Vdekja e De Miguel, profesor Russo Frattasi: “Një traumë e dhunshme, si një përplasje ballore mes dy makinave”
Një goditje me gju në kraharor në minutën e 96', në mesfushë, gjatë një dyluftimi për topin. Jashtëzakonisht e dhunshme. Jesús de Miguel Alameda, 30 vjeç, sulmuesi i Tenerifes, humbi jetën në këtë mënyrë pas përplasjes me portierin e Andorras, Jesús Owono. U rrëzua në tokë, iu dha ndihma e parë dhe u transportua në spital. Nuk ia doli të mbijetonte. Për të kuptuar se çfarë mund të ketë shkaktuar një ngjarje të tillë, është pyetur profesor Carlo Alessandro Russo Frattasi, kirurg ortoped dhe specialist në Mjekësinë Sportive në Universitetin e Torinos, si dhe mjek ligjor. Dinamika e ngjarjes të rrënqeth: “Kraharori shtypet drejt shtyllës kurrizore dhe ngjesh zemrën”.
E këtu flitet për një futbollist 30-vjeçar, i shëndetshëm, i monitoruar çdo ditë dhe që, megjithatë, merr një goditje me gju në kraharor dhe zemra i ndalon. “Këtu po flasim për një traumë me energji jashtëzakonisht të lartë. Nga ato që ndodhin pothuajse kurrë. Keni dy futbollistë, nga 70-75 kilogramë secili ose edhe më shumë, që vrapojnë drejt njëri-tjetrit me shpejtësi të madhe. E gjithë ajo forcë përqendrohet në një pikë të vetme: gjuri. E gjitha aty. Në ato pak centimetra". Dhe çfarë ndodh me kraharorin? “Kraharori është elastik. Ai rrafshohet. Përplaset me shtyllën kurrizore. Në mes ndodhet zemra. E cila është pak më e madhe se një grusht. Ajo shtypet plotësisht. Dhe ndalon për një arsye mekanike, jo kardiake. Një të dhjetën e sekondës më vonë, një centimetër më tej, dhe ndoshta nuk do të kishte ndodhur asgjë. Në këtë rast gjuri mbërriti pikërisht aty. Pikërisht në zonën e zemrës”.
Paqartësia, megjithatë, është në faktin se pas rianimimit zemra e de Miguel rifilloi të rrihte në fushë. “Zemra rifilloi të rrihte, po. Por gjatë atyre minutave që qëndroi e ndalur, truri nuk mori gjak. Nuk pati perfuzion. Dhe truri është organi që vuan më shumë nga të gjithë. Mjaftojnë vetëm pak minuta pa oksigjen për të shkaktuar një dëmtim shumë të rëndë dhe të pakthyeshëm. Me sa duket, kjo është ajo që ka ndodhur. Zemra rifilloi të rrihte, por gjendja neurologjike ishte e dëmtuar”.
Një ngjarje shokuese, ku nuk ekziston asnjë rast i ngjashëm: “Në rastet tona të studiuara, mes traumatologëve, nuk kam gjetur asgjë kaq të lokalizuar dhe kaq të dhunshme. Po ju jap një shembull praktik. Nëse ju jeni i palëvizshëm dhe dikush vjen me 40 kilometra në orë dhe ju godet në kraharor me gju, ju hedh tre metra larg. Dhe duke ju hedhur larg, shkarkon forcën. Këtu jo. Këtu ishte një përplasje ballore. Si dy makina që përplasen kokë më kokë. Kapaku i motorit shtypet dhe deformohet. E gjithë energjia mbetet brenda. Ja, kjo është ajo që ndodhi”.