Trashëgimia e fushatës së Wikileaks është se gjërat janë më të fshehta

Kjo është me sa duket një hakmarrje e Julian Assange: kushdo që bie në kundërshtim me me yllin mashtrues është i dënuar që të kalojë përjetësisht duke diskutuar kuptimin kozmik të Wikileaks. Ndërsa isha botues i The Times gjatë botimeve tona të shumë artikujve të bazuar në thesarin e sekreteve ushtarake dhe diplomatike, dhe si një njeri me fat, që themeluesi i Wikileaks më veçoi si Gazetari i tij më pak i preferuar, unë kam marrë pjesë në gjysmë duzinën e diskutimeve të panelit, dhe kam hedhur poshtë të paktën shumicën. Unë nuk mund të ankohem për atë në Madrid, ku pas mbajtjes së radhës në një auditor të mbushur, botuesit amerikanë, britanikë, gjermanë, francezë dhe spanjollë, të cilët sollën lajme të bazuara në Wikileaks përkujtuan bashkëpunimin vërdallë pas orarit përreth Muzeut Prado dhe vaktin të gatuar nga kuzhinieri Ferran Adria. (Në qoftë se Europa është duke vdekur, Spanja është vendi ku unë kam ndërmend të shkoj më pas). E paharrueshme në një mënyrë të ndryshme ishte retrospektiva në Berkeley, ku Assange, atëherë si tani në një pritje të një vendimi ekstradimi në Angli, u shfaq në një ekran gjigand, si Ozi i fuqishëm, për tu pontifikuar në dështimin e mediave perëndimore, për ti kthyer dosjet në një lloj gjyqi të Nurembergut të imperializmit amerikan. Rreth gjysma e audiencës dukej në prag të një lëkundjeje të brendshme të tyre në ekran.   
Duke i shtuar tre ose katër dokumentarë të aventurës Wikileaks, duzinën me libra, duke përfshirë, çuditshëm, autobiografinë e paautorizuar të Assange - dhe nja dy projekte spekulative të Hollivudit, në të cilat kam një interes të dyfishtë (Mundësinë më të lehtë që unë mund të bëj disa para nga një pjesë e vogël e historisë dhe shansin  jashtëzakonisht të largët nëse drejtori do të marrë parasysh idenë  brilante të  gruas sime që Assange të luhet nga Tilda Swinton). Është e mahnitshme që ata më ftojnë mua për këto gjëra, sepse unë jam pak prishës sporti. Përgjigja ime në përputhje me pyetjen se si pesha e Wikileaks transformoi botën tonë ka qenë: e vërtetë, jo dhe shumë. Ky ishte një ferr i një historie dhe një bashkëpunimi të egër, por nuk është përshëndetur, ashtu si janë të etur dokumentarët për tu besuar, në  disa mosha të reja dixhitale të transparencës. Në fakt, nëse ka një pikë të madhe, ajo është mjaft e kundërt. Me këtë temë që nuk tregon shenja të shkuarit larg - një melodramë më shumë e dokumentarit të aventurës së Wikileaks do të paraqitet muajin e ardhshëm në jug nga  Festivali Jugperëndimor - kam vendosur të kontrolloj deri në pasojat e vazhdueshme nga ajo  çfarë vendet në të gjitha kohërat mund të jenë ujëvara më të mëdha të sekreteve në lulëzim. Vetja e Assange, i cili i dha një grushti gazetarësh akses të hershëm të të dhënave të vjedhura, ka lëvizur nga rezidenca e një vendi mbështetës,  në një strofkë shumë më modeste, ndërsa ai po lufton ekstradimin në Suedi për akuza të abuzimit seksual. Një juri e madhe amerikane besohet të jetë ende duke shqyrtuar një padi për rolin e tij në rrjedhjet e informacionit. Ai përpiloi shumë orë intervista për autobiografinë, pastaj u mbështet nga projekti, por botuesi i tij - në frymën e duhur anarkiste të Wikileaks – e botoi atë mbi kundërshtimet e tij. (Natyrisht jo për fitim. Ai është nr 1.288.313 në listën e  mirë të Amazon të shitjeve të titujve.) Projekti i ri Assange, i njoftuar muajin e kaluar, është një shfaqje televizive në të cilën ai do të intervistojë "ikonathyesit e viteve, vizionarët dhe të fuqishmit e brëndshëm." Kështu që, thotë blerësi krenar i kësaj serie, RT (më parë Rusia Sot), do të jetë krahu i propagandës së gjuhës angleze në Kremlin dhe ruajtësi i kultit të Putin. Jo, pa tallje.
Në anë të televizionit të Kremlinit, Assange ka rënë nga fama botërore e të qënit në listën e të famshmëve: ai nuk ka fuqi të mjaftueshme të  një ylli për një koncert mikpritës tek  "Saturday Night Live", por ai kishte një gur të gdhendur në episodin e së dielës të "The Simpsons".   
Bart: "Si po ja kalon , z Assange?"   
Julian: "Ky është informacioni im personal, dhe ju nuk keni të drejtë të dini për të."   
Bada-Bing.
Ushtria Private e akuzuar për nxjerrjen e tre të katërtave të një milion dokumentesh sekrete të Wikileaks, Bradley Manning - i cili si fillim u mbajt në  paraburgim të tillë çnjerëzor ku zëdhënësi i Departamenti të Shtetit iku nga posti në protestë - është planifikuar të paraqitet në gjykatë të enjten mbi akuzat që mund ta çojnë jetën e një njeriu në burg. Ju nuk keni për ta justifikuar krimin e supozuar të tij për të menduar mëkatin origjinal të një drame të tërë që ky shpirt i vuajtur kishte akses në kaq shumë sekrete si fillim. Ajo që ne nuk mund të dimë me siguri është fati i shumë informatorëve, disidentëve, aktivistëve dhe spektatorëve të cituar në kabllot amerikane. Assange publikoi  emrat e burimeve gjatë kundërshtimeve të forta të gazetarëve që kanë pasur qasje në të dhënat (ne do të fshijmë emrat nga raportet tona) dhe për tmerrin e grupeve të të drejtave të njeriut dhe disa nga kolegët e tij të Wikileaks. Unë kam thënë se disa burime të ekspozuara ikën nga vendet e tyre me ndihmën amerikane, disa të tjerë u ndaluan nga autoritetet, dhe disa nuk janë të njohur se janë vrarë. Por a mund ne ta dimë? Kur kam lexuar tregime të tilla në llogarinë e Reuters javën e fundit ku tre burrave ju pre koka në Jemen për dhënien e informacionit për amerikanët, unë përsëri u shqetësova për shumë nga dëshmitarët e pafajshëm me emrin në rrjedhjet e Wikileaks. Publikimi i kaq shume konfidencave dhe gjërave të pavend nuk e ka sjellë politikën e jashtme amerikane në një qëndrim. Por ajo ka, të paktën përkohësisht, komplikuar jetën e diplomatëve amerikanë. Zyrtarët amerikanë thonë se homologët e huaj janë nganjëherë më të dobët për të folur sinqerisht, dhe se është vështirë për të rekrutuar dhe mbajtur informatorë në mbarë botën.
Si lëndë e parë për gazetarë, vendi i fshehtë i sekreteve ka pasur një të përtejme fenomenale. Kanë  qenë 10 muaj që nga The Times, The Guardian,  Der Spiegel dhe partnerë të tjerë në këtë projekt paraqitën ekstraktet e mëdha  të fundit të tyre nga dosjet. Dhe ende, fjalë për fjalë çdo ditë, histori të bazuara në trove shfaqen diku në botë, ose për shkak se organizatat lokale të lajmeve janë të zëna me copëza të skandalit që nuk tërheqin redaksitë e mëdha, ose për shkak të ngjarjeve të reja që i hedhin kabllot në një dritë më interesante. Veçanërisht, Departamenti i Shtetit dërgon raportime mbi jetesën shthurur të autokratëve në Lindjen e Mesme dha një dru të vogël shtesë për zjarrin e madh të Pranverës Arabe. Por ideja se kjo ishte hapja e një porte përmbytjeje është  provuar pikërisht si gabim. Menjëherë pas shkeljes, disa organizata të lajmeve (duke përfshirë edhe këtë) duke konsideruar krijimin e internetit të sigurtë në shkollë, duke imagjinuar se Grykë të thella të reja dixhitale do të lindin. Por tani kjo duket qartë se shkelja e Wikileaks ishte një nga llojet e rrjedhjes më të vogël të informacionit. Steven Aftergood, i cili monitoron çështjet e sekretit për Federatën e Shkencëtarëve amerikane, tha se që nga Wikileaks qeveria ka ngritur "kërcënimin e brendshëm" si një prioritet, dhe ka shtrënguar materialin e klasifikuar. I shtyrë nga Kongresi nevrik, agjencitë e zbulimit janë në punë në një program auditimi elektronik që do të bëjë transferimin e paligjshëm të sekreteve shumë më të vështira dhe do ta bëjnë ndjekjen e mashtruesve shumë më të lehtë. "Vëmendja e shumët ka qenë e fokusuar në Wikileaks dhe në pronarët e saj shumëngjyrësh," më tha Aftergood. "Por veprimi i vërtetë, që rezulton, nuk është në nivelin e botuesit, është në nivelin e burimit. Dhe atje nuk ka më burime fëmijësh ose të  pamatura si ato të Bradley Manning që thuhet se ishin ". Për arsye të mirë. Administrata e Obamës ka qenë shumë më agresive se paraardhësit e saj në ndjekjen dhe dënimin e mashtruesve. Rasti i fundit, muajin e fundit, arrestimi i John Kiriakou, një ish- gjahtar terrorist i CIA i akuzuar se i ka thënë gazetarëve emrat e kolegëve që morën pjesë në torturimin me ujë “waterboarding” e të dyshuarve të Alkaidës, është një tregues i mësymjes. Është rasti i gjashtë penal i kësaj administrate kundër një zyrtari që i rrëfehet në media, më shumë se të gjithë presidentët e mëparshëm të kombinuar bashkë. Mesazhi është trishtues për ata që besohen për të mbajtur sekrete të ligjshme dhe për denoncuesit apo zyrtarët të cilët duan që publiku të kuptojë se si siguria jonë kombëtare është apo nuk është e mbrojtur.   
Ja paradoksi the dokumentarët e kanë anashkaluar deri tani: Trashëgimia më e dukshme e fushatës së Wikileaks për transparencë është se qeveria amerikane është më e fshehtë se kurrë.