Dodani: Hysni Kapo hoqi pritën që më kishin bërë kolegët e Sigurimit
TIRANE-Zoti Dodani. Le të përsë risim edhe një herë situatën tuaj kur ju ndiqte vetë Sigurimi i Shtetit, për të cilin kishit sakrifikuar me kokë në torbë si i thonë fjalës. Megjithëse folëm hollësisht në numrin e kaluar, gjithsesi mendoj se është e nevojshme të rinjihet momenti kur juve ishit ngujuar duke lëvizur nga baza në bazë, pasi ishit caktuar për t’u ekzekutuar.
Ashtu siç e thatë dhe juve, - ndërkohë që e kam shpjeguar mendoj shumë qartë atë situatë edhe nga intervista e ditës së kaluar, - ishte koha që unë kërkohesha me insistim të patreguar për t’u vrarë. Në një rast për shembull, më njofton një polic i Degës së Brendshme të Shkodrës, i quajtur Ndue Mark Lleshi, që më kishin vendosur pritë për të më vrarë në Qafën e Gurit. Këtë ma vërtetoi më pas dhe punëtori operativ i zonës për Vaun e Dejës, i quajtur Dulaq Lekiçi. Ky vend ndodhet në rrugën që kalon nga Laçi në Gomsiqe.
Dhe si ia arritët të shpëtonit?
Puna në organet e Sigurimit të Shtetit ishte ajo që po më jepte kaq mundësira për të shpëtuar, pasi kisha krijuar shumë miq dhe kisha informacion të bollshëm, se po të kishte qenë fjala për dikë tjetër, nuk do të zgjaste as dy ditë dhe do të hante plumbin.
Kështu, u largova urgjent. Shkova menjëherë në fshatin tim në Mirditë. Por edhe aty, për t’u ruajtur nga identifikimi dhe ndjekja, nuk ndenja shumë. Unë i dija marifetet e Sigurimit se si të ndiqte e si të kapte, si fuste bashkëpunëtorë dhe si i merrte informacionet për njerëzit që kishte në objekt. Kështu që e kisha më të lehtë që të mbrohesha. Nga subjekt i Sigurimit, befasisht e pashë veten në objekt. Ishte një komedi e dhimbshme që po luhej me mua. Pas shkuarjes në fshatin tim, lëviza menjëherë duke ndërruar fshatrat me radhë dhe duke gjetur strehim te njerëzit e familjes. E fillova që nga Bërdica, - po i pate parasysh ato fshatra, - e vazhdova në Spathar, Ganjollë e deri në Rras, Kashnjet, Dom e Gojan të Mirditës.
Pas rastit që më njoftoi polici, se më kishin bërë pritë, mora masa tepër të rrepta. Pas kësaj u bëra më i fshehtë. Dhe nga shtëpitë e miqve, që i ndërroja herë pas here, lëvizja natën. Kështu që askush s’kishte dijeni për mua, përveç njerëzve që kërkoja për informacion. Ishte situatë e rëndë. Të kërkonin ata që u kishe shërbyer me devotshmëri dhe përkushtim. Kishe futur kokën në kthetrat e vdekjes për të kryer detyrat dhe tani, ja shpërblimi!
Kishit besim se do të zgjidhej kjo situatë?
Të mos kisha, nuk mbrohesha, por gjeja një rrugëzgjidhje tjetër. Por e mendoja se kjo ishte një kundërvënie klanesh dhe njerëzish të caktuar, të cilët e ndërtonin karrierën e tyre mbi shkeljen e të tjerëve. Dhe doli ashtu siç e kisha menduar. Kishin kaluar 6 muaj plot me stres dhe frikë, kur më çeli drita e shumëpritur. Për këtë nuk e harroj dot Hysni Kapon. Ai më riktheu në jetë. Më ndryshoi drejtimin e saj dhe më bëri njeri të respektuar dhe të nderuar nga të gjithë.
Si ndodhi?
Ishte periudha e famshme kur Plenumi XI i Komitetit Qendror të Partisë, dënoi Plenumin VIII dhe goditi veprimtarinë e Koçi Xoxes. Mora vesh se në Shkodër bëhej aktivi i zgjeruar i Komitetit të Partisë së rrethit dhe i deleguar nga Komiteti Qendror i saj vinte Hysni Kapo. Gjatë këtyre ditëve kisha mësuar se nuk ishte më ai intensiteti i presionit ndaj meje. Kështu vendosa që të shkoja në aktivin e Partisë. Aty e pashë për herë të parë fizikisht Hysni Kapon. Dhe ai nuk ma kishte dëgjuar ndonjëherë emrin. Mirëpo ç’ndodhi! Pa folur unë, filluan e folën për mua ata që më kishin ndjekur. Ishin shumë naivë dhe të sinqertë për çfarë i kishin ngarkuar kundër meje. Madje njëri, që ishte sa i sinqertë aq dhe naiv, thoshte se më kishte ndjekur deri në banjë për të më kapur, që të më jepnin dënimin që më takonte. Kur i thanë se për çfarë gabimi bëhej fjalë, ai u përgjigj se kjo gjë ishte shumë e thellë dhe varej deri lart te ministri. Mirëpo ai nuk po kuptonte se Koçi Xoxe e kishte “ngrënë” dhe kjo më ndihmonte mua. Pas tij folën edhe shumë të tjerë për emrin tim, dikush shumë e dikush pak, por që Hysni Kapos po i bënte përshtypje të veçantë që po lakohesha me kaq intensitet. Kuptova nga mënyra si m’u drejtua më pas, se e kishte kuptuar që më kishin futur në një rrugë pa krye, të cilën nuk e meritoja aspak. Kështu, në një moment ai thotë: “Ore kush është ky Mark Dodani? Pa të çohet në këmbë!”. Unë menjëherë u çova në këmbë dhe i thashë se e kisha regjistruar emrin dhe se do të diskutoja. “Jo, jo, - ma ktheu ai, - ti do të takohesh vetëm me mua menjëherë pas mbledhjes. Nuk do të flasësh me asnjë tjetër”. “Shoku Hysni, - këmbëngula unë, - të paktën të flas pak sa të propozoj disa gjëra”. “Jo, jo shoku Mark, - vazhdoi ai, - të pres në orën 16.00 në takim. Do të flasim vetëm për vetëm”. Ai kishte një dashamirësi dhe një keqardhje të dukshme, për sa më kishte ndodhur mua.
E bëtë takimin?
E bëra. Ishte ora 16.00 kur shkova në zyrën e Sekretarit të Parë, Tonin Jakovës, dhe ika prej andej vetëm në orën 20.30. Pra 4 orë e gjysmë takim kokë më kokë. Ishte ai takim që të thashë më parë, që më ndryshoi jetën, pasi në labirinthet që më kishin futur, s’kishte burrë të dilte, dhe jo të dilja unë. Hysniu më dëgjoi me një vëmendje të habitshme. I shpjegova fill e për pe të gjithë jetën time dhe çfarë kishte ndodhur, që me Sekretarin e Parë të Partisë, deri dhe me Lekë Berishën apo dhe me shumë shokë të tjerë, te të cilët kishte lindur dyshimi. Më pyeti se ku kisha qejf të punoja. Ia ktheva se kisha dëshirë sikur tri ditë të shkoja në Sigurim dhe pastaj le të më hiqnin. Sa të vendosja dinjitetin në vend. Ndërkohë i tregova se kishte akoma nevojë për një amnisti, se shumë njerëz në radhët e bandave duan garanci që të kthehen pranë familjeve të tyre. Ne duhet të bëjmë shumë që ata njerëz të jetojnë, sqarova unë. Pastaj më thotë që t’i shkruaja të gjitha sa kisha folur, në një letër. Të gjitha propozimet që lidheshin për në rrugë Partie, t’ia drejtoja Komitetit Qendror të Partisë dhe kërkesën për veten time t’ia drejtoja Mehmet Shehut që ishte ministër i Punëve të Brendshme dhe zv/kryeministër (kryeministër ishte Enver Hoxha).
Vonoi rehabilitimi juaj?
Unë, si i shkrova letrat Hysniut, u ktheva sërish në bazat e mia të fshehta, se nuk i besoja askujt. Situatat ishin të turbullta. Nuk kaloi shumë kohë dhe mësoj se Dega e Punëve të Brendshme e Shkodrës më kërkonte me insistim, pasi ishte urdhëruar nga Mehmet Shehu që të më njoftonte se ai më priste direkt në zyrën e tij.
Shkuat?
Menjëherë. Aty, sa u takova me Mehmet Shehun, më përcolli e më tha me dashamirësi se kishte autorizuar të fliste Kadri Hazbiu me mua. Kadriu atëherë ishte zv/ministër për problemet e Sigurimit. Kishte gradën e Kolonelit dhe më vonë të Gjenerallejtënantit. Ai më pyeti për ato që i kisha raportuar Hysni Kapos, si dhe për disa operacione që kisha bërë me urdhrin e tij, kur isha shef i Punëve të Brendshme në Pukë. Dua të them dhe këtë, që ngela i impresionuar nga personaliteti i Kadri Hazbiut. Nuk mund ta shpjegoj dot tipin e tij: Njerëzor, autoritar, shpirtbardhë, serioz e i komunikueshëm. Ishte një gjigant i vërtetë. Unë aty kisha takimin e parë me të dhe nuk u ndava gjithë jetën, pasi ka qenë i vetmi njeri që ka mbushur me shpresë, optimizëm, këmbëngulje dhe pasion jetën time. U emërova që në atë moment në Drejtorinë e Sigurimit të Shtetit në ministri. Konkretisht u caktova specialist në sektorin e likuidimit të bandave. Drejtor kisha sërish ish-shefin dhe mikun tim që në Shkodër, Zoi Themelin, ndërsa shef të sektorit ku u caktova, kisha Idriz Seitin.
(Vijon nesër)
Ashtu siç e thatë dhe juve, - ndërkohë që e kam shpjeguar mendoj shumë qartë atë situatë edhe nga intervista e ditës së kaluar, - ishte koha që unë kërkohesha me insistim të patreguar për t’u vrarë. Në një rast për shembull, më njofton një polic i Degës së Brendshme të Shkodrës, i quajtur Ndue Mark Lleshi, që më kishin vendosur pritë për të më vrarë në Qafën e Gurit. Këtë ma vërtetoi më pas dhe punëtori operativ i zonës për Vaun e Dejës, i quajtur Dulaq Lekiçi. Ky vend ndodhet në rrugën që kalon nga Laçi në Gomsiqe.
Dhe si ia arritët të shpëtonit?
Puna në organet e Sigurimit të Shtetit ishte ajo që po më jepte kaq mundësira për të shpëtuar, pasi kisha krijuar shumë miq dhe kisha informacion të bollshëm, se po të kishte qenë fjala për dikë tjetër, nuk do të zgjaste as dy ditë dhe do të hante plumbin.
Kështu, u largova urgjent. Shkova menjëherë në fshatin tim në Mirditë. Por edhe aty, për t’u ruajtur nga identifikimi dhe ndjekja, nuk ndenja shumë. Unë i dija marifetet e Sigurimit se si të ndiqte e si të kapte, si fuste bashkëpunëtorë dhe si i merrte informacionet për njerëzit që kishte në objekt. Kështu që e kisha më të lehtë që të mbrohesha. Nga subjekt i Sigurimit, befasisht e pashë veten në objekt. Ishte një komedi e dhimbshme që po luhej me mua. Pas shkuarjes në fshatin tim, lëviza menjëherë duke ndërruar fshatrat me radhë dhe duke gjetur strehim te njerëzit e familjes. E fillova që nga Bërdica, - po i pate parasysh ato fshatra, - e vazhdova në Spathar, Ganjollë e deri në Rras, Kashnjet, Dom e Gojan të Mirditës.
Pas rastit që më njoftoi polici, se më kishin bërë pritë, mora masa tepër të rrepta. Pas kësaj u bëra më i fshehtë. Dhe nga shtëpitë e miqve, që i ndërroja herë pas here, lëvizja natën. Kështu që askush s’kishte dijeni për mua, përveç njerëzve që kërkoja për informacion. Ishte situatë e rëndë. Të kërkonin ata që u kishe shërbyer me devotshmëri dhe përkushtim. Kishe futur kokën në kthetrat e vdekjes për të kryer detyrat dhe tani, ja shpërblimi!
Kishit besim se do të zgjidhej kjo situatë?
Të mos kisha, nuk mbrohesha, por gjeja një rrugëzgjidhje tjetër. Por e mendoja se kjo ishte një kundërvënie klanesh dhe njerëzish të caktuar, të cilët e ndërtonin karrierën e tyre mbi shkeljen e të tjerëve. Dhe doli ashtu siç e kisha menduar. Kishin kaluar 6 muaj plot me stres dhe frikë, kur më çeli drita e shumëpritur. Për këtë nuk e harroj dot Hysni Kapon. Ai më riktheu në jetë. Më ndryshoi drejtimin e saj dhe më bëri njeri të respektuar dhe të nderuar nga të gjithë.
Si ndodhi?
Ishte periudha e famshme kur Plenumi XI i Komitetit Qendror të Partisë, dënoi Plenumin VIII dhe goditi veprimtarinë e Koçi Xoxes. Mora vesh se në Shkodër bëhej aktivi i zgjeruar i Komitetit të Partisë së rrethit dhe i deleguar nga Komiteti Qendror i saj vinte Hysni Kapo. Gjatë këtyre ditëve kisha mësuar se nuk ishte më ai intensiteti i presionit ndaj meje. Kështu vendosa që të shkoja në aktivin e Partisë. Aty e pashë për herë të parë fizikisht Hysni Kapon. Dhe ai nuk ma kishte dëgjuar ndonjëherë emrin. Mirëpo ç’ndodhi! Pa folur unë, filluan e folën për mua ata që më kishin ndjekur. Ishin shumë naivë dhe të sinqertë për çfarë i kishin ngarkuar kundër meje. Madje njëri, që ishte sa i sinqertë aq dhe naiv, thoshte se më kishte ndjekur deri në banjë për të më kapur, që të më jepnin dënimin që më takonte. Kur i thanë se për çfarë gabimi bëhej fjalë, ai u përgjigj se kjo gjë ishte shumë e thellë dhe varej deri lart te ministri. Mirëpo ai nuk po kuptonte se Koçi Xoxe e kishte “ngrënë” dhe kjo më ndihmonte mua. Pas tij folën edhe shumë të tjerë për emrin tim, dikush shumë e dikush pak, por që Hysni Kapos po i bënte përshtypje të veçantë që po lakohesha me kaq intensitet. Kuptova nga mënyra si m’u drejtua më pas, se e kishte kuptuar që më kishin futur në një rrugë pa krye, të cilën nuk e meritoja aspak. Kështu, në një moment ai thotë: “Ore kush është ky Mark Dodani? Pa të çohet në këmbë!”. Unë menjëherë u çova në këmbë dhe i thashë se e kisha regjistruar emrin dhe se do të diskutoja. “Jo, jo, - ma ktheu ai, - ti do të takohesh vetëm me mua menjëherë pas mbledhjes. Nuk do të flasësh me asnjë tjetër”. “Shoku Hysni, - këmbëngula unë, - të paktën të flas pak sa të propozoj disa gjëra”. “Jo, jo shoku Mark, - vazhdoi ai, - të pres në orën 16.00 në takim. Do të flasim vetëm për vetëm”. Ai kishte një dashamirësi dhe një keqardhje të dukshme, për sa më kishte ndodhur mua.
E bëtë takimin?
E bëra. Ishte ora 16.00 kur shkova në zyrën e Sekretarit të Parë, Tonin Jakovës, dhe ika prej andej vetëm në orën 20.30. Pra 4 orë e gjysmë takim kokë më kokë. Ishte ai takim që të thashë më parë, që më ndryshoi jetën, pasi në labirinthet që më kishin futur, s’kishte burrë të dilte, dhe jo të dilja unë. Hysniu më dëgjoi me një vëmendje të habitshme. I shpjegova fill e për pe të gjithë jetën time dhe çfarë kishte ndodhur, që me Sekretarin e Parë të Partisë, deri dhe me Lekë Berishën apo dhe me shumë shokë të tjerë, te të cilët kishte lindur dyshimi. Më pyeti se ku kisha qejf të punoja. Ia ktheva se kisha dëshirë sikur tri ditë të shkoja në Sigurim dhe pastaj le të më hiqnin. Sa të vendosja dinjitetin në vend. Ndërkohë i tregova se kishte akoma nevojë për një amnisti, se shumë njerëz në radhët e bandave duan garanci që të kthehen pranë familjeve të tyre. Ne duhet të bëjmë shumë që ata njerëz të jetojnë, sqarova unë. Pastaj më thotë që t’i shkruaja të gjitha sa kisha folur, në një letër. Të gjitha propozimet që lidheshin për në rrugë Partie, t’ia drejtoja Komitetit Qendror të Partisë dhe kërkesën për veten time t’ia drejtoja Mehmet Shehut që ishte ministër i Punëve të Brendshme dhe zv/kryeministër (kryeministër ishte Enver Hoxha).
Vonoi rehabilitimi juaj?
Unë, si i shkrova letrat Hysniut, u ktheva sërish në bazat e mia të fshehta, se nuk i besoja askujt. Situatat ishin të turbullta. Nuk kaloi shumë kohë dhe mësoj se Dega e Punëve të Brendshme e Shkodrës më kërkonte me insistim, pasi ishte urdhëruar nga Mehmet Shehu që të më njoftonte se ai më priste direkt në zyrën e tij.
Shkuat?
Menjëherë. Aty, sa u takova me Mehmet Shehun, më përcolli e më tha me dashamirësi se kishte autorizuar të fliste Kadri Hazbiu me mua. Kadriu atëherë ishte zv/ministër për problemet e Sigurimit. Kishte gradën e Kolonelit dhe më vonë të Gjenerallejtënantit. Ai më pyeti për ato që i kisha raportuar Hysni Kapos, si dhe për disa operacione që kisha bërë me urdhrin e tij, kur isha shef i Punëve të Brendshme në Pukë. Dua të them dhe këtë, që ngela i impresionuar nga personaliteti i Kadri Hazbiut. Nuk mund ta shpjegoj dot tipin e tij: Njerëzor, autoritar, shpirtbardhë, serioz e i komunikueshëm. Ishte një gjigant i vërtetë. Unë aty kisha takimin e parë me të dhe nuk u ndava gjithë jetën, pasi ka qenë i vetmi njeri që ka mbushur me shpresë, optimizëm, këmbëngulje dhe pasion jetën time. U emërova që në atë moment në Drejtorinë e Sigurimit të Shtetit në ministri. Konkretisht u caktova specialist në sektorin e likuidimit të bandave. Drejtor kisha sërish ish-shefin dhe mikun tim që në Shkodër, Zoi Themelin, ndërsa shef të sektorit ku u caktova, kisha Idriz Seitin.
(Vijon nesër)