Marc Chagall dhe të dashuruarit që refuzuan të zbresin në tokë

PARIS, 5 tetor, ATSH/  Në botën e Marc Chagall-it, dashuria nuk njeh gravitet. Të dashuruarit fluturojnë mbi çati, qytete dhe peizazhe, ndërsa violinistët, kafshët dhe hënat marrin jetë në një univers ku ëndrra dhe kujtesa bashkëjetojnë.

Chagall, i lindur në vitin 1887 në Vitebsk, në territorin e Bjellorusisë së sotme, u bë një nga figurat më të dallueshme të artit modern. Në vitin 1911 shkoi në Paris, ku ngjyrat dhe avangarda franceze ndikuan fuqishëm në zhvillimin e gjuhës së tij artistike. 

Por një nga burimet më të mëdha të frymëzimit të tij ishte Bella Rosenfeld, të cilën e takoi në Vitebsk në vitin 1909. Ata u martuan në vitin 1915 dhe Bella u shfaq vazhdimisht në veprat e Chagall-it. 

Në pikturat e tij, çiftet shpesh duken sikur janë shkëputur nga toka. Nuk ecin, nuk qëndrojnë – fluturojnë. Është një mënyrë poetike për të treguar dashurinë si një forcë që ndryshon edhe vetë realitetin.

Kjo ndjesi shfaqet fuqishëm në veprat e tij të njohura si The Birthday dhe në serinë e të dashuruarve, ku figurat e Chagall-it dalin përtej përmasave të zakonshme të trupit dhe hapësirës. 

Për Chagall-in, ngjyra ishte emocion, ndërsa dashuria ishte një nga temat qendrore të artit të tij. Një prej thënieve më të njohura që i atribuohet artistit e përmbledh këtë botë në pak fjalë: “Në jetën tonë ekziston një ngjyrë e vetme që i jep kuptim jetës dhe artit: ngjyra e dashurisë.” 

Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse të dashuruarit e Chagall-it vazhdojnë të fluturojnë: sepse në pikturat e tij dashuria nuk është ajo që të mban në tokë, por ajo që të ngre mbi të.