ǒkuptojmë me fjalën popull

Fjala “popull” mund të ketë dy kuptime të ndryshme, në varësi nëse konsiderohet si një e tërë (një territor dhe të gjithë njerëzit që zënë atë, së bashku me anëtarët e grupit civil) apo si një pjesë e tërë ( si "klasat më të ulëta"). Në frëngjisht, “puple”, në fillim ka caktuar një grup i individësh të lidhur me një komunitet prej origjinës, vendbanimit, doganave dhe institucioneve. Ky është kuptimi që merr fjala kur bën paraqitjen e saj në shekullin e nëntë, veçanërisht në Serments (betimet) de Strasburg (842). Së shpejti u përhap në kuptimin e dytë: populli, "popullor", në krahasim me elitat sunduese, janë "njerëzit e vegjël", “populli minut”, ashtu siç ishte në shekullin e tetëmbëdhjetë, definicion i cili nuk ulet në dimensionin e thjeshtë ekonomik (në krahasim me "të drejtat" ose "nevojtarët"). Kjo ambivalencë është jashtëzakonisht e lashtë. Ajo daton në Greqinë e lashtë, që nga termi popull tashmë është vulosur një alfabet rrokjesh (DA-mo). Fillimisht, popull është një mënyrë e të menduarit në lidhje me komunitetin në marrëdhënie të ngushtë me tokën që është e tyre dhe që ushtron autoritetin e udhëheqësve të saj (pra “Deme” , ndarja territoriale dhe administrative). Ky dimension territorial e populli janë të lidhur drejtpërdrejt me dimensionin e tij politik. Tashmë në tekstet homerike, populli nuk janë ngatërrohet me etnosin. Gjithashtu, ndryshon nga Laosi, i cili i referohet më tepër një grupi njerëzish nën autoritetin e një shefi. Në Spartë, nëpërmjet nocionit të popullit ndërtohet ideali i qytetarit të ushtarit. Në Athinë, populli i referohet të gjithë qytetarëve, pra bashkësisë politike që formon elementin njerëzor të POLIS. Si një subjekt, / veprim kolektiv/ ishte ai që krijoi hapësirën e përbashkët në bazë të të cilës mund të luajë ekzistencën e duhur politike sociale.
Nga shekulli i pestë para erës sonë, termi i referohet gjithashtu popullit të demokracisë dhe blen një rezonancë të njëjtë për ata që e dënojnë ushtrimin e Kratosit nga ana e popullit. Gjithashtu, caktohet një "parti popullore", ekuivalente e plebeut romak, gjurmët e së cilës gjenden në shkrimet e Solonit.
Parimi i demokracisë nuk është barazia e natyrshme e njerëzve midis tyre, por barazia politike e të gjithë qytetarëve. "Kompetenca" për të marrë pjesë në jetën publike nuk ka asnjë burim tjetër jashtë përveçse të qenit qytetar. Hannah Arendt shkruan: "Ne nuk kemi lindur të barabartë, ne bëhemi të barabartë si anëtarë të një grupi, në bazë të vendimit tonë për të garantuar të drejtave të barabarta." Populli, në një demokraci, me votën e tij nuk shpreh mendime që janë më reale sesa të tjerët.
Ai duhet të dijë se cilat janë preferencat e tij. Siç shkruan Chollet Antoine “Në një demokraci,populli nuk ka as gabim as e drejtë, por vendos". Ky është themeli i legjitimitetit demokratik. Pikërisht për këtë arsye pyetja "Kush është shtetas?" - Dhe kush jo - është shtylla kurrizore e çdo praktike demokratike. Në mënyrë të ngjashme, përkufizimi i lirisë demokratike është mungesa e kufizimit, si në doktrinën liberale apo tek Hobsi ("Mungesa e pengesës së jashtme", thotë Leviatan 14), por identifikohet me mundësinë e secilit të marrë pjesë në përcaktimin kolektiv të kufizimeve sociale. Liritë, gjithnjë e më konkrete, aplikohen në zonat specifike dhe situatat të veçanta. Disa njerëz mund të konsiderohen se përbëjnë një numër të singolariteteve, por kjo nuk e ndalon atë të formojë  një të tërë dhe se secili ka cilësitë e veçanta që janë të pavarura nga ato që gjenden në individë të cilët e përbëjnë atë. Për shkak se njerëzit formojnë një të tërë që e mira e përbashkët nuk është identifikuar me një "interes të përgjithshëm", që është asgjë më shumë se shuma e interesave individuale. E mira e përbashkët nuk kërkon një përkufizim moral, por një përkufizim politik.
Në çdo qeveri përfaqësuese ka një ndryshim të qartë jodemokratik, të cilin Zhan Zhak- Ruso e kishte parë qartë ("në momentin që ju jep popullit  një përfaqësues, ai nuk është më i lirë," Kontrata Sociale, III, 15). Pjesëmarrja politike është e kufizuar për shkak se vetëm nëpërmjet zgjedhjeve, që do të thotë se populli nuk grupon aktorë, por vetëm votues. Kjo është deklaruar pa dyshim se populli nuk mund të marrë vetë fjalën, nuk duhet të japë pikëpamjen e tij të drejtpërdrejt dhe të sigurojë perspektivën e tij për problemet aktuale apo vendimet që  vënë në dyshim të ardhmen e tij, se ka edhe argumente që duhet të shmangen, duke pasur parasysh se vendimet dhe zgjedhjet duhet të ushtrohen nga përfaqësuesit që cakton, domethënë nga elitat që kurrë nuk kanë pushuar së tradhtuari ata nga të cilët morën pushtetin. Perceptimi social i popullit është transformuar nga shekulli i tetëmbëdhjetë, kur u shpik "Kompania". Nga njëra anë, teorizohet “shpirti i popullit "(Volksseele), tek tjetra shihen tek populli klasat punëtore - një aktor i ri shoqëror i aftë për të sfiduar hierarkitë e vjetra. Në shekullin e nëntëmbëdhjetë, e djathta konservatore mbron para së gjithash popullin si tërësi - me një kalim nga populli tek etnos, në momentin në të cilin zhvillon një mistikë të unitetit kombëtar të "Bashkimit të shenjtë", ndërkohë që socialistët mbrojnë klasat popullore. Një veçim i thellë artificial, që nga "njerëzit e popullit gjithmonë kanë formuar një shumicë të madhe të" popullit ". Populli duhet me të vërtetë të mbrohet në të gjitha dimensionet e tij.
Shembulli i Komunës së Parisit, nga kjo pikëpamje, është veçanërisht e rëndësishme, për shkak se ajo lëvizje ka ngrirë një reagim patriotik (frika e hyrjes së trupave prusiane në Paris) dhe një reagim proletar (frika e reagimit monarkik kundër rezultateve të zgjedhjeve të shkurtit të vitit 1871).
Gjatë këtyre ditëve, të cilat do të përfundojnë në gjak, populli i Parisit u ngrit për të marrë pushtetin. Përsa i përket përfaqësimit, qyteti do të zgjedhë delegatët e tyre dhe kthen mandatin. Në aspektin social, shfuqizon gjobat nga pagat, ofron shpërblimin e drejtësisë dhe zgjedhjen e gjyqtarëve. Ai gjithashtu vendos ndarjen midis kishës dhe shtetit, vendos parimin që arsimi të jetë i lirë dhe i detyrueshëm, madje deklaron edhe “qeverinë e botës së artit nga artistët." Frymëzimi i përgjithshëm është ai i federalizmit proudhonian. Shoqata e punëtorëve është vënë si një parim themelor i organizimit të prodhimit. Forcat e Versajës do të përpiqen ta parandalojnë realizimin e atij programi. "Kufoma është në tokë, por ideja është në këmbë", do të thoshte Viktor Hugo

*Autori është filozof francez, i konsideruar si një nga teoricienët e së djathtës së re. Shkrimi është marrë nga Revista kulturore “Diorama Letterario”