Përmbajtja e Iranit është alternativa më e mirë

Kur isha në universitet, në fillim të viteve 1980, ftova sekretarin e Mbrojtjes së Ronald Reaganit, Caspar Weinberger, për të mbajtur një fjalim në kampusin e universitetit. Në atë kohë, kolegjet amerikane kanë qenë vatra të opozitës për administratën Reagan, sidomos për politikat e tij të mbrojtjes. Pa dyshim, ndërkohë që Weinberger filloi të fliste, disa nxënës u ngritën dhe filluan të bënin pyetje të pakëndshme. Njëri pas tjetrit, ata u ngritën dhe thërrisnin njëkohësisht: “Përmbajtja është një gënjeshtër!”   
Unë e kujtova atë takim të trazuar teksa dëgjoja debatet mbi ambiciet bërthamore të Iranit, sepse thekson një kthesë të çuditshme roli në diskursin e jashtëm të politikave të sotme. Ai ishte e majta që ka refuzuar të pranojë idenë e parandalimit - në vend që të kërkojë për opsione të tilla si një ngrirje bërthamore. Ishte dhe e djathta që mund të shpjegojë virtytet praktike të parandalimit. “Rreth një herë në çdo 25 vjet, një brez i ri zbulon se tmerret e bombës dhe paradokset e parandalimit dhe kërkon për një rrugëdalje. Ka raste që mund të paraqesin apokalipsin. Ka kaq shumë alternativa për të ndjekur. Në mënyrë të pashmangshme, debati afirmon, teksa kritikon, domosdoshmërinë e mbështetjes në bilancin e terrorit për të ruajtur paqen”. Këtë shkruante Charles Krauthammer në Republikën e Re në vitin 1984. “Përmbajtja, si moshë e vjetër, është e pa-tolerueshme, derisa konsiderohet si alternativë”, shpjegoi ai.   
Megjithatë, sot kjo është e drejta që ka vendosur se parandalimi është një gënjeshtër.     Komentatori i njohur Krauthammer, Fondacioni Heritage, Instituti Amerikan i Iniciativës dhe të tjerë kanë denoncuar kontrollin dhe parandalimin dhe do të na çojnë drejt një politike që arrin kulmin në një luftë parandaluese. Ky është version i të drejtës së ngrirjes bërthamore - një zgjidhje e thjeshtë që në fakt nuk zgjidh asgjë. Grevat në Iran ndoshta do të vonojnë programin e tij për disa vjet, duke rritur mbështetjen e brendshme për qeverinë në Teheran dhe duke siguruar një arsyetim shumë më të fortë për ndjekjen e armëve bërthamore. Megjithatë, konservatorët e sofistikuar këmbëngulin se kjo rrugë është e preferuar për përmbajtjen.   
Përmbajtja është një koncept i vështirë për t’u pranuar, sepse është kundër intuitës: Perspektiva e shkatërrimit prodhon paqe. Megjithatë, rekordi i saj është shquar. Fuqitë e mëdha shkuan në luftë me rregullsinë brutale për qindra vjet. Pastaj erdhi arma bërthamore dhe nuk ka pasur një luftë midis fuqive të mëdha që nga viti 1945, periudha më e gjatë e paqes midis fuqive të mëdha në histori. Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Sovjetik kishin një rivalitet më të fortë dhe me ndikim më të gjerë se dy fuqi të mëdha ndonjëherë. Secili mendonte se tjetri kërkonte t’i shkatërronte rrugën e jetës. Ende, ky rivalitet nuk ka rezultuar në luftë. Të dyja palët u penguan.   
Në vitin 1989, Margaret Thatcher, tha në një dolli për Mikhail Gorbaçov: "Të dy vendet tona e dinë nga përvoja e hidhur se armët konvencionale nuk kanë penguar luftën në Europë, ndërsa armët bërthamore e kanë bërë këtë për më shumë se 40 vjet. Si një përmbajtje nuk ka zëvendësim për ta”. Nëse përmbajtja nuk funksionon, atëherë pse ne nuk përgatisim një luftë preventive kundër Rusisë, e cila ka ende një arsenal të frikshëm të raketave balistike? Ose kundër Pakistanit, shtëpi e një regjimi ushtarak të inteligjencës që ka qenë i implikuar në aktet më të mëdha të terrorizmit në 10 vitet e fundit se Irani ka në njëqind vitet e kaluar? Argumenti se Irani do të tregojë përmbajtje nuk mbështetet në arsyetimin e tij, por në dëshirën e regjimit për të mbijetuar. "Sundimtarët duan të kenë një vend që ata të mund të vazhdojnë të sundojë", thotë Kenneth Waltz, një nga teoricienët më të shquar të marrëdhënieve ndërkombëtare.   
Për të fituar kredibilitet me kritikët e tij konservatorë dhe me qeverinë aktuale izraelite, presidenti Obama ka ndenjur përkrah tyre, duke përjashtuar kontrollin, këmbënguli se ai nuk bën blof dhe foli për një "dritare" mundësie për negociata. Kjo mund të provojë një gabim serioz: Kjo kuti në Shtetet e Bashkuara, kufizon mundësitë e Obamës dhe e detyron atë të ndjekë një rrugë që mund ta çojë në një luftë të panevojshme e parandaluese.   
Ankthi mbi perspektivën e një arme bërthamore të Iranit është i kuptueshëm. Kjo do të ishte më mirë për Izraelin, Lindjen e Mesme dhe botën, nëse Teherani nuk do të kishte armë të tilla. SHBA-ja në bashkëpunim me pothuajse të gjithë komunitetin ndërkombëtar përpiqet që ta parandaluar këtë dhe bën presion të madh në Teheran. Kjo është politikë e drejtë, por nëse Teherani vazhdon, regjimi i tij do të pranojë izolimin global dhe shpenzimet që do të vijnë nga vendimi i tij, një politikë të fuqishme të kontrollit dhe parandalimit që do të punojë në drejtim të Iranit siç bëri kundër Bashkimit Sovjetik të Stalinit, Kinës së Maos, Koresë së Veriut të Kim Jongut dhe ushtrisë pakistaneze.