Mirese u zgjuat ne SALIGRAD!

Nga Andi Kananaj

Pak kujtese....
Babai juaj vdiq ne krye te detyres. Helikopteri i tij u perplas me shkembinjte, nderkohe qe ai ishte nisur per te shpetuar 40 studente. Ti duhet te jesh krenare per te...
E keni pyetur veten ndonjehere me ç’anije te rraskapitur voziste qiejve diten kur morti kishte ardhur per te tjere...
Ne 1986 veshtire ta kuptonit qe pilotet futeshin ne llamarina te perthyera qe veç emrin kishin avione, po tani qe jeni kolovitur dhe vet, e ju eshte perzier sa here çikriket nuk e mbanin ne bina monstren-zog.
Sa here je zverdhur e betuar qe s’do hipnit me as te vdekur ne kesi sendesh qe guxonin me shume se ç’te mbajne nervat e tua prej turisti...ke pyetur? Ke pyetur pse s’qajne kurre vajzat e ish-ushtareve?
E sigurt, qe s’je menduar asnjehere, s’je tipi.
Ndihen ne faj vajzat e ish ushtarakeve. Ndihen ne faj pse baballaret e tyre kishin jetuar ne kohen e komunizmit. Ndihen ne faj pa pare rreth e qark qe dhe ushtaraket u varen ne dyer burgjesh sa here kish menstruacione diktatori.
Nuk ndihen me krenare dhe tani mund te qajne (u lejohet ne leter te gjitheve) por ato nuk e bejne dot.
Ndihen fajtore per eterit qe u ciflosen shkembinjve, dhe nuk u moren me nje pune tjeter.
Ndihen fajtore dhe nuk qajne, po nuk u lejohet as te ushqehen nderkohe. U duhet purifikacion.
Pak informacion...
Ish ushtaraket jane nje kategori qe nga viti i larget nuk kane pension te pershtatshem per punen qe kane bere. Pensioni qe kane aktualisht (behet fjale per rreth 100 mije leke te vjetra). Pensioni minimal ju dha si lemoshe pas perpjekjesh shume te medha gjate qeverise Nano.
Ushtaraket kane marre konfirmim per te drejten e tyre nga gjykata kushtetuese.
Qeveria nuk merr persiper qe ushtarakeve t’u jape pensione per te cilat ata kane punuar ne kushte qe vetem ata e dine.
Kundershtari kryesor i kesaj kerkese duket se eshte vete Kryeministri Sali Berisha qe i sheh ish ushtaraket si vota kunder.
Ky shtet ka gjykate kushtetuese po nuk ka asnje vullnet per te respektuar ligjin.
Pak alegori…
Nje Duke francez i nje viti X, vit qe kujtohet me perpikmeri vetem nga nje shkrimtar me emrin Borges, vendosi te trembe miqte e tij arab. I futi pa i lajmeruar ne nje labirint dhe i la aty pergjate gjithe dites.
Arabet nuk e gjeten hyrjen dhe jetuan tmerrin qe te jep çdo pamundesi. Jetuan tmerrin qe te japin muret kur te dalin gjithe andej.
Ishte nje lloj diktature qe i linte vetem nje rruge si shpetim. Rruge qe gjithkush mund ta humbte me kollajllek. Per francezin ishte thjesht nje loje. Vizita u kthye pas 7 vjetesh. Arabet nuk kishin harruar asgje.
I moren francezet dhe i lane ne mes te shkretetires. Ta mendosh francezet ishin te lire. Nuk kishte asnje mur verdalle.
U duhej vetem te gjenin mundesine te jetonin pa uje.
Francezet vdiqen. Te pakten ne kete tregim nuk pati asnje deus ex makina. Per arabet ata ishin te lire.
Ne pjesen e pare fola per babain e nje fqinjes sime. Nuk e bera fare per te sensibilizuar lexuesin.
As per t’i hequr kompleksin ndonje ushtaraku qe po kerkon pensionet. Kerkesa e tyre eshte kerkese ekonomike dhe megjithese atyre ju duhet te luftojne (per here te pare)...
Dhe une nuk qaj dot per ushtaraket.
I kam pare gjithmone me frike veshjet e tyre, megjithese ata s’kane bere asnje lufte (perveç se per pensionet).
Vajza e ushtarakut eshte gati qe babai i saj te humbe se nuk fitohet gjithmone. Ajo e di. Ajo nuk qan, dhe nuk ka per te qare kurre. Mua me vjen te qaj per veten time qe do plakem ne nje vend qe nuk te jep pension.
Mirese u zgjuat ne Saligrad.

13 Dhjetor 2007