Ushtarët amerikanë në luftë janë 1 përqindëshi i harruar

Slogani i lëvizjes “Occupy Wall Street”, (pushtoni Uall Stritin): “Ne jemi 99 për qind”, është një ironi për shumë prej atyre që janë duke vuajtur, ose kanë shërbyer, në Afganistan apo Irak. Ushtarakët tonë dhe gratë nuk janë 1 për qind e amerikanëve të cilët lëvizja OWS denoncon. Përkundrazi, ky 1 për qind injorohet nga vetë-shpallja 99 për qind në Zuccotti Park, si dhe nga ata që i kërkojnë poshtë protestuesit nga zyrat e tyre në kompaninë Goldman Sachs apo Citibank. Dhe kjo nuk është e humbur në luftimet në Afganistan siç ishte në llogaritë bankare, nuk është një interes ose shqetësim për ata që patrullojnë në Kandahar, të cilët motivojnë protestuesit për të dalë në rrugë në qytete në të gjithë Amerikën. Një për qind që dolën vullnetarë për të shërbyer në forcat e armatosura, dhe familjet e tyre, janë ata amerikanë të mbetur që ndjekin nga afër ngjarjet në vende të tilla si Helmand dhe Kabul. Shumica e amerikanëve të kujdesshëm mund t’ju thonë në çast juve, se kush po shtyn për një plan “9-9-9” të taksave (Herman Cain), por pyesni ata për emrin e komandimit të përgjithshëm të më shumë se 100.000 trupave në Afganistan dhe ata nuk do të kenë një çelës (Përgjigja është gjenerali John Allen). Shumë prej njerëzve dashamirës që debatojnë për  normat e taksave dhe mbylljen pa krye  hipotekare janë në dijeni të një rreshteri të ri me emrin Kristoffer Domeij, i cili la pas një grua dhe dy fëmijë, kur u vra muajin e kaluar luftimin e tij të 14-të. Apatia publike që ka karakterizuar gjatë përfshirjen tonë në këtë luftë është e qartë, në pjesën më të madhe, është rezultati i një force ushtarake e gjitha - vullnetare që ka lënë 99 për qind të të lumturve në dijeni të triumfeve të përditshme si dhe tragjeditë që shënojnë jetën e shumë prej bashkëqytetarëve të tyre të një botë larg. Si një këmbësor ish-Ushtrisë i cili u kthye në shtëpi nga provinca Anbar e Irakut në vitin 2007, në një vend kryesisht mbështetës të trupave të saj - edhe pse në përgjithësi i pa-interesuar në atë që në fakt bënte - Unë kurrë nuk do të doja me këtë brez të veteranëve përbuzjen me të cilën veteranët e Vietnamit i kanë përshëndetur në mënyrë të turpshme. Për ata për të cilët kjo luftë ishte një moment përcaktues, apo për familjet e atyre që nuk u kthyen kurrë, mungesa pothuajse totale e diskursit publik mbi luftën në Afganistan është shqetësuese. Mungon angazhimi publik dhe debati, trupat janë vendosur dhe ri-vendosur në një cikël dekade të gjatë që është ndërprerë herë pas here, kur një shpërthim shkatërroi trupat e tyre, duke dërguar valë tronditëse në familjet e tyre në shtëpi. Por, pa marrë parasysh se çfarë ndodh atje, ngjarjet janë të mbytur nga kakofoni përreth një rrëmuje financiare, ose nga një kulturë popullore në dukje e projektuar që ti bëjë anestezinë vetes nga shqetësimet e saj ekonomike. Pas një dekade në Afganistan e shënuar nga disa suksese dhe mungese të frustrimit, është e qartë se nuk ka përgjigje të lehta atje. Akoma nuk duhet që ne amerikanët të kemi disa dhoma në sheshin publik për një diskutim të një lufte në të cilën 13 trupat e koalicionit dhe civilët janë shtuar në numrin e të vdekurve në rrjedhën e një ditë të përgjakshme vetëm disa javë më parë? Me një jo sens urgjence në mesin e publikut, të dyja partitë politike janë të lira të shkojnë përpara me një strategji ushtarake që me sa duket është e mbushur me entuziazëm, ndonjëherë shfaqen të vendosur për mundësitë më pak të këqija në mungesë të ndonjë mundësie tjetër më të mirë.   
Sigurisht, përgjigjet nuk kanë gjasa për t’u gjetur në një çadër në Zuccotti Park apo në një fond gardh nëpër rrugë. Por diçka është e gabuar me një komb në të cilat publiku është ndarë nga realiteti i kësaj lufte të gjatë, ndjekja penale e cila është bërë si e huaj për shumë amerikanë si instrumentet ekzotike financiare të krijuara në Wall Street. Po të kthehemi në 2005, madje as në gjysmë të rrugës në dekadën tonë të luftimeve në Irak dhe Afganistan, gjyshi im, një veteran Luftës së Dytë Botërore, ndonjëherë vijëzonte titujt e gazetës së tij, i hidhte mënjanë me neveri, dhe ankohej me zë të lartë, “Mos ata nuk e dinë se ka një luftë?” Për fat të keq, përgjigja tani është e njëjtë siç ishte atëherë. Disa amerikanë, në fakt, reflektuan në ditën ndërkombëtare të Veteranëve mbi sakrificat e bëra nga brezi i veteranëve të fundit të Shteteve të Bashkuara. Dhe kjo është një gjë e mirë. Por, të vijë e hëna, si kambanë hapjes së një ditë të re në Wall Street, ushtarët amerikanë nisen edhe njëherë në patrullë dhe kjo do të jetë gjëja më e largët në  shumë mendje.
Shkruesi, një oficer këmbësorie i ushtrisë në  2003-2007, Menaxher në Departamentin e Mbrojtjes.
Marrë nga Washington Post