Një strategji për “revolucionin e borës” në Rusi

Revolucionet paqësore nuk mbeten gjithmonë jo të dhunshme, si shembujt e treguar të kryengritjeve në Egjipt, Libi, Siri dhe në pranverën arabe. Por lëvizjet paqësore për ndryshim të regjimit shpesh mund të kenë sukses. Ata kanë rrëzuar sundimtarët e paligjshëm, ashtu si me “revolucionet me ngjyrë” post-sovjetike në Gjeorgji dhe Ukrainë, me përfundimin e aparteidit në Afrikën e Jugut, për shembull, ose, para kësaj, sistemi i Jim Crow Nwe Amerikën e Jugut. Lëvizjet jo të dhunshme shpërthyen në sundimin britanik në Indi dhe Malavi, dhe hollën poshtë regjimet autoritare në Kili, Filipine dhe Portugali. Në dukje, shumica e këtyre rasteve duken aq të ndryshme nga Rusia e sotme që të jenë të pa rëndësishme për suksesin apo dështimin e protestave aktuale të vazhdueshme kundër sundimit të Vladimir Putinit dhe thirrjeve të  protestuesve për zgjedhje të lira, të ndershme dhe konkurruese. Por këto ndryshime janë të rëndësishme? Rezultatet e menjëhershme të lëvizjeve jo të dhunshme për ndryshime politike nuk janë të vendosura nga makro-faktorë të tillë si nivelet e arsimit, papunësisë, apo prania e një klase të mesme moderne. Pas të gjithave, rezistenca civile ka pasur sukses në vendet e varfra, të prapambetura, si India, dhe ka dështuar në ato të pasura, të arsimuara, si shtetet e Gjirit. As dritaret afatshkurtra nuk patën mundësi të luajnë një rol vendimtar: asnjë krizë serioze ekonomike nuk ishte e nevojshme për Kilianët për të larguar gjeneralin Augusto Pinochet, dhe ai i Panamasë Manuel Noriega i cili i shpëtoi një lëvizjeje masive proteste paqësore, pavarësisht problemeve ekonomike të dëmtuara dhe ndarjet brenda elitës në pushtet. Hulumtimet e fundit nga sociologët Erica Chenoëeth, Maria J. Stephan, dhe Sharon Erickson Nepstad treguan se një faktor më shumë se çdo tjetër përcakton nëse lufta paqësore ka sukses: vendimi i protestuesve për të miratuar jo dhunën në vetvete. Në të vërtetë, Chenoëeth dhe Stephan kanë treguar se protestat paqësore janë dy herë më shumë të vlefshme se konfrontimet e dhunshme për të sjellë ndryshimin e regjimit të plotë ose të pjesshëm. Por rezultati i rezistencës civile gjithashtu varet nga metodat e sakta që përdoren.
Sfidat e legjitimitetit të regjimit dhe aftësitë e mbajtjes në burim dhe burimet materiale prej tij janë të rëndësishme, siç është krijimi i hapësirave të lira për disidencë dhe ruajtje të unitetit të lëvizjes dhe qartësinë e qëllimit. Më e rëndësishmja, ka treguar Nepstad, një lëvizje protestuese që synon ndryshimin e regjimit duhet të fitojë mbi anët më kritike të policisë dhe forcave të armatosura. Në anën tjetër, një qeveri që siguron besnikërinë e pakushtëzuar të trupave të saj do të jetë në gjendje të shtypë edhe protestat më të vazhdueshme popullore. Megjithatë, ajo mund ta bëjë këtë vetëm në koston e një gjakderdhje të madhe, dhe të një goditje pa qejf e të padobishme që ka shumë gjasa që të çojnë në triumfin e protestuesve. Nisur nga kjo, cilat janë perspektivat për protestat aktuale në Rusi? Deri tani, ajo i ka marrë shumë gjëra drejtë. Ajo është  përqendruar në një kërkesë të vetme: Zgjedhje të drejta. Ajo ka bashkuar liberalët, komunistët, nacionalistët, dhe qytetarët e ndryshëm jopolitik në një koalicion të gjerë, pavarësisht përbuzjes së ndërsjellë të këtyre grupeve dhe të një potenciali kolosal përçarjesh. Ashtu si në kryengritjet serbe të vitit 2000 kundër Sllobodan Millosheviqit, lëvizja ruse ka prodhuar një rritje e shpejtë e të habitshme në baze të një krijimtarie dhe zgjuarsie politike. Një shembull i mirë është ajo e"nano-protestës"  së fundit në qytetin siberian të Barnaul, ku oficerët e policisë janë të detyruar të shkruajnë një raport mbi një grup të figurave Lego duke tundur parulla. Këto protesta prej lodre janë përhapur tani dhe në qytete të tjera. Për të anashkaluar raportimin e njëanshëm në televizionin shtetëror dhe distancat e urës midis qyteteve të mëdha ruse, protestuesit kanë përdorur mjete të decentralizuara të komunikimit siç janë rrjetet shoqërore. Lidhjet e internetit super të shpejta kanë depërtuar në qoshet e largëta të Rusisë vitet e fundit, dhe shërbimet të tilla Blogging si LiveJournal kanë qenë të shquar për një dekadë. Kështu, interneti luan një rol më të rëndësishëm se sa ai që bëri në Revolucionin e dështuar  të Gjelbër të Iranit apo gjatë pranverës arabe. Megjithatë, madhësia e Rusisë mund të bëhet një detyrim për protestuesit nëse gjërat vijnë në një krye dhe, të themi, Putin refuzon të pranojë një humbje në zgjedhjet e marsit. Ndërsa ka pasur protesta të rregullta në qytetet nga Stravropol në jug të Khabarovsk në Lindjen e Largët, vetëm Moska dhe Shen Petersburgu kanë treguar demonstrata të vërteta masive. Ashtu si në Serbi në vitin 2000 apo Ukrainë në vitin 2004, ku demonstrata luajti kryesisht në qytetet e kapitalit, metropolet e Rusisë kanë qenë prej kohësh vatra të mospajtimit. Ndryshe nga Serbia dhe Ukraina, megjithatë, protestuesit provinciale do të jetë në gjendje të vijnë në shpëtim në rast të një shkëmbimi. Në Filipine në vitin 1986, tanket e Ferdinand Marcos u ndaluan nga murgeshat dhe fëmijët e vegjël. Në vjeshtën e vitit 1989, Ushtarët e Lindjes gjermanë u bashkuan me bashkëqytetarët e tyre në protesta që rrëzuan murin e Berlinit. Por, gjatë të njëjtit vit në Kinë, protestuesit në Pekin u shkatërruan prej trupave nga Inner Mongolia që nuk e kuptuan Mandarin dhe nuk kishin simpati për banorët e qytetit të madh. Ndërsa njësitë ushtarake apo skuadrat e trazirave (OMON) të vendosura në Moskë janë të pakënaqura edhe nga policia e kohëve të fundit dhe reformat ushtarake për të marrë pjesë në një sulm të përgjakshëm, operacione të veçanta nga provincat, me personel me veteranë të luftës së Çeçenisë, mund të ushqejnë eksitim e fërkim për macet e shëndosha të Moskës. Gjithashtu, zyrtarët e ushtrisë nga rajonet më të varfra janë më mirënjohës për rritjen e pagave që ka njoftuar partia e Putinit, me shumë festë, pak para zgjedhjeve të fundit Duma.
Por, ndërkohë që disa pjesë të aparatit të sigurisë mund të mbështesin një goditje fillestare, shtypja e dhunshme do të jetë e vështirë për tu mbështetur. Kjo do të thotë se Putin do të jetë i kujdesshëm që të marrë parasysh kërkesat e protestuesve dhe të thërrasë zgjedhje të reja dhe të ndershme parlamentare. Nëse ai zgjedh për konfrontime të dhunshme, në një afat të shkurtër rezultati do të vendoset nga besnikëria e Forcave të Armatosura. Fati afatgjatë i tij, megjithatë, do të ishte shumë i zymtë.