I pavdekshmi Maldini: Nuk ndihem i plakur!

"Fusha është demokratike. Ndihem shumë mirë me lojtarët që janë më të rinj se unë." 20 vite futboll në këmbë dhe të mos i ndiesh ato. Paolo Maldini ka pasur pak emocione, kur ka marrë çmimin "Faketi". "Për mua marrja e këtij çmimi do të thotë shumë, - thotë ai, - sepse karriera ime dhe ajo e Faketit janë të ngjashme. Ai ka qenë flamuri i Interit, ndërsa unë kam kaluar një jetë të tërë te Milnai." Një pozicion, atë të mbrojtësit të krahut të majtë, në të cilin numri 3 kuqezi ka qenë më i miri në Itali gjatë gjithë viteve 90. Por tani, pas 40 vitesh, ekziston akoma dëshira për të qenë më i miri dhe për të dhënë shembullin e mirë për lojtarët e rinj. "E kam edhe unë "iPod"-in, por me kufje normale, - bën shaka Maldini. - Ndihem shumë mirë me 20-vjeçarët, madje janë bashkëmoshatarët e mi që ndihen pak ndryshe nga unë. Unë vishem akoma si të isha i ri dhe e konsideroj veten njeri shumë modern. Pastaj, fusha e lojës është demokratike, veshim të njëjtën uniformë dhe bëjmë të njëjtat gjëra. Nuk jam ndier asnjëherë në siklet me ata që janë më të rinj se unë; nuk besoj se të rinjtë e sotëm janë shumë të ndryshëm nga unë. Janë më modernë, por kanë të njëjtën ndjenjë turpi dhe sikleti që kam pasur edhe unë në fillimet e mia. Për t'u bërë futbollist i niveleve të larta duhet të sforcohen shumë, siç kam bërë edhe unë." Një fillim që ka ndodhur në vitin 1978, i ndjekur nga shumë momente të bukura. "Si imazh të parë për t'u kujtuar zgjedh stërvitjen e parë në fushën e Linates. Më pas vjen dita e debutimit kundër Udinezes, Botërori 90 dhe disa kupa me Milanin, ndoshta edhe Championsin e 2003-shit," - shprehet kapiteni kuqezi. Kujtime mbi ndeshje historike, deri në momentin kur është kthyer në një shembull për të rinjtë edhe jashtë fushës së lojës. "Fëmijëve të mi u them gjithmonë të jenë të drejtë, të mësohen t'i pranojnë si fitoret edhe humbjet, të japin maksimumin dhe të përpiqen të argëtohen. Ky është futbolli! Pastaj është jeta, shkolla, miqësia."