Kasandrat që mohojnë shpresën

Ne jemi të rrethuar, italianët më shumë se europianët e tjerë, çdo ditë, nga profetë dhe të orakuj fatkeqësisë. Me pak fjalë: është duke shkuar keq, dhe ne e dimë atë, por kjo nuk është asgjë do të ketë edhe më keq. Çfarë? Çdo gjë. Fakti që ka një qeveri që është duke u përpjekur për të mbyllur vrimat e një anijeje të vjetër që rridhte për shumë vite, dhe pastaj për ta vënë atë përsëri në kurs, këtyre (profetëve të cilët interpretojnë orakullin) ka pak rëndësi. Jo, ata tundin kokat e tyre, ju a themi ne: do të shkojë edhe më keq. Në Itali, në Evropë, në botë do të përkeqësohet. Dhe në qoftë se ju nuk besoni në mendimet tona, ja ku keni profesorë shumë të famshëm, ekonomistë, filozofë të cilët me të vërtetë e dinë gjërat, sepse "ata janë jashtë vendit”. Kjo është një rrethimi mbytës: në televizion, dhe në disa gazeta. Pra, aq mbytës që nganjëherë, saqë në përgjigje të këtyre parashikimet katastrofike që nuk japin asnjë dritëz shprese për të ardhmen tonë dhe atë të fëmijëve tanë, ne mendojmë: por nuk është rastësi që kishte të drejtë kur Sainte-Beuve, në ditën e 6 nëntorit 1837, duke u paraqitur anëtarëve të Akademisë së Lozanës kursin që do të mbante në shkollën Mbretërore (manastiri në Paris në të cilën u zhvilluar jensemizmi) ka thënë: "Është vërejtur se shumë parashikime për profeci të lashta janë realizuar me të vërtetë vetëm për shkak se ato janë bërë”.
Ishte provokues dhe djallëzore, Autor i librit të mrekullueshëm të lindur nga ai kurs: një libër i madh, i shkruar mrekullisht, në të cilat, së bashku me një turmë të personazheve anonime dhe të panjohur, të dominuar nga figurat Jansen dhe Paskali, Shën Francesku de Sales dhe Molieri, dhe të kardinalit Rishelje dhe Rasini, për të përmendur vetëm disa nga shumë emra që i dhanë famë atij shekulli të zymtë dhe të ndritshëm, në Francë, shekulli i shtatëmbëdhjetë. Po, ka pasur provokim dhe urrejtje në fjalët e tij (që ndoshta i morën një buzëqeshje ndaj akademikëve të qetë zviceranë), por me siguri një ndjenjë që nuk është interpretuar e dalë mode nëpër shekuj, dhe është universal. Kjo ndjenjë është shpresa: nevoja për të shpresuar që çdo njeri, jo vetëm të krishterët, kultivon në thellësinë e zemrave të tyre.
Por si mund të kemi shpresë (sidomos në kohëra të errëta), si mund të reagohet për problemet dhe fatkeqësitë, si mund ta drejtoni shpinën me një hov krenarie, në qoftë se, përveçse në buletinin ditor të gjërat që nuk janë mirë, përveç buletinin e përditshëm të "këtu dhe tani” që tashmë bën shpesh të pasigurta veprimet tona, të dyja të shqetësuara dhe nervoze, dhe vuajtje në fund të fundit, nuk është kurrë - kurrë! - duke pasur parasysh një fije shprese? Në qoftë se - e drejta dhe e duhura - në kontekstin e lajmeve të këqija, nuk e bën lajm , ndoshta e vogël, por e mirë? Një lajm që të hapë një perspektivë që të na bëjë të shikojmë të ardhmen me një dritëz të optimizmit? Dhe le të shpresojmë, në fakt jo, se korrupsioni do të zhduket, se politikanët nuk përgjysmojë rrogat e tyre skandaloze, nuk do të mposhtim Mafian dhe Kamorran, jo se Festivali i Sanremos do të zhduket, jo se universitetet do të jenë plot me parave të dedikuara për kërkimin shkencor, por se gjërat në një moment do të ngrihen në këmbë, duhet të ngrihet, duhet të shkojnë pak më mirë, sepse ka tashmë diku , në fakt, diçka që është duke punuar mirë, dikush është duke bërë diçka të dobishme dhe inteligjente me një projektim në të ardhmen?
Sigurisht jo! Kasandrat janë çmendur. Janë seriozë, duke tundur kokën e tyre vazhdimisht. Dhe, të brengosur dhe të kthyeshëm, me një shije që nganjëherë duket gati sadist, na tregojnë se nuk ka shpëtim. Megjithatë, edhe pse përhapja e besimit, kur ju nuk mund dhe nuk duhet të jetë i përhapur besimi është çmenduri, por përhapja e mosbesimin si parim, gjithmonë, në fund të fundit kujt i shërben?
***
Aneksi i 55/ E sollën këtë shkrim të sapo botuar në gazetën e njohur italiane Corriere della Sera për theksuar faktin që edhe tek ne kemi plot kasandra që jo vetëm mohojnë shpresën dhe realitetin, por fërkojnë duart për fatkeqësi të ardhshme. Kreu i opozitës gjatë këtyre ditëve të emergjencës civile në veri-lindje të vendit ka përhapur panik me fjalët “ka rënë shteti”, “shteti nën dëborë”, “shteti është larg”, “do të ketë përmbytje”,“s’do të ketë energji”, etj. Kasandra e së keqes, ra bora dhe mendoi se mbinë votat. Edi Rama është i vetmi lider politik që po përfiton nga situata e emergjencës natyrore, dhe po perpiqet të bëjë politikë duke dalë si korb për të ndjellë zi. Megjithatë është fjalë “krizë” që ka në kokë me të cilën etiketon çdo gjë pas fillimit të kursit të ri socialist. I është mbushur mendja që do t’i bindë shqiptarët të jenë në krizë. E gjithë propaganda mediatike afër së majtës është armatosur të nxijë maxhorancës me lloj shpikjes e sajesash  banale. Flasin tmerre për rënien e shtetit në Tiranë, kurse shteti është mobilizuar me shtab emergjence në veri-lindje të vendit për t’u ardhur në ndihmë banorëve. Sigurisht urrejtja verbëron dhe vështirë se shikon karvanët e kamionëve dhe gjëmimet e helikopterëve në gatishmëri numër 1. Gjithashtu duket sikur detyra e opozitës të jetë ngjallja e një paniku me specifikimin e çdo fatkeqësie familjare të izoluar nga dëbora. Janë specifikuar edhe në propagandë shifrash të ngjyra me emocione primitive.  Edhe pse thonë se bora e rëndë është e paprecedentë deri në 2 metra lartësi prapë se prapë e kanë të vështirë të thonë një fjalë të mirë për qindra punonjës policie, ushtrie dhe shëndetësie në krye të detyrës. 
L. Lita