Europa në kërkim të zërit
Traktati i ri i Lisbonës është ratifikuar dhe BE-ja është gati të hyjë në një epokë të re, e cila më në fund do ti jep Europës aftësi të formësojë ardhmërinë e vet politike.
Po kërkohen vetëm edhe dy figura kryesuese për të shtuar shkëlqimin dhe për të prodhuar një moment të ri për Unionin: Presidenti i përhershëm i Këshillit të Europës, i cili do të bëjë përpjekje të bashkojë klubin evropian shpesh të grindur dhe Ministri i Jashtëm, i cili do të përfaqësojë kontinentin në arenën ndërkombëtare dhe të veprojë si zë i 27 shteteve anëtare të BE-së.
Ishte kjo një javë mjaft e vështirë për kryeministrin e Suedisë, Fredrik Reinfeldt, e gjithashtu edhe për Europën. Tani nga Reinfeldt, i cili është kryesues i radhës i BE-së, varet parandalimi i skandalit të ri në radhët e BE-së. Problem paraqet fakti se disa kolegë të tij nuk janë të interesuar që gjërat të rrjedhin shpejt dhe pa vështirësi.
Procesi i kërkimit të dy politikanëve më të lartë të kontinentit ka degjeneruar në ngritje. Harrojeni frymën e unitetit të Europës: Europa Lindore po përplaset me Europën Perëndimore, shtetet e vogla po grinden me fqinjët e tyre më të mëdhenj, ndërsa nacionalistët janë përplasur me utopistët, të cilët e ëndërrojnë ëndrrën e Shteteve të Bashkuara të Europës. Dhe aleancat e zakonshme sërish po lidhen prapa dyerve të mbyllura në Bruksel.
Reinfeldt ka negociuar me të gjithë 26 homologët e tij, por atij ndoshta i ka munguar aftësia apo ndoshta ka qenë tejet naiv dhe i papërvojë. Sidoqoftë, ai ka dështuar në përpjekjet e tij për të siguruar shumicën për njërin apo kandidatin tjetër. Tani të gjitha shpresat mbështeten në drekën e punës, e cila do të zhvillohet sot në Bruksel.
Mund të dëshmohet kjo si një drekë mjaft e gjatë, tërhoqi vërejtjen Reinfeldt, i cili është kërcënuar se në rast nevoje, kjo çështje mund të vendoset me votën e shumicës në vend se të zgjidhet në mënyrë unanime.
Do të ishte ky një fillim tejet negativ i Europës së re. Natyrisht do të ishte gjithashtu një turpërim për presidentin e BE-së, nëse një pjesë e kontinentit voton kundër tij. Por, kjo do tia vështirësonte punën edhe përfaqësuesit të ri të Unionit për politikë të jashtme-njeriut, i cili për shkak të trysnisë së Britanisë nuk do të lejohet të quajë veten Ministër i Jashtëm i BE-së, por vetëm përfaqësues i lartë i BE-së për çështje të jashtme dhe politikë të sigurisë.
Aktualisht gjasat më të mira për ta siguruar këtë funksion i ka ish-kryeministri dhe ish-ministri i Jashtëm i Italisë, Massimo DAlema. Në shikim të parë duket se DAlema do të mbulojë një funksion të fuqishëm. Agjencitë ushtarake dhe policore të BE-së do të vendosen nën komandën e kryesuesit të ardhshëm për politikë të jashtme.
Për të realizuar misionin e tij, një administratë e fuqishme do të vendoset në dispozicion të Ministrit të Jashtëm.
Për dekada të tëra, europianët e përbetuar kanë ëndërruar për politikën unike të jashtme. Kanë dëshiruar të jenë të barabartë me superfuqitë - gjithmonë në dispozicion, gjithmonë të gatshëm për aksion.
Shumë nisma të BE-së në fushën e politikës së jashtme në të kaluarën kanë përfunduar me fiasko. Sidoqoftë, Ministri i ri i Jashtëm i Unionit, i armatosur me guxim dhe aftësi, mund të ketë hapësirë më të madhe për të siguruar kompromise.
Kjo ishte ajo që e kishin në mendje arkitektët e Traktatit të Lisbonës. Ata dëshirojnë një figurë të fuqishme në krye të Ministrisë së Jashtme të Europës.
Megjithatë, e vërteta është se ëndrra për ofensivën diplomatike të Europës ka filluar të shembet. Përfaqësimi i BE-së në botën e jashtme kërkon ndikim dhe prestigj, ndërsa pjesa më e madhe e politikanëve kryesues në Europë Ministrin e ardhshëm të Jashtëm në Bruksel e shohin si pak më shumë se rival të mërzitshëm. Presidenti i Francës, Nicolas Sarkozy, kancelarja e Gjermanisë, Angela Merkel, dhe kryeministri i Britanisë, Gordon Brown, dëshirojnë që në këtë funksion të shohin një njëri, i cili në rast nevoje mund të frenohet.
Prandaj nuk befason fakti se, krahas DAlemas, si kandidat tjerë shihen komisionari i BE-së për zgjerim, Olli Rehn dhe ish-ministri i Jashtëm i Rumanisë, Adrian Severin, politikanë të cilëve u mungon shkëlqimi.
Për të keqësuar edhe më shumë gjërat, do të jetë e kufizuar edhe autonomia e shefit të ardhshëm të jashtëm të BE-së. Gjatë konsultimeve të rregullta të BE-së me Rusinë, Kinën apo SHBA-në, fjalën kryesore do ta kenë presidenti i Këshillit dhe ai i Komisionit të Europës. Ministri i Jashtëm do të luajë vetëm një rol përkrahës, siç cilësohet në Bruksel.
Përfaqësuesit të lartë do ti lejohet të flasë me Qeverinë e Turqisë për marrëdhëniet e këtij vendi me Irakun, por nuk do ti lejohet të bisedojë me Ankaranë për anëtarësimin e mundshëm të Turqisë në BE. Çështja e anëtarësimit të Turqisë edhe në të ardhmen do të jetë e rezervuar për Komisionin e Europës.
Në Ballkan, diplomatit kryesor të BE-së do ti lejohet të flasë për çdo gjë të mundshme, por ai e ka të ndaluar të premtojë ndihmat financiare të Brukselit për shtetet e këtij rajoni. Çdo gjë që ka të bëjë me procesin e zgjerimit bie nën juridiksionin e Komisionit.
Zyra e re e jashtme gjithashtu kualifikohet si institucion i pavarur ligjor, i cili nuk i takon as Këshillit e as Komisionit. Kjo pamundëson Parlamentin e Europës të përfshihet në politikën e jashtme dhe atë të sigurisë. Shumë anëtarë të Parlamentit të Europës nuk janë të gatshëm ta pranojnë këtë. (Der Spiegel)
Po kërkohen vetëm edhe dy figura kryesuese për të shtuar shkëlqimin dhe për të prodhuar një moment të ri për Unionin: Presidenti i përhershëm i Këshillit të Europës, i cili do të bëjë përpjekje të bashkojë klubin evropian shpesh të grindur dhe Ministri i Jashtëm, i cili do të përfaqësojë kontinentin në arenën ndërkombëtare dhe të veprojë si zë i 27 shteteve anëtare të BE-së.
Ishte kjo një javë mjaft e vështirë për kryeministrin e Suedisë, Fredrik Reinfeldt, e gjithashtu edhe për Europën. Tani nga Reinfeldt, i cili është kryesues i radhës i BE-së, varet parandalimi i skandalit të ri në radhët e BE-së. Problem paraqet fakti se disa kolegë të tij nuk janë të interesuar që gjërat të rrjedhin shpejt dhe pa vështirësi.
Procesi i kërkimit të dy politikanëve më të lartë të kontinentit ka degjeneruar në ngritje. Harrojeni frymën e unitetit të Europës: Europa Lindore po përplaset me Europën Perëndimore, shtetet e vogla po grinden me fqinjët e tyre më të mëdhenj, ndërsa nacionalistët janë përplasur me utopistët, të cilët e ëndërrojnë ëndrrën e Shteteve të Bashkuara të Europës. Dhe aleancat e zakonshme sërish po lidhen prapa dyerve të mbyllura në Bruksel.
Reinfeldt ka negociuar me të gjithë 26 homologët e tij, por atij ndoshta i ka munguar aftësia apo ndoshta ka qenë tejet naiv dhe i papërvojë. Sidoqoftë, ai ka dështuar në përpjekjet e tij për të siguruar shumicën për njërin apo kandidatin tjetër. Tani të gjitha shpresat mbështeten në drekën e punës, e cila do të zhvillohet sot në Bruksel.
Mund të dëshmohet kjo si një drekë mjaft e gjatë, tërhoqi vërejtjen Reinfeldt, i cili është kërcënuar se në rast nevoje, kjo çështje mund të vendoset me votën e shumicës në vend se të zgjidhet në mënyrë unanime.
Do të ishte ky një fillim tejet negativ i Europës së re. Natyrisht do të ishte gjithashtu një turpërim për presidentin e BE-së, nëse një pjesë e kontinentit voton kundër tij. Por, kjo do tia vështirësonte punën edhe përfaqësuesit të ri të Unionit për politikë të jashtme-njeriut, i cili për shkak të trysnisë së Britanisë nuk do të lejohet të quajë veten Ministër i Jashtëm i BE-së, por vetëm përfaqësues i lartë i BE-së për çështje të jashtme dhe politikë të sigurisë.
Aktualisht gjasat më të mira për ta siguruar këtë funksion i ka ish-kryeministri dhe ish-ministri i Jashtëm i Italisë, Massimo DAlema. Në shikim të parë duket se DAlema do të mbulojë një funksion të fuqishëm. Agjencitë ushtarake dhe policore të BE-së do të vendosen nën komandën e kryesuesit të ardhshëm për politikë të jashtme.
Për të realizuar misionin e tij, një administratë e fuqishme do të vendoset në dispozicion të Ministrit të Jashtëm.
Për dekada të tëra, europianët e përbetuar kanë ëndërruar për politikën unike të jashtme. Kanë dëshiruar të jenë të barabartë me superfuqitë - gjithmonë në dispozicion, gjithmonë të gatshëm për aksion.
Shumë nisma të BE-së në fushën e politikës së jashtme në të kaluarën kanë përfunduar me fiasko. Sidoqoftë, Ministri i ri i Jashtëm i Unionit, i armatosur me guxim dhe aftësi, mund të ketë hapësirë më të madhe për të siguruar kompromise.
Kjo ishte ajo që e kishin në mendje arkitektët e Traktatit të Lisbonës. Ata dëshirojnë një figurë të fuqishme në krye të Ministrisë së Jashtme të Europës.
Megjithatë, e vërteta është se ëndrra për ofensivën diplomatike të Europës ka filluar të shembet. Përfaqësimi i BE-së në botën e jashtme kërkon ndikim dhe prestigj, ndërsa pjesa më e madhe e politikanëve kryesues në Europë Ministrin e ardhshëm të Jashtëm në Bruksel e shohin si pak më shumë se rival të mërzitshëm. Presidenti i Francës, Nicolas Sarkozy, kancelarja e Gjermanisë, Angela Merkel, dhe kryeministri i Britanisë, Gordon Brown, dëshirojnë që në këtë funksion të shohin një njëri, i cili në rast nevoje mund të frenohet.
Prandaj nuk befason fakti se, krahas DAlemas, si kandidat tjerë shihen komisionari i BE-së për zgjerim, Olli Rehn dhe ish-ministri i Jashtëm i Rumanisë, Adrian Severin, politikanë të cilëve u mungon shkëlqimi.
Për të keqësuar edhe më shumë gjërat, do të jetë e kufizuar edhe autonomia e shefit të ardhshëm të jashtëm të BE-së. Gjatë konsultimeve të rregullta të BE-së me Rusinë, Kinën apo SHBA-në, fjalën kryesore do ta kenë presidenti i Këshillit dhe ai i Komisionit të Europës. Ministri i Jashtëm do të luajë vetëm një rol përkrahës, siç cilësohet në Bruksel.
Përfaqësuesit të lartë do ti lejohet të flasë me Qeverinë e Turqisë për marrëdhëniet e këtij vendi me Irakun, por nuk do ti lejohet të bisedojë me Ankaranë për anëtarësimin e mundshëm të Turqisë në BE. Çështja e anëtarësimit të Turqisë edhe në të ardhmen do të jetë e rezervuar për Komisionin e Europës.
Në Ballkan, diplomatit kryesor të BE-së do ti lejohet të flasë për çdo gjë të mundshme, por ai e ka të ndaluar të premtojë ndihmat financiare të Brukselit për shtetet e këtij rajoni. Çdo gjë që ka të bëjë me procesin e zgjerimit bie nën juridiksionin e Komisionit.
Zyra e re e jashtme gjithashtu kualifikohet si institucion i pavarur ligjor, i cili nuk i takon as Këshillit e as Komisionit. Kjo pamundëson Parlamentin e Europës të përfshihet në politikën e jashtme dhe atë të sigurisë. Shumë anëtarë të Parlamentit të Europës nuk janë të gatshëm ta pranojnë këtë. (Der Spiegel)