Tre motivet që merren në shqyrtim para një lufte me Sirinë

Nga Sergio Romano
(Corriere della Sera)

Protesta në Siri është transformuar në një luftë civile dhe po bëhet çdo ditë e më e dhunshme dhe tragjike. Por është një aspekt që mendoj se kushtëzon një përgjigje të vërtetë ndaj Asad, d.m.th se mund të "biem nga tigani në zjarr”. Rusët në mënyrë të veçantë duken se ngurrojnë ndaj të panjohurës së ndryshimit të një regjimi. Amerikanët, ndonëse diplomacia e tyre flet të kundërtën, unë mendoj se kanë mësuar nga Afganistani "i parë", kur kujdesi (mbështetja për talebanët) ishte më i keq sesa e keqa (pushtimi sovjetik). Dhe pas evoluimin të paqartë të "pranverës arabe" nuk besoj se ne nuk mund t’u themi se e keni dy gabim? Pyet Mario Taliani drejtorin e rubrikës “Letra” në gazetën prestigjioze Corriere della Sera. një tjetër lexues pyet: Çfarë problemesh e kufizojnë një ndërhyrje të NATO-s në Siri? Ne jemi spektatorë të represionit dhe masakrat, pra kryesisht jemi bashkëpunëtorë. Kjo dhe vetëm vetoja ruse që sjell frikë apo ka ndonjë gjë tjetër? Dhe ja përgjigja e Sergio Romano, historian dhe editorialist: Të nderuar lexues, unë besoj se kundër ndërhyrjes janë tre arsye të mira. Ne duhet të veprojë, së pari, kundër interesave dhe dëshirave të të dy vendeve të mëdha - Rusisë dhe Kinës - të cilët kanë një vend të përhershëm në Këshillin e Sigurimit. Kjo ka ndodhur tashmë në vitin 1999 gjatë luftës në Kosovë, kur NATO filloi bombardimet pa miratimin e OKB-së, por Rusia e Boris Jelcin ishte shumë më e dobët se Rusia e Putinit. Sot, ndërsa SHBA janë duke u përgatitur për të instaluar bazat e raketave që rusët I konsiderojnë armiqësore, një luftë e organizatës më e madhe ushtarake perëndimore kundër mikut dhe aleatit ushtarak të Moskës në Mesdhe do të ketë efektin e ngrirjes së marrëdhënieve tona me Rusinë: një perspektivë që të merret vetëm në qoftë se interesit tona jetik do jetë rrëzimi i regjimit të Bashar al-Assad. Është më mirë për të ushtruar presion ndaj Moskës që të bëjë, nga ana e saj, presion ndaj Damaskut. Besoj se iniciativa e fundit franceze për të adresuar çështjen e Sirisë sipas nenit 7 të Kartës së OKB-së (Ndërhyrja ushtarake) ka këtë qëllim. Duke gjykuar nga deklaratat e fundit të Ministrit të Jashtëm rus Sergei Lavrov, Rusia duket se e ka zbutur disi qëndrimin e saj. Një operacion ushtarak kundër Sirisë, së dyti, do të ushte më komplekse sesa ajo kundër Libisë. Kundërajrori sirian është shumë më efektive sesa ajo Libiane, vendi është më i populluar (më shumë se 22 milionë), qendrat urbane janë më të shumta dhe regjimi, ndryshe nga ajo e Gadafi, është një bllok i përbërë nga shumë interesa: Partia Baath, pakica Alevit, borgjezia dhe pakicat fetare të krishtera (16%) që nuk janë aleate me Asad, por kanë shumë përfitime nga politika laike e qeverisë së tij dhe frikë me ardhjen e një regjimi islamik. Nuk është, më në fund,  të dashur lexues, ka një arsye të tretë. Përvoja libiane ka treguar se heqja e një tirani jo domosdoshmërish sjell ardhjen automatike të një regjimi demokratik. Për të qeverisur pasluftën siriane, NATO duhet të shkojë në terren me trupat e saj, të likuidojë ultësirën e fundit të regjimit, duke i detyruar rebelët  të hedhin poshtë armët e tyre, aq sa është e mundur për të shmangur pasojat e luftës civile. Nuk mendoj se NATO-ja, pas asaj që ka ndodhur në Irak dhe Afganistan, ka qëllime dëshirë të fytet në një detyrë të tillë.