Analiza/Franca, mes terrorizmit dhe zgjedhjeve të ardhshme

Edhe ngjarja më tragjike, në prag të një palë zgjedhjeve të mëdha kombëtare, merr një vlerë politike. Nëse personi përgjegjës për masakrën në shkollën çifute të Tuluzës do të jetë  me të vërtetë një militant veteran i Al Kaedës në Afganistan, siç duket nga lajmet e fundit, shumë nga ajo që është thënë dhe bërë në orët e para do të ishte rezultati i një keqkuptimi.   
Kur Nicolas Sarkozy dhe François Hollande shkuan në Tuluzë, përgjegjësi moral i tragjedisë së anti-semitizmit dukej një pjesë e shoqërisë franceze. Me praninë e tyre në shkollë dy kandidatët dëshironin të merrnin pjesë në zi, por edhe të demonstronin anëtarësimin e tyre në një Francë më të mirë, vend i të drejtave të njeriut dhe atyre civile, model universal i tolerancës dhe kulturës demokratike.   
Sarkozy, në veçanti, e dinte se tragjedia e Tuluzës do të kishte vënë në siklet Marine Le Pen, udhëheqëse e Frontit Kombëtar dhe vajzë e një njeriu që u përpoq të minimizojnë rëndësinë e gjenocidit çifut në historinë e shekullit të njëzetë. Ai mendoi se ndoshta do të ishte më e lehtë nga tani e tutje, të fitonte votat e së drejtës franceze.   
Nëse hetimet konfirmonin pikëpamjen e hakmarrjes islamike për vdekjen e fëmijëve në Gaza dhe pjesëmarrjen franceze në luftën në Afganistan, tabloja shndërrohet përsëri në ditët para sulmit dhe Sarkozy do të vazhdojë t’i bëjë premtime të djathtës për t’i hequr pikë Marine le Pen. Mund të jetë e dobishme ndërkohë, të përpiqet të kuptojë se pse reagimi i parë, pas masakrës së Tuluzës, ishte dyshimi i ekzistencës në shoqërinë franceze të një komponenti anti-semit. Arsyet janë kryesisht historike.   
Në dekadat e fundit të shekullit të nëntëmbëdhjetë, anti-semitizmi i Edouard Drumont, shkrimtar i suksesshëm dhe polemik, ishte më i egër se sa ai gjerman ose austriak. Në fund të shekullit, çështja “Drejfus” zbuloi ekzistencën e një paragjykimi të fortë anti-hebre në qarqet katolike, në pjesë të sipërme të forcave të armatosura, në një pjesë të shoqërisë franceze. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, pas humbjes, Franca e Petain nuk u kufizua në ndjekjen e urdhrave të forcave pushtuese: Ai bashkëpunoi me Rajhun e Tretë dhe i trajtoi hebrenjtë e tyre në të njëjtën mënyrë si armiq të rrezikshëm. Kohët e fundit, dy episode kanë rihapur debatin mbi ekzistencën e një  anti-semitizmi francez: Sulmi kundër sinagogës të Ru e Copernic, që rezultoi në katër të vdekur dhe njëzet plagosur më 3 tetor 1980 dhe përdhosja e 34 varreve në varrezat çifute në Carpentras në maj të vitit 1990.   
Ka pasur episode të tjera dhe sidomos deklarata të Jean-Marie Le Pen, liderja e Frontit Kombëtar, i cili tregoi një lloj mohimi të butë, ose një nënvlerësim të fortë të gjenocidit çifut të Luftës së Dytë Botërore. Pas këtyre ngjarjeve, ka pasur edhe një deklaratë nga kryeministri Izraelit, Ariel Sharon në verën e vitit 2004, duke i bërë thirrje hebrenjve francezë të vijnë në Izrael.
Nuk mendoj se këto akuza janë të justifikuara në Francë. Më tepër mendoj se këto episode franceze, si në disa aspekte të kohëve të fundit në Tuluzë, varen nga rrethanat e vendit për të cilat në mënyrë paradoksale, mund të jetë krenar. Franca tani strehon komunitetin më të madh mysliman në Bashkimin Europian (më shumë se pesë milion njerëz) dhe bashkësinë më të madhe hebraike në BE (300.000 vetëm në rajonin e Parisit). Pyetja e pazgjidhshme e Palestinës, lufta e Libanit dhe lufta e Gazës, kolonizimi izraelit në territoret e pushtuara, nacionalizmi arab dhe fundamentalizmi islamik, kanë shkarkuar në shoqërinë franceze të gjitha tensionet dhe konfliktet në Levant dhe Lindjen e Mesme. Ne duhet të gjykojmë Francën për mënyrën se si i trajton këto çështje dhe jo për anti-semitizmin e saj të supozuar.
Marrë nga e përjavshmja italiane “Panorama”