Akuzat e Shqipërisë për politikën e jashtme të Hrushovit
Gazeta “Zëri i popullit” vazhdon komentet për Bashkimin Sovjetik. Debatohet për takimin mes kreut të Kremlinit dhe Ajzenhauerit me Kenedin
Nikita Hrushovi, duke vazhduar me konsekuencë rrugën e tij demagogjike, deklaron se gjoja ai merr parasysh ndryshimin e raportit të forcave në arenën ndërkombëtare dhe thotë se për ruajtjen e paqes dhe shmangien e luftës botërore duhet forcimi i mëtejshëm e i vazhdueshëm i sistemit socialist, uniteti i të gjitha forcave të klasës punëtore ndërkombëtare, i lëvizjes nacional-çlirimtare, i të gjitha forcave demokratike. Por a mbështetet me të vërtetë Nikita Hrushovi në këto forca për ruajtjen e paqes dhe shmangien e luftës botërore dhe të luftërave të tjera agresive që ndërmerr imperializmi? Po të gjykosh nga tërë konceptet dhe veprimet praktike të grupit të Nikita Hrushovit në fushën e politikës ndërkombëtare, del se, sipas saj, fatet e paqes e të popujve varen nga njerëzit e mëdhenj, nga urtësia dhe arsyeja e tyre, nga takimet nga bisedimet e Nikita Hrushovit me përfaqësuesit e imperializmit, sidomos atij amerikan. Qysh më 31 tetor të vitit 1959, në fjalimin e mbajtur në Sovjetin Suprem të BRSS-së, Nikita Hrushovi deklaronte: “Ne e kemi thënë mëse një herë se problemet më të ndërlikuara ndërkombëtare mund t’i zgjidhin vetëm kryetarët e qeverisë, të cilët kanë kompetenca të mëdha. Vetëm ata janë në gjendje të pastrojnë grumbullin e anomalive në marrëdhëniet ndërkombëtare, të cilat janë mbledhur gjatë shumë vjetëve të luftë së ftohtë”. Pikërisht në këtë frymë ai dhe njerëzit e tij e quajtën takimin Hrushov-Azjenhauer në Kemp Devid si fillimin e një “etape të re”, e një “ere të re”, si një “kthesë në historinë e njerëzimit”. Kurse anëtari i Komitetit Qendror të PK të BS, ministri i Jashtëm i BRSS-së, A. Grominko, deklaroi në fjalimin e mbajtur në Sovjetin Suprem në dhjetor 1962 se po pati harmoni midis kryetarit të qeverisë sovjetike - Nikita Hrushovit - dhe presidentit të SHBA - Kenedit, do të ketë edhe zgjidhje të problemeve ndërkombëtare”. Bile për të realizuar sa më mirë këtë harmoni, kohët e fundit u vendos që të krijohet edhe lidhja direkte telefonike midis Hrushovit dhe Kenedit, midis këtyre dy burrave të shtetit që paskan në dorë fatet e njerëzimit! Ja cili ishte preokupacioni i vërtetë i Nikita Hrushovit! Pra jeta tregon përditë e më qartë se fjalët e revizionistëve modernë për forcën e popujve, për rolin e masave në luftën e mbrojtjen e paqes, nuk janë tjetër veçse demagogji e mashtrim. Këtë e ka shprehur vetë Nikita Hrushovi në fjalimin e tij të 12 dhjetorit 1962, ku luftën e popujve kundër imperializmit e quajti “sharje të kota”, “fjalë boshe”, “deklarata bombastike”, që nuk i shkaktojnë asnjë dëm imperializmit. Për më tepër, Nikita Hrushovi nuk ka ngurruar t’i akuzojë si luftënxitës që duan ta shtyjnë botën drejt katastrofës bërthamore, që duan të sigurojnë fitoren mbi kapitalizmin nëpërmjet luftës midis shteteve, shkatërrimit, gjakut dhe vdekjes së miliona njerëzve”, të gjithë ata që guxojnë të demaskojnë imperialistët dhe që u bëjnë thirrje popujve të ngrihen kundër imperializmit, për mbrojtjen e paqes dhe për çlirimin e tyre kombëtar e shoqëror. Për të larguar popujt nga lufta e drejtë kundër imperializmit, për të paralizuar lëvizjen revolucionare dhe luftën nacional-çlirimtare të popujve, Nikita Hrushovi është bërë një propagandist vullnetar i politikës së shantazhit atomik që ndjek imperializmi amerikan, gjë që tregon se atij i ka hyrë frika në palcë. Se ka shkarë në llumin e disfatizmit, se ka humbur çdo besim në forcën e popujve, në të ardhmen e njerëzimit, në triumfin e socializmit e të komunizmit në mbarë botën. A nuk e vërteton këtë fjalimi i Nikita Hrushovit në shoqërinë Austro-Sovjetike më 2 korrik 1960, ku tha: “Në qoftë se në këtë tokë ne nuk mund të jetojmë ashtu si qeniet e gjalla, munden të jetonin në arkën e Noes dhe do të fillojmë të zgjidhim me luftë mosmarrëveshjet midis shteteve - kujt nuk i pëlqen socializmi e kujt nuk i pëlqen kapitalizmi, atëherë ne do ta zhdukim arkën tonë të Noes, rruzullin tokësor”? Po këtë ide ai e përsëriti edhe në vitin 1963, kur, duke folur në Kongresin e 6-të të PSB-së Gjermane, deklaroi: “Sipas llogarive të shkencëtarëve, vetëm ai rezultat i goditjes së parë do të vriteshin 700-800 milionë veta. Nga faqja e dheut do të zhdukeshin e do të shkatërroheshin gjithë qytetet e mëdha jo vetëm të dy fuqive bërthamore kryesore - të Shteteve të Bashkuara dhe të Bashkimit Sovjetik, por edhe të Francës, Anglisë, Gjermanisë, Italisë, Kinës, Japonisë dhe të shumë vendeve të tjera të botës. Pasojat e luftës atomike e me hidrogjen do të ndikonin gjatë jetës së shumë brezave të njerëzve, duke shkaktuar sëmundje, vdekje, duke çuar në zhvillimin më të shëmtuar të njeriut”. Deklarata të këtij lloji ka me shumicë në fjalimet e Nikita Hrushovit dhe në materialet propagandistike të grupit të tij. Dhe ç’tregojnë të gjitha këto? Të tilla qëndrime pesimiste e kapitulluese i shërbejnë vetëm imperializmit dhe i sjellin një dëm të madh luftës së popujve për mbrojtjen e paqes.
Shkrimi është botuar në gazetën “Zëri i popullit” më 18 prill 1963
Titulli është redaksional
Përgatiti: Matilda Arapi
Në numrin e së mërkurës do të lexoni:
Akuzat e shtypit të Tiranës zyrtare për raportet me Rusinë
Politika e jashtme e Hrushovit larg Deklaratave të Moskës
Si e shtrembëroi ai konceptin e marksizëm-leninizmit
Për më shumë, na ndiqni në numrin pasardhës
25 Mars 2008
Nikita Hrushovi, duke vazhduar me konsekuencë rrugën e tij demagogjike, deklaron se gjoja ai merr parasysh ndryshimin e raportit të forcave në arenën ndërkombëtare dhe thotë se për ruajtjen e paqes dhe shmangien e luftës botërore duhet forcimi i mëtejshëm e i vazhdueshëm i sistemit socialist, uniteti i të gjitha forcave të klasës punëtore ndërkombëtare, i lëvizjes nacional-çlirimtare, i të gjitha forcave demokratike. Por a mbështetet me të vërtetë Nikita Hrushovi në këto forca për ruajtjen e paqes dhe shmangien e luftës botërore dhe të luftërave të tjera agresive që ndërmerr imperializmi? Po të gjykosh nga tërë konceptet dhe veprimet praktike të grupit të Nikita Hrushovit në fushën e politikës ndërkombëtare, del se, sipas saj, fatet e paqes e të popujve varen nga njerëzit e mëdhenj, nga urtësia dhe arsyeja e tyre, nga takimet nga bisedimet e Nikita Hrushovit me përfaqësuesit e imperializmit, sidomos atij amerikan. Qysh më 31 tetor të vitit 1959, në fjalimin e mbajtur në Sovjetin Suprem të BRSS-së, Nikita Hrushovi deklaronte: “Ne e kemi thënë mëse një herë se problemet më të ndërlikuara ndërkombëtare mund t’i zgjidhin vetëm kryetarët e qeverisë, të cilët kanë kompetenca të mëdha. Vetëm ata janë në gjendje të pastrojnë grumbullin e anomalive në marrëdhëniet ndërkombëtare, të cilat janë mbledhur gjatë shumë vjetëve të luftë së ftohtë”. Pikërisht në këtë frymë ai dhe njerëzit e tij e quajtën takimin Hrushov-Azjenhauer në Kemp Devid si fillimin e një “etape të re”, e një “ere të re”, si një “kthesë në historinë e njerëzimit”. Kurse anëtari i Komitetit Qendror të PK të BS, ministri i Jashtëm i BRSS-së, A. Grominko, deklaroi në fjalimin e mbajtur në Sovjetin Suprem në dhjetor 1962 se po pati harmoni midis kryetarit të qeverisë sovjetike - Nikita Hrushovit - dhe presidentit të SHBA - Kenedit, do të ketë edhe zgjidhje të problemeve ndërkombëtare”. Bile për të realizuar sa më mirë këtë harmoni, kohët e fundit u vendos që të krijohet edhe lidhja direkte telefonike midis Hrushovit dhe Kenedit, midis këtyre dy burrave të shtetit që paskan në dorë fatet e njerëzimit! Ja cili ishte preokupacioni i vërtetë i Nikita Hrushovit! Pra jeta tregon përditë e më qartë se fjalët e revizionistëve modernë për forcën e popujve, për rolin e masave në luftën e mbrojtjen e paqes, nuk janë tjetër veçse demagogji e mashtrim. Këtë e ka shprehur vetë Nikita Hrushovi në fjalimin e tij të 12 dhjetorit 1962, ku luftën e popujve kundër imperializmit e quajti “sharje të kota”, “fjalë boshe”, “deklarata bombastike”, që nuk i shkaktojnë asnjë dëm imperializmit. Për më tepër, Nikita Hrushovi nuk ka ngurruar t’i akuzojë si luftënxitës që duan ta shtyjnë botën drejt katastrofës bërthamore, që duan të sigurojnë fitoren mbi kapitalizmin nëpërmjet luftës midis shteteve, shkatërrimit, gjakut dhe vdekjes së miliona njerëzve”, të gjithë ata që guxojnë të demaskojnë imperialistët dhe që u bëjnë thirrje popujve të ngrihen kundër imperializmit, për mbrojtjen e paqes dhe për çlirimin e tyre kombëtar e shoqëror. Për të larguar popujt nga lufta e drejtë kundër imperializmit, për të paralizuar lëvizjen revolucionare dhe luftën nacional-çlirimtare të popujve, Nikita Hrushovi është bërë një propagandist vullnetar i politikës së shantazhit atomik që ndjek imperializmi amerikan, gjë që tregon se atij i ka hyrë frika në palcë. Se ka shkarë në llumin e disfatizmit, se ka humbur çdo besim në forcën e popujve, në të ardhmen e njerëzimit, në triumfin e socializmit e të komunizmit në mbarë botën. A nuk e vërteton këtë fjalimi i Nikita Hrushovit në shoqërinë Austro-Sovjetike më 2 korrik 1960, ku tha: “Në qoftë se në këtë tokë ne nuk mund të jetojmë ashtu si qeniet e gjalla, munden të jetonin në arkën e Noes dhe do të fillojmë të zgjidhim me luftë mosmarrëveshjet midis shteteve - kujt nuk i pëlqen socializmi e kujt nuk i pëlqen kapitalizmi, atëherë ne do ta zhdukim arkën tonë të Noes, rruzullin tokësor”? Po këtë ide ai e përsëriti edhe në vitin 1963, kur, duke folur në Kongresin e 6-të të PSB-së Gjermane, deklaroi: “Sipas llogarive të shkencëtarëve, vetëm ai rezultat i goditjes së parë do të vriteshin 700-800 milionë veta. Nga faqja e dheut do të zhdukeshin e do të shkatërroheshin gjithë qytetet e mëdha jo vetëm të dy fuqive bërthamore kryesore - të Shteteve të Bashkuara dhe të Bashkimit Sovjetik, por edhe të Francës, Anglisë, Gjermanisë, Italisë, Kinës, Japonisë dhe të shumë vendeve të tjera të botës. Pasojat e luftës atomike e me hidrogjen do të ndikonin gjatë jetës së shumë brezave të njerëzve, duke shkaktuar sëmundje, vdekje, duke çuar në zhvillimin më të shëmtuar të njeriut”. Deklarata të këtij lloji ka me shumicë në fjalimet e Nikita Hrushovit dhe në materialet propagandistike të grupit të tij. Dhe ç’tregojnë të gjitha këto? Të tilla qëndrime pesimiste e kapitulluese i shërbejnë vetëm imperializmit dhe i sjellin një dëm të madh luftës së popujve për mbrojtjen e paqes.
Shkrimi është botuar në gazetën “Zëri i popullit” më 18 prill 1963
Titulli është redaksional
Përgatiti: Matilda Arapi
Në numrin e së mërkurës do të lexoni:
Akuzat e shtypit të Tiranës zyrtare për raportet me Rusinë
Politika e jashtme e Hrushovit larg Deklaratave të Moskës
Si e shtrembëroi ai konceptin e marksizëm-leninizmit
Për më shumë, na ndiqni në numrin pasardhës
25 Mars 2008