Mungon alternativa ndaj Berluskonit

Erdhi revolucioni dhe unë nuk e di çfarë rrobe të vesh. Mirëpo çfarë rrobe të veshin është problemi i shumicës dhe opozitës pas referendumit në Itali, e cila i dha një goditje tjetër koalicionit të Silvio Berluskonit dhe Umberto Bossit, por ata janë tani, pavarësisht pretendim e mos vënies re, një problem më shumë për reformatorët e majtë. Vendi ka shprehur mosbesim dhe ka futur në krizë sistemin e konsensusit të Berluskonit. Por kjo ka ardhur nga persona jashtë kastës politike, si Giuliano Pisapia dhe Luigi De Magistris, më pas ka ardhur goditja e referendumit të mbështetur në fillimi vetëm nga partia e  Antonio Di Pietro-s, dhe vetëm më pas është mbështetur nga  PD e majtë. Berluskoni dhe Bossi janë gjysmën e rrugës legjislative, dhe nuk kanë mjete të mëdha për ringjalljen e qeverisë dhe mbajtjes së besueshme të koalicionit, për shkak se rruga që kanë zgjedhur, simboli i vijueshmërisë dhe sfida fiskale është në vetvete me gunga, dredha-dredha, dhe si gjithmonë rrethimin me procese gjyqësore ndaj Kryeministrit, gjithnjë e më i vështirë për t’u thyer. Kreu i opozitës, socialisti Pier Luigi Bersani dhe të tjerët i kanë dhënë zë protestës, dhe zhgënjimi popullor, por ata nuk kanë një formulë për të zhbllokuar një rrugë pa krye, apo një strategji afatgjatë për të krijuar një qeveri të re përmes zgjedhjeve, për të përkthyer propagandën në politikë.
Berluskoni dhe Bossi janë të dënuar të luftojnë si e bazën e Lidhjes së Veriut, ashtu edhe me pretendimin e shtabit të përgjithshëm verior që të shpëtojnë nga një koalicion i përfunduar në minorancë në Milano dhe në vend. Ministri i Ekonomisë italiane Xhulio Tremonti është, përtej prirjeve personale, një problem. Deputetët  që janë mbledhur një shumicë numerike në Dhomën  e ulët (Parlament), pasi largimit të Xhanfranko Finit, janë një problem. Gjendja e pasigurisë ekzistenciale e Popullit të Lirisë, dhe nomenklaturës së saj pa fantazi dhe guxim, është një problem. Proceset ndaj Berluskonit, pas dështimit të "pengesë ligjore", janë një problem. Informacion politik, i ndarë si në Libi mes të bindurve dhe të luftëtarëve tribalë, është një problem. Shuma e shumë problemeve përcakton një perspektivë stanjacioni dhe destabilizim, gjëja më e keqe që mund t’i ndodhë një qeverie.
Mrekullia  nuk duket, fluturimi është i ulët në tokë, dhe horizonti është i verbër. Pa shtysën  e erës në tokë, ndoshta për një vakum të papritur, ulja ka të ngjarë të jetë e ashpër. Nëse Berluskoni nuk funksionon, motori është prishur. Disa gropësira, neuroza politike dhe psikoza sociale, kryengritje të caktuara mund të shërohet vetëm me anën e  terapisë së shokut, me një hapje për të vërtetën, me pranim e gabimit, duke kërkuar elementët e një shpërblimi në gjërat më të mira të një dashurie të gjatë, duke rivendosur qartësi dhe energji për atë marrëdhënie të veçantë me Vendin që ka qenë karta nën mëngë e Berluskonit. Por duket se nuk është kësaj radhe jemi larg, për fat të keq.
Fuqia e vetme e qeverisë, e dinë të gjithë, është në dobësinë e alternativës. Nëse qendra forcës lëvizëse është refuzimi romantik i tregut dhe një shtytje e zymtë drejt garantizmit ligjor, një premisë mistike të së mirës së përbashkët dhe  me magjistratët që duan të vrasin armikun absolut me procese gjyqësore, alternativa nuk merr profilin e përgjegjësisë kombëtare, në një projekt menjëherë të pranueshëm, pro-aktive dhe efektive. Në karvani e lumtur të zgjedhjeve administrative dhe referendumeve nuk shohin kokën dhe ministra dhe ide të një qeverie që mund të qëndrojë në këmbë pas Berluskonit. Nuk është një mendim, mua më duket, është një fakt.
Marrë nga revista italiane “Panorama”