Hakmarrja ime e vetme

Nga Berat Buzhala
Mbaj mend mire, kur mbi nje kulm shtepie, ne Ivanic Grad te Kroacise, pata pyetur njerin prej bashkemoshatareve te mi - nese me burgoste policia aty, po bertita "Rrnofte Republika e Kosoves".
Kjo eshte koha pas demonstratave te vitit 1981, kur une nuk isha me shume se 6 vjec, por preokupohesha me pyetje te tilla. U pata gezuar kur daja im me tha se policia nuk do te me arrestonte. Normalisht, nuk bertita. Por, pata menduar nese do te kete mundesi qe edhe ne Kosove ndonjehere te uroja per Republiken.
Simbolikisht, sot, pas shpalljes se pavaresise se vendit, do te dal e do te bertas "Rrnofte Republika e Kosoves". I zhgrehur ne vaj - lotet po m'i mbushin syte edhe kur po e kujtoj tash kete kohe - do ta realizoj nje enderr qe e kisha ne moshen kur femijet ne vende te tjera te planetit kane pasur endrra shume me humane. Keshtu, une kam zgjedhur te hakmerrem kunder shtetit ku kam lindur dhe ku pjesen me te madhe te jetes me detyruan ta kaloj si qytetar paralel.
Brenda klithmes per Kosoven Republike, fshihet nje arsenal hakmarres per Jugosllavine.
Une, sot, do te provoj te hakmerrem kunder te gjithe atyre, qe nje femije te moshes 6- vjecare e detyruan te mendoje politikisht. Do te hakmerrem se me kane detyruar si 10- vjecar te percjell seancat e gjata te Kuvendit te Serbise dhe t'i njoh me emer e mbiemer gjysmen e deputeteve te ketij Kuvendi. Do te hakmerrem se ma kane prishur endrren qe nje dite te behem futbollist dhe t'i ndjek akademite e futbollit, si gjithe femijet tjere te asaj Federate. Do te hakmerrem edhe ne emer te nenes time, e cila me rriti me friken se nje dite do te detyrohem te shkoj ne APJ, prej se ciles mund te kthehesha ne arkivol. Do te hakmerrem per friken qe ma shkaktonin avionet e ushtrise jugosllave, qe, ne fund te viteve '80, kishin zakon te fluturonin mbi kulmet e shtepive. Do te hakmerrem pse me bene burre para kohe. Pse me detyruan qe te heq dore prej atij pak luksi qe kisha deri ne kohen kur nuk e larguan baben prej pune. Me thirrjen per Kosoven Republike, deshiroj te hakmerrem ndaj atij shteti dhe atij regjimi, qe me detyronte te qaja sa here e therrisnin baben tim ne biseda informative. Deshiroj te hakmerrem mizorisht per friken qe ma shkaktonin policet qe paten thyer deren e baneses, duke kerkuar nje revole, qe kurre nuk e kemi pasur. Deshiroj ta mallkoj policin famekeq Hajdar Pasic me kompani per ato net pa gjume qe ia shkaktonin nje femije.
Une dua te hakmerrem se me detyruan qe ne kohen kur ende po rritesha t'i merrja informacionet e para se sa i varfer eshte buxheti i familjes sime dhe se drejt cfare skamje po degdiseshim. Kjo shenon kohen kur une fillova te kenaqem me pak. Kur une hoqa dore prej kerkesave per te blere rroba normale. Kjo shenon kohen kur ai regjim dhe ai shtet me detyroi per here te pare qe te mendoj per t'u larguar nga Kosova. Une dua te hakmerrem ndaj atyre njerezve te pashpirt, sherri i te cileve i gjithe shkollimi im ishte paralel. Thjesht, per shkak te tyre une edhe sot e kesaj dite vazhdoj ta shoh veten paralel ndaj dickaje. Paralel isha ne shkollen e mesme, paralel isha ne fakultet, e paralel isha edhe ne jete. Do t'i mallkoj ato egersira qe me paten detyruar qe shpenzimet per perfundimin e fakultetit t'i mbuloja duke kryer pune fizike. Ndaj ketij soji te njeriut, dua te hakmerrem. Me thirrjen per Republiken e Kosoves, dua te hakmerrem ndaj atyre policeve qe me kishin rrahur nje here ne Prishtine, vetem pse mbaja ne dore librin e Mbrojtjes dhe Sigurise, ku shkruante Republika e Kosoves. Atyre kafsheve u them tash se Kosova eshte bere Republike e Pavarur dhe te gjithe studentet do te guxojne t'i kene ne duart e tyre te gjitha librat ku shkruan per kete Republike.
Me se shumti dua te hakmerrem ndaj atyre qenieve johumane qe me detyruan t'i ndaj prej jetes sime me shume se 100 dite per te fjetur ne mal. Dua te hakmerrem per te gjitha ato lot qe kemi derdhur duke u fshehur here ne nje shkurre e here ne nje tjeter. Dua te hakmerrem per momentet kur policia dhe ushtria ma ndan ne dysh familjen time, ne midis te luftes dhe ne midis te malit.
Nese urrejtja, mallkimi dhe hakmarrja mund te shprehen vetem me shkronja, atehere kete do te doja ta percillja tash ne emer te gjyshit dhe gjyshes sime, te cilet bishat e nje regjimi i dogjen te gjalle ne shtepi.
Per te gjitha keto momente dhe per shume te tjera, une do te bertas dhe do te hakmerrem, sot, me - Rrofte Pavaresia Kosoves.
Ketu do te perfundoje hakmarrja ime.
Pas ketij momenti do te provoj t'i fus nen tepih te gjitha kujtimet e hidhura.
Prej sot fillon nje epoke e re, e cila do te duhej te sillte perspektive per secilin prej banoreve qe vendos te jetoje brenda territorit te shtetit te ri.