Ne, Europa dhe kriza e partive

Që nga fundi i shekullit të njëzetë partitë e Evropës nuk duken më të afta për të prodhuar udhëheqës të vërtetë politik, udhëheqës të denjë për emrin (diçka di Greqia, e cila në këtë momente po kalon çaste vendimtare). Tani është vetëm një kujtesë, në fakt, epoka e Miteran, Kohl, të Gonzalez: njerëz të pajisur me qartësi të vizionit dhe vetëbesimit, aftësi për të komanduar dhe bindur. Pra, vetëm kur i gjithë ekuilibri i Europës dhe ndërtimin e Unionit janë duke përballur me krizën më të madhe, ata e gjejnë veten pa ndonjë udhëzues e udhëheqës.
Mungesa e figurave të liderëve politikë është një nga simptomat më të dukshme të sferës së krizës politike në Europë si rezultat i humbjes së sovranitetit nga ana e shteteve. Në fakt, kur gjithnjë e më shumë gjërat që kanë rëndësi të madhe, që më përpara ishin në duart e politikës, po përcaktohem tani nga globalizimi i tregjeve financiare ose, ose vendoset nga burokracitë "bashkuese" në Bruksel, ose ndryshe të nënshtruara ndaj kërkesave kolektive të takimeve të (“grupeve” numër, G8, G20 apo çfarëdo ata janë) - dhe gjithmonë e më shumë ose më pak në mënyrë jokritike të pranuara nga qeveritë - atëherë kjo është e pashmangshme që politika kombëtare të humbas të gjithë ndjenjën e vetes dhe në çdo aftësi për të pohuar për atë që gjithmonë është: d.m.th fushëveprimin e komandës publike dhe ata që e ushtrojnë atë. Dhe aty ku ka pak për të vendosur, është e vështirë që dikush të jetë me të vërtetë i aftë për të komanduar.
Kriza e instrumentit partiak nuk duket tjetër, deri në atë pikë, që një efekt i kësaj krize si një vendim politik dhe komandën. Dhe nuk është çudi, sidomos që partitë Itali paraqiten në litarë të një politike të diskredituar, sepse tek ne, si në pak vende të tjera, partitë politike dhe instrument i saj çka luajtur një rol udhëheqës si qendror dhe është përhapur. Shkalla e fatkeqësisë së tyre sot mund të krahasohet vetëm me fatin e tyre të mëparshëm.
Por problemet e Italisë, edhe pse në një formë të zgjeruar, janë të njëjta e demokracive evropiane.  Të cilat si gjithë shoqërisë e këtilla, pikërisht për shkak të fushës së artikuluar dhe të autonomisë së qendrave të vendimmarrjes që është karakteristikë e tyre, kanë nevojë jetike për një vend koordinimi, impulsiv dhe komande. Pra një lider, një udhëheqës: në dritën e bisedës së papërshtatshme të "personalizimit" që, sidomos në Itali, që ne kemi dëgjuar të përsëritet në kohët e fundit. Koha në të cilin ky përqendrim i personalizimit – që ka qenë gjithmonë - u shfaq për të ardhur keq, por vetëm për shkak se udhëheqësit ishin në të vërtetë gjysmë fishekë.