Filoserbi Rexhep Qosja lëshon kushtrimin marksist, i porositur nga dëshpërimi i Edvinit

Ushtari i të majtës së Shqipërisë, Rexhep Qosja nuk mund të rrinte edhe këtë herë pa dalë në krah të ustallarëve të vet komunistë të Tiranës. “Koka” e madhe e kombit që djegien e Shqipërisë më 1997 e quante “revolucion të vonuar demokratik”, tanimë erdhi të lëshojë një kushtrim marksist, një manifest sa marksist, aq edhe katundar. Sytë e Qoses sigurisht verbohen e nuk shohin që në mes të pjesëve të kombit shqiptar është ndërtuar një rrugë që edhe parashikuesi më i madh nuk do ta besonte. Sytë e tij, sigurisht nuk shohin e zemra e tij nuk gufon nga gëzimi, pasi ai ka qenë gjithnjë në aleancë me ata që i kanë vënë flakën Shqipërisë, për të mos folur më që nuk e kanë dashur kurrë Kosovën. Intervista e Rexhep Qoses, e dhënë për shtypin kosovar, e përthithur menjëherë nga shtypi i majtë, niste me ca fjalë të përgjithshme kotsëkoti e dilte tek kushtrimi i Qoses dhe tek meraku i madh i tij se e djathta nuk duhet të vazhdojë në pushtet pasi humb demokracia. Për Qosen është më e rëndësishme që në pushtet të vijë njeriu që i dha çelësin e Tiranës një serbi që ka kënduar këngë për çetnikët sesa njeriu që bashkoi realisht kombin shqiptar, që anëtarësoi vendin në NATO, që rriti dinjitetin e vendit, që pesëfishoi buxhetin e shtetit, etj. Ky është perceptimi i Qoses, ndoshta më i zi sesa hetuesi më i egër që mund të ketë nxjerrë fshati Kuç. Dhe shiheni këtë “studiues” të madh në budallallëqet e tij. Edhe një rilindës dhe politikan, e burrë shtetit si Pandeli Evangjeli e quan “përfaqësues despotik oriental” ndërsa, fut në një thes Ismail Qemalin, Fan Nolin, Enver Hoxhën dhe Rexhep Meidanin, krejt të ndryshëm nga njëri-tjetri duke i quajtur “demokratë liberalë” të politikës qytetare. I gjori Qose, qenka trembur nga “britmat” e Sali Berishës, ndërsa nuk dogjën ulërimat e humbjes së Edvin Ramës, njeriun që urrejtjen në këtë botë e ka nisur nga familja e vet. Përveç të tjerash Qosja shfryn edhe një inat katundar për çmimin e fundit që mori shkrimtari ynë i madh Ismail Kadare. Sigurisht nuk ka bërë që më shumë se ka vazhduar Nexhmije Hoxhën, Ramiz Alinë dhe shokun e tij Paskal Milo. Për ta shprehur këtë, ka zgjedhur një formë akoma më katundare kur thotë se i kishin censuruar një intervistë, a thua se nuk dihet mendimi i Qosjes për të majtët, të djathtët dhe vlerat e kombit. Ndoshta do bënte mirë të merrej me rrjetën “që ka rënë” në tunelin e rrugës apo të përllogarisë me centimetra “humbjet” që vijnë nga kjo rrugë. Sepse dihet, ka humbur Serbia...dhe mesa duket, është dëshpëruar edhe Qosja.