Ancari

Aleksander Pushkin*

Atje ku fushat jane shkretetire,
Atje ku token vapa pervelon,
Si karakoll i tmerrshem rri ancari;
I vetem ky ne bote lulezon.

Stepat e perveluara e pollen
Nje dite zemerimi plot me gjak,
Dhe deget e zhuritura, te thara
Dhe rrenjet ja vaditne me farmak.

Pikon farmaku tej-per-tej levezhges,
Ky shkrin ne diell diten e bekuar,
Dhe mbremanet pastaj ky ngrin e behet
M'u si nje dyll' i trashe, i kulluar.

Nuk fluturon as zogu tek ancari.
As tigri nuk vete. Me furi
Mbi drun' e vdekjes hidhet vetem era,
Dhe tutje shkon me vdekjen m'u ne gji.

Dhe kur e arratisur nonje re
Te pergjumshmen gjthe javadit,
Kullon nga deget shiu i farmakosur,
Edhe mi reren derdhen qe zhurit.

Po i dha urdher njeriu njeriut
Dhe e dergoi tek ancari i helmuar,
U ngrit me nate skllavi edhe vajti,
Dhe shpejt u kthye me farmak ne duar.

Pruri dyllin e vdekjes dhe nje dege
Plot me gjethe te fishkura edhe
Neper faqet dhe mbi ballin e zbehte
I kullonte djers' e ftohte rreke.

Pruri helmin dhe ju prene fuqite,
Gjer e gjate ne kasollet u shtri,
Pa dha shpirtin skllav'i mjere mbi kashte
Mu ne kembet e te zot zemer-zi.

Sulltan e mbreter me ate farmak
Ngjyen pastaj shigjetat dhe me to
Perhapen zi e vdekje neper fqinjet
Pertej kufijve t'huaja, kudo.

Poltava
(Fragment)

E qete nata ne Ukraine
Qielli llagar, Yjet zjarre.
Dremit ajo si nje lugine,
Ku ajri s'tundet. Argjendrae
Aty baloshet feshferijne.
Po makth' i endrrave, qe nxijne,
Mundon Mazepen: yjet rrojne,
Si sy hakmarres e shikojne,
Edhe baloshet radhe-radhe,
Sikur gjykatesit ne salle
Koke me koke peshperisin,
I duken majat kur levizin.
Dhe hia e zez' e naten-hon
Si burg i erret i rendon

Perkthyer nga Lame Kodra. Perzgjedhur nga Profesor Nasho Jorgaqi