Më tha Zot i madh i jetës!

Vargje nga Arben Duka

Më tha Zot i madh i jetës:

O Arben qenke marrosur,

se për hir të së vërtetës,

i do njerëzit të përsosur!

Aty poshtë ku ju jetoni,

sekziston përsosmëria,

se pastaj çfarë do kërkoni,

tek unë Zoti-Perëndia?!

Njeriu është krejt i vogël,

përgjërohet për pak fat,

ndaj ja lidha fatin gogël,

të mos gjejë një ditë rehat!

Po i dhe pakëz pushtet,

kërkon të bëhet si unë,

po harron ai i shkretë,

pas bunacës, ka furtunë!

Se di pse shfaqet i ziu,

herë si engjëll, herë si dreq,

shpesh në jetë bëhet njeriu,

dhe nga kafshët më i keq!

O poet, – Zoti më tha,

nuk e ndreq dot njerëzinë,

ujku-ujkun nuk e ha,

njeriu e vret njerinë!

Njerëzit unë i kontrolloj,

po nuk dua ti bëj zap,

kur dua ti turpëroj,

një pushtet të madh u jap!

Njerëz të përsosur gjen,

veç në vargjet e poetit,

se njeriu ka në gen,

abuzimin me pushtetin!

Ti vëmë kokë muhabetit,

ti presim fjalët me drapër,

në karrigen e pushtetit,

dhe i miri bëhet gjarpër!