‘EMO’, trendy adoleshencial, muzikëndjenjë, dhembje
SHBA- Termi "Emo", është përdorur si kundër-rrymë, ajo është një shkurtim i fjalës "emocionale". Termi 'emo' është përcaktuese jo vetëm për një qëndrim, por edhe për një mënyrë që vjen nga emocore (muzikë emo). Emocore është një kombinim në mes të hardcore dhe punk (muzikë e fortë dhe punk), e cila ishte shumë popullore në vitet '80 në Washington DC.
Kultura 'emo' u zhvillua së tepërmi në mes të viteve 90 dhe 2000, duke arritur kulmin e popullaritetit të tij dhe sot. Emo është muzikë, emo është personalitet, emo është e modës! Emo si term është për një zhanër që përfshin fillimisht muzikën punk rock. Megjithatë, në formën e saj moderne si zhanër tingëllon më ëmbël, si përzierje origjinale e rock dhe muzikës indiane.
E një rëndësie themelore për krijim e stilit ishin Du Hüsker me albumin e tyre të Zen Arcade, botuar në vitin 1984 dhe me Naked Raygun në 1985. Emo është një stil i muzikës rock karakterizuar në mënyrë tipike nga muzika e ashtuquajtur e ëmbël dhe ekspresive, shpesh dhe me tekste rrëfyese. Në 1980 u krijua punk hardcore, lëvizje në mes të washington DC, ku ai ishte i njohur si "hardcore emocionale" ose "emocore" dhe grupet e para ishin Rites of Spring dhe Embrace.
Si stil u përhap nga grupet bashkëkohore amerikane rock punk, të cilët ndryshuan tingullin dhe kuptimin e stilit duke e përzier me punk pop dhe rock indie, në fillim të viteve 1990 (kjo ndodhi nga grupe të tilla si Jaëbreaker dhe Sunny Day Real Estate). Kitarat të cilat tingëllonin ëmbël, ritme të ndryshme, dhe tekste thellësisht personale të Rites of Spring, thyen kufijtë e ngurtë të muzikës dhe ndihmuan të fillojë "hardcore emocionale" ose "emocore" style. Në vazhdën e suksesit të vitit 1991 të Nevermind dhe Nirvana, muzika nëntokësore dhe e subkulturës në Shtetet e Bashkuara, u bënë biznes i madh.
Adoleshentët në të gjithë vendin janë deklaruar si tifozët e muzikës së pavarur, dhe muzika punk u bë e zakonshme. Të tjera emo-punk grupe të prirur pasuan së shpejti dhe fjala "emo" ka filluar të zhvendoset nga të qenit i paqartë dhe i padefinuar për të, duke iu referuar një lloji të veçantë të muzikës emocionalisht autoritare që ishte romantike, por distancuar nga natyra politike e punk rock. Emo sot është i lidhur zakonisht me të dyja fushat, muzikë dhe modë, si dhe subkulturën emo. Vitet e fundit frymëzim për mijëra adhurues emo, janë pop-rock banda nga Gjermania, Tokio Hotel, e krijuar në vitin 2000 nga këngëtari Bill Kaulitz, kitaristi Tom Kaulitz, bateristi Gustav Schäfer dhe basisti Georg Listing.
Stili 'emo'
Duhet thënë se emo ka një mënyrë krejt të veçantë të konceptuarit të gjërave, për këtë arsye ai ka në natyrën e tij të eksperimentuarit gjatë gjithë kohës. Veshja emo është e karakterizuar nga xhinse të ngushta si për meshkujt dhe femrat njësoj. Vajzat përngjasojnë me 'lolita gothic', që imitojnë kukulla porcelani të cilat preferojnë funde me dantellë të fryrë, flokë të gjatë, shpesh krehur në një anë të fytyrës, të lyer kryesisht me ngjyrë të zezë. Stilimit e flokëve janë nga më të shumëllojshmet dhe pjesa ku emot shprehin kreativitetin e tyre, por e veçanta e krehjes është se flokët rriten në pjesën e përparme dhe anësore në mënyrë që ata të mbulojnë fytyrën.
Emo sot është më i lidhur me modën sesa muzikën. Veshjet 'gothic' mund të themi se janë perfekte për to. Ngjyra dark (e zezë) mbizotëron në çdo veshje. Bluza të ngjitura pas trupit (ndonjëherë me mëngë të shkurtra), të cilat shpesh mbajnë emrat e grupeve emo, bandave muzikore të cilët i adhurojnë ose krijesa të çuditshme (skelet), atlete më qafa, rripat metalik dhe bizhu të rënda plotësojnë stilin emo.
Por, emo ka një kuptim më të thellë se muzikë dhe stil. Emo është një fenomen i lindur në vitet tetëdhjetë në vendet anglo-saksone. Fjala që karakterizon ato rrjedh nga emocioni, pasi emo-t pretendojnë të kenë një ndjeshmëri të rritur, aftësi më të madhe për të shprehur dhimbjen. Në realitet vala e parë emo ndeshet në vitet 1985-1994, kur shfaqen një grup i vetëpërcaktuar emo, të cilit ishin një turmë e madhe vetëshkatërruese, ata u karakterizuan nga shkallë e lartë depresive të cilët e shprehën, duke prerë venat dhe dëmtuar trupin e tyre.
(BalkanWeb)
Kultura 'emo' u zhvillua së tepërmi në mes të viteve 90 dhe 2000, duke arritur kulmin e popullaritetit të tij dhe sot. Emo është muzikë, emo është personalitet, emo është e modës! Emo si term është për një zhanër që përfshin fillimisht muzikën punk rock. Megjithatë, në formën e saj moderne si zhanër tingëllon më ëmbël, si përzierje origjinale e rock dhe muzikës indiane.
E një rëndësie themelore për krijim e stilit ishin Du Hüsker me albumin e tyre të Zen Arcade, botuar në vitin 1984 dhe me Naked Raygun në 1985. Emo është një stil i muzikës rock karakterizuar në mënyrë tipike nga muzika e ashtuquajtur e ëmbël dhe ekspresive, shpesh dhe me tekste rrëfyese. Në 1980 u krijua punk hardcore, lëvizje në mes të washington DC, ku ai ishte i njohur si "hardcore emocionale" ose "emocore" dhe grupet e para ishin Rites of Spring dhe Embrace.
Si stil u përhap nga grupet bashkëkohore amerikane rock punk, të cilët ndryshuan tingullin dhe kuptimin e stilit duke e përzier me punk pop dhe rock indie, në fillim të viteve 1990 (kjo ndodhi nga grupe të tilla si Jaëbreaker dhe Sunny Day Real Estate). Kitarat të cilat tingëllonin ëmbël, ritme të ndryshme, dhe tekste thellësisht personale të Rites of Spring, thyen kufijtë e ngurtë të muzikës dhe ndihmuan të fillojë "hardcore emocionale" ose "emocore" style. Në vazhdën e suksesit të vitit 1991 të Nevermind dhe Nirvana, muzika nëntokësore dhe e subkulturës në Shtetet e Bashkuara, u bënë biznes i madh.
Adoleshentët në të gjithë vendin janë deklaruar si tifozët e muzikës së pavarur, dhe muzika punk u bë e zakonshme. Të tjera emo-punk grupe të prirur pasuan së shpejti dhe fjala "emo" ka filluar të zhvendoset nga të qenit i paqartë dhe i padefinuar për të, duke iu referuar një lloji të veçantë të muzikës emocionalisht autoritare që ishte romantike, por distancuar nga natyra politike e punk rock. Emo sot është i lidhur zakonisht me të dyja fushat, muzikë dhe modë, si dhe subkulturën emo. Vitet e fundit frymëzim për mijëra adhurues emo, janë pop-rock banda nga Gjermania, Tokio Hotel, e krijuar në vitin 2000 nga këngëtari Bill Kaulitz, kitaristi Tom Kaulitz, bateristi Gustav Schäfer dhe basisti Georg Listing.
Stili 'emo'
Duhet thënë se emo ka një mënyrë krejt të veçantë të konceptuarit të gjërave, për këtë arsye ai ka në natyrën e tij të eksperimentuarit gjatë gjithë kohës. Veshja emo është e karakterizuar nga xhinse të ngushta si për meshkujt dhe femrat njësoj. Vajzat përngjasojnë me 'lolita gothic', që imitojnë kukulla porcelani të cilat preferojnë funde me dantellë të fryrë, flokë të gjatë, shpesh krehur në një anë të fytyrës, të lyer kryesisht me ngjyrë të zezë. Stilimit e flokëve janë nga më të shumëllojshmet dhe pjesa ku emot shprehin kreativitetin e tyre, por e veçanta e krehjes është se flokët rriten në pjesën e përparme dhe anësore në mënyrë që ata të mbulojnë fytyrën.
Emo sot është më i lidhur me modën sesa muzikën. Veshjet 'gothic' mund të themi se janë perfekte për to. Ngjyra dark (e zezë) mbizotëron në çdo veshje. Bluza të ngjitura pas trupit (ndonjëherë me mëngë të shkurtra), të cilat shpesh mbajnë emrat e grupeve emo, bandave muzikore të cilët i adhurojnë ose krijesa të çuditshme (skelet), atlete më qafa, rripat metalik dhe bizhu të rënda plotësojnë stilin emo.
Por, emo ka një kuptim më të thellë se muzikë dhe stil. Emo është një fenomen i lindur në vitet tetëdhjetë në vendet anglo-saksone. Fjala që karakterizon ato rrjedh nga emocioni, pasi emo-t pretendojnë të kenë një ndjeshmëri të rritur, aftësi më të madhe për të shprehur dhimbjen. Në realitet vala e parë emo ndeshet në vitet 1985-1994, kur shfaqen një grup i vetëpërcaktuar emo, të cilit ishin një turmë e madhe vetëshkatërruese, ata u karakterizuan nga shkallë e lartë depresive të cilët e shprehën, duke prerë venat dhe dëmtuar trupin e tyre.
(BalkanWeb)