper vende te caktuara aereporteve (per persona qe vijne nga lindja) e te ngopur me shpresa se mos sot, mot do te hyjme ne Evrope, emigrantet tane te lodhur, vazhdojne te vijne ketu, sepse tek e fundit, ketu kane lindur.
Me punen qe kane bere atje, e me leket qe kane arritur te kursejne (atje ku leket mblidhen me lopate?!) vijne e investojne ketu me idera nga me te çuditshmet e plot vizion. Porse, kur vijne ketu, eh, ketu, kamaret e burokrateve te veshur shik pas karrigeve te zyrave (me tapiceri qe te luajne nga mendte e kokes, e ngrohtesi qe shfryhet nga kondicioneret), duhet te ngopen mire e mire sepse perndryshe nuk ngre dot biznes, e ne e ngritsh, je i destinuar per te falimentuar. Kushdo qe e quan veten emigrant, duhet te fitoje shkathtesine aq te nevojshme per te mbijetuar, o andej o kendej, e duhet t`i njohe mire te dyja anet e medaljes, sepse perndryshe nuk ecen dot para. E, megjithatë, ata shkojne e vijne te përmalluar, e kurdohere me shpresen per kete vend. Dikur, dikush ka thene: "Porse arbnorja grue fisnike, ban se ban fatosa te rij"...!