Meditim

Poezi nga Hysen Haxhiaj

Duke parë dallgët e detit

që drejt bregut shkumëzojnë,

me furi e me gjëmime

sikur duan ta shkallmojnë

Edhe shkëmbi që është shkëmb

nga kjo forcë e pandërprerë,

duket se në shpirt i dhemb

dhe gatitet që të bjerë.

Në kujtesë të moshës time

jeta me një dallgë më ngjan

por unë kurrë snxorra rënkime

dhe pse shpirti më loton

Që pesë vjeç me epitete

ata që u dhashë të hanë

fyerjet mi dhanë me vete

dhe më çuan në hapsanë.

Herë kulak e herë armik

çkam dëgjuar unë e di,

unë që diellin bëra mik

dhe për dritën u bësh fli.

Njëzet vite plot kaluan

vendi im i gjore çpo heq,

mua plaget smu shëruan

dhe çdo ditë më shpojnë më keq.

Nuk kam penë që të tregoj

lëre lëre çndodh këtu,

komunizmi ndërroi veç bojë

nga i kuq na u bë blu.

Prostituta dhe hafije

militantë karabushë

hajdutë me poste partie

vidh e vidh se spyet kush

Mjerë ai që e ngre zërin

me pështymë mafja të mbyt

e kush thotë se erdh liria

komunizmi ka 7 shpirt.

Në tribunë edhe ekrane

vetëm dinë të recitojnë,

vend i kthyer rrumpallhane

ku veç djajtë mund të sundojnë.

Shqipëria brenga ime

kryeulur përmbi gur,

ku shkuan ato premtime

që u thanë për ty dikur.

Mbi flamurët e leckosur

qielli im rënkon prej vrerit

sbëhet kurrë demokraci

me këlyshët e Enverit.

Prish bucela bëj kanace

me furi e sy mërish,

fushat mbushur me gjembaçe

dhe baraka arrixhinjsh

Ata që nga burgjet dolën

demokratë nacionalistë,

mbetën prapë me gisht në gojë

se   askush si ka në listë

Duke parë dallgët e detit

që mbi breg lëshojnë mëritë,

më kujtohet mosha ime

dhe mërzia më zhurit

Ju bëj thirrje kudo jeni

nga atdheu ktheni sytë,

se nuk ka si balta jote

e kanë thënë dhe Perënditë.