Ngjitja drejt malit politik

Një popull që është i kënaqur me vetveten dhe arritjet e tij ai ose ka rënë në gjumë të thellë ose ka mbet në rrugët e vetmuara të vetëkënaqjes

Kemi mbrritur kshtu n shekullin XXI dhe ende nuk kemi par q nj shtet demokratik t jet ndalur s gdhenduri vetveten apo q t jet i vetknaqur me t arriturat e tij, duke ditur se edhe vendet me tradit m t gjat shtetrore dhe me nj demokraci shum shekullore nuk jan t knaqur me vetveten dhe t arriturat e tyre, n rajonin e Ballkanit e respektivisht n shtetin e mbikqyrur t Kosovs gjrat ecin n t kundrtn, ata jan t vetknaqur, gdhendja pr ta sht nj term i huaj, ata nuk kan nevoj pr progres dhe arritje drejt cakut, sepse ata jetojn brenda vizionit t tyre t ngusht apo edhe sydjallzis totale. Ngopja m ndrra dhe shtitja rrugs s marrzis dhe retoriks boshe jo vetm se e rrnon themelin e vn n jet t shtetit t mbikqyrur t Kosovs, por edhe e frenon rrugn e ndrtimit dhe konsolidimit si shtet demokratik me synim t qart integrimin n familjen evropiane.

Nj popull q sht i knaqur me vetveten dhe arritjet e tij ai ose ka rn n gjum t thell ose ka mbet n rrugt e vetmuara t vetknaqjes dhe egoizmit rrnues. Gjithashtu nj shtet q nuk mendon t gdhend trupin e tij dhe sistemin e tij politik dhe shtetror ai ose jeton jasht ksaj ndrtese ose mton ta bj at “monument” t bukuris s jashtme dhe kozmetiks s prkohshme t procesit t ecjes s tij n koh. Gdhendja e shtetit nuk sht nj proces q ka nj fillim dhe nj mbarim po t ishte kshtu ai nuk do t prekte fare dinamizmin e kohs dhe ndryshimeve q vijn shekuj pas shekujve, por ai sht nj procesi i vazhdueshm dhe permanent duke ecur npr shekuj e kohra dhe duke u transformuar do dit nga pak, por ama n rrugn e progresit dhe t arritjeve kolosale. Ndrsa heqja dor apo largimi i shtetit nga ky funksion gdhends do t thoshte nj dhjamosje dhe ecjes pa vizion drejt s ardhmes, pastaj nj rrshqitje n gjoja vetperfeksionizm t rrejshm dhe drejt nj filozofie rrnuese pr kombin n proceset e tij.

Duke ditur se shteti duhet gdhendur dhe at duhet ta bjn politikant dhe

lidershipi ashtu si ndodh n t gjitha vendet e prparuara dhe demokratike, n vendin ton tmerrsisht “politikant” apo “lidershipi” jan t lumtur me vetveten dhe retorikn e tyre boshe kjo zaten i ka futur n nj rrug t errt t nj marrzi totale dhe poshtrimi t thell ndaj vetvetes, popullit dhe t ardhmes s tij. sht domosdoshmri e madhe q nj shtet q aspiron t hyj n oborrin e kombeve demokratike dhe t ec n rrugn e progresit dhe modernitet duhet t gdhendet gjat gjith kohs prndryshe ai do t filloj t ngjitet n malin politik, por nuk do t arrij t dal dhe t gjej rrugn e ardhmris s sigurt t tij. T gjitha shtetet q kan nj eksperienc fmijrore t demokracis dhe tradits shtetrore arrijn t hyjn n malin politik, por diskutabile sht dhe ka qen gjat gjith kohs s historis s shteteve se a do t mund t arrijn t hapin nj rrug t re duke kaprcyer sfidat e ndryshme dhe kshtu t dalin nga ky mal me nj eksperienc t shquar, pastaj t veshur me vullnet, menuri dhe vizionin e qart pr t ardhmen.

Nuk mendoj se shteti i mbikqyrur i Kosovs tani n kto procese sht duke ecur n nj trend t pakthyeshm drejt liris s plot dhe demokracis e shtetit juridik dhe evropian, kjo ndodh si rezultat i dashuris napoleaniane dhe ngatrrimit t pushtetit dhe madhshtis s rrejshme. Si msohet nga historia politike edhe Napoleoni ishte nisur nga “dashuria, ama jo dashuria e vrtet dhe e pastr, por nga dashuria instiktive” pr pushtet por q prfundoj nga pushteti n humner dhe diktatur rrnuese pr njerzimin. Ai shpesh prsriste frazn e fryr t madhshtis s rrejshme kshtu “I love power” kt po e vazhdojn politikant “modern”, por me nj kozmetik m vezulluese q i shkon dyfytyrsis s pushtetarve. Prandaj me apo pa axhend politike dhe diplomatike Kosova mbetet ende nj vend larg idealit evropian, t nj shteti demokratik, juridik dhe me nj pasqyr t kthjellt para bashksis ndrkombtare.

Sidoqoft sht tepr e uditshme se si sot populli shqiptar respektivisht shteti i mbikqyrur i Kosovs po i dhjamos disa t kqija ekzistuese me t kqija vdekjeprurse otomane dhe islamike, kjo jo q nuk i ka pasur ato edhe m hert (shih kohn e infeksionit otoman), por q tani ato jan dyfishuar duke ardhur edhe nj rrym egrsisht e tmerrshme q po e helmon nj pjes t popullit me kt lloj ideologjie rrnuese.

Kshtu q nse dy t kqija kombinohen tek nj komb shembja e ndrtess s tij sht e numruar n sekonda dhe kt po e bjn disa q kan filluar t “zhvendosin” n mnyr iluzive gjeografin, duke sjell nj lloj ideologjie dhe

doktrine shkatrrimtare pr vendin dhe ardhmrin e tij drejt procesit t integrimit n strukturat euroatlantike. Por nj gj e till sht e pamundur duke ditur se Kosova sht zemr e Evrops, iluzioni dhe ndrrat e tyre q tani jan t shuara dhe t parealizuara. Ndrkaq nj gj sht e ditur se kta pr nj “specialitet t helmuar ideologjik otoman” mohuan t drejtn e tyre t lindur shqiptar dhe me nj kultur t lart civilizuese.

Me nj fjal koha sht mundsia m madhe q i ofrohet kombeve dhe popujve

nse ata nuk arrijn ta kapin at pr dore dhe t ecin n dinamikn e saj, m kurr nuk do arrijn t kapin mundsin e sotme pr nj transformim t thell dhe ardhmri t sigurt, por do t mbesin gjithnj n mes t baticave dhe zbaticave t kohs, por kurr jasht ktyre dy dhmbve t kohs. Por duhet nnvizuar edhe kt gjithashtu se askush nuk mund te gzoj respekt pr gjrat q n fakt nuk i ka br. Po ashtu sikur truri t kapte pushtetin jo nga dashuria pr t, por nga e mira e prgjithshme aristoteliane dhe vullneti i mir dhe t largonte vendin nga rrugt qorre dhe deformimet e brendshme te identitetit dhe kulturs s kombit shqiptar, ather ardhmria e tij do t ishte e garantuar. Por si duket ata po mendojn se ngjitja n maje t shtetit do t'i bj t zgjuar, t pasur, imponues ndaj t tjerve, kryelart etj., etj. Megjithat sht tepr e arsyeshme q nse nj komb dshiron t lulzoj at duhet udhhequr jo nga dashuria pr pushtet, por si

politikan dhe lider shtetror q pushtetin e konsiderojn vegl pr t'i shrbyer nga e mira e prgjithshme popullit e jo pr ta sunduar apo nnshtruar dhe humbur respektin ndaj vetvetes dhe kombit. Apo si do t thoshte shkrimtari dhe politikani i njohur ek Vaclav Havel se “pa liri, vetrespekt dhe qytetar autonom nuk mund t ket kombe t lira dhe t pavarura. Pa paqe t brendshme, q do t thot, paqe n mesin e qytetarve si dhe n mes t qytetarve dhe shtetit, nuk mund t ket garanci pr paqe t jashtme“.