Namik Ajazi: Homazh fëmijëve që kishin prindër të persekutuar
Çfarë iu nxiti të realizonit këtë dokumentar?
Ishte historia e Fadil Paçramit..., aty ku protagoniste ishte edhe e ëma e Dritës, Liri Belishova. Më pas mora pjesë në përurimin e një libri, prej ku mora edhe spunton e parë për realizimin e këtij dokumentari.
Sa voluminoz ishte ditari në të cilin jeni bazuar?
Ditari kishte një volum prej rreth 400 faqesh, prej atyre fletoreve të vogla që ekzistonin në atë kohë. Është vërtet një histori e dhimbshme.
Ditari kishte më tepër përmbajtje të tregimit dhe poezisë. Në film pamë shumë pak prej këtyre poezive. Pse?
Po, ditari tregonte jetën e saj, por në të kishte edhe shumë poezi të Dritës, por unë kam përzgjedhur vetëm disa prej tyre që në një dokumentar prej 40 minutash mendoj se ishin të mjaftueshme.
Çfarë donit të sillnit me këtë film dokumentar?
Doja të tregoja jetën e një grupi fëmijësh, të cilët ndanin pothuajse të njëjtin fat. Jetën e atyre fëmijëve që kishin prindër të persekutuar. Është një homazh i atyre fëmijëve që u persekutuan. Dua që ato që kemi përjetuar në atë kohë, t’ia kalojmë edhe publikut në këtë mënyrë. Po ashtu, edhe brezi i ri duhet të informohet për atë periudhë, ata duhet ta kujtojnë atë.
Liri Belishova: Jo vetëm jeta e Dritës, por e gjithë fëmijëve që iu vra jeta
“Nuk dua të flas vetëm për jetën e Dritës, por për të gjithë brezin e asaj kohe. Shumë prej këtyre fëmijëve iu është vrarë jeta e tyre, diktatura i vrau gëzimin. Ata fëmijë nuk kishin asnjë faj. Sot, kur Shqipëria është anëtarësuar në NATO, rinia ka shumë mundësi për të jetuar jetën dhe për këtë më vjen mirë”.
Poezi nga Drita Çomo
Per ty
Lekunden pishat nen rete qe ikin
Ikin e ikin rete neper shi...
Une pres te shoh pas reve pak qiell
Ashtu siç pres pasditeve , te me telefonosh ti
Po ti s'dukesh gjekund. Ku paske humbur,
Ka kaq dite qe pres. Dhe bie shi...
Si mund te jetoj, pa pak qiell te kalter
Si mund te jetoj, pa zerin tend, pa ty
Ti do te vish, une e di, do vish patjeter
Po une dua te vish tani , neper shi
Pastaj rete do te ikin dhe do dale dielli
Po une dua diellin te ma sjellesh ti
Dashuria
Dashuria eshte ajo pisha e gjelber
qe lekundet nen qiellin me hene
Qe ngrin ne te ftohtin e janarit
Si nje deshire e pathene
Dashuria eshte bota pas xhamave
Nxitimi i lire per diku...
eshte qenia me 900 leukocite
Qe ne çarçafet e bardhe mendon per ty.
Dashuria eshte telefoni i se merkures
Dhe kopsa e qepur me pe gri
Dhe kompostot e ngrena ne stol
me nje pirun te dy
Dashuria eshte apartamanti i qete
i pagrindje dhe i lumtur siç mund te jete veç ne enderr
jane fjale pa kuptim qe tingellojne aq te bukura
Dhe heshtja e thjeshte qe kurre s'eshte e rende
Dashuria ime je vetem ti
Ne kete sfond ngaterresash pa fund
Asnje arsye nuk e fshiu dot ate
Asgje s'me beka qe ta humb
Ajo eshte nje gje pafundesisht e bukur
E kthjellet dhe krejt e paster
Si lindi, si jeton, si mundet
Ne kete bote te ndyre dhe te ashper
Pa titull
Per ditet qe ikin dhe nuk kthehen me
Ditet qe bartin gezimin dhe dhimbjen
Per pritjet e gjata dhe per çdo gje
Qe akoma ka mbetur enderr
Per dashurite e botes dhe per ata
qe kerkuan diçka ne jete
Per zhgenjimet e vogla dhe te medha
Dhe per veten
Per ndonje fyerje te vogel dhe heshtje te madhe
Per durimin e dhimbshem pa fund
Per femijet me bote te bardhe
Qe pastaj bardhesine e humb
Per çdo gje qe eshte e zakonshme
Dhe qe ne na duket e bukur
Per njerez me fytyra joshese
Dhe me shpirtin qe nuk duket