Përtej një Casus Beli
Çështja është përtej asaj që mund të konsiderohet një casus beli (çështje lufte). Mund të themi që lufta apo më mirë luftërat e Izraelit janë mjete të vazhdueshme për të arritur në synimin religjioz të një kombi që fatëkeqësisht nuk ka mësuar dhe akoma vazhdon të mos mësojë nga historia në përgjithësi, dhe nga ajo e tija në vçanti. Spiralja e luftës dhe e pasigurisë në Lindjen e Mesme, filloi me hyrjen dhunshëm në skenë të Izraelit, si një tatuazh në trupin e këtij rajoni, duke shënuar në vazhdimësi faqe të turpshme të historisë, dhe duke dhënë shembuj barbarie dhe terrori, dhunimi, intolerance, shkatërrimi dhe genocidi.
Përpjekjet e një populli historikisht pa atdhe si hebrenjtë, për të transformuar vendet e rajonit në atdhe pa popuj, nëpërmjet ushtrimit të veprimeve më antidemokratike, japin shembullin më tipik të manipulimit të demokracisë në funksion të objektivave ekspansioniste. Ndoshta shteti i Izraelit është i vetmi shtet që ngre mure në epokën e rënies së tyre, në epokën e dialogut dhe komunikimit ndërkulturor, muri i Izraelit, që përshkon territoret e uzurpuara nga vetë ato, dhe që është më i lartë se muri i Berlinit, përditë u kujton atyre që duan ta shohin realitetin ashtu siç është, se bota nuk është çliruar akoma nga prangat e arrogancës.
Lufta e fundit ku si gjithmonë, Izraeli, në mënyrë të përzgjedhur sulmon viktimat e veta, të cilat i garantonjë atij fitore dhe supremaci, të tilla si Palestina e dërrmuar apo Libani i sapodalë nga koma e luftërave të gjata, mund të shënojë një etapë të re në historinë këtij rajoni por edhe më gjërë.
Pretekstet foshnjarake të fillimit të luftës, përgënjeshtrohen nga numri i ushtarëve të vrarë izraelitë, të cilët ia kalojnë numrit të atyre të marrë peng, gjë që bën pertekstin e ndërhyrjes të pavlerë. Por ndërhyrja do të kishte vlerë nëse Irani apo Siria, do të humbnin durimin dhe do të reagonin ndaj Izraelit. Ky do të ishte llokumi më i mirë për SH.B.A-të, për të sulmuar të dyja ato pas ngecjes së procedurave "demokratike"të agjensive atomike apo embargove.
Në çdo rast çlirimi i Izraelit nga shpata e hezbollahut që u qëndronte te koka, si me anë të spastrimit të zonës apo edhe vendosjes së trupave të Kombeve të Bashkuara, do t'ia vlente të ndërhyje. Radikalizimi i qeverisjes palestineze me Hamasin në krye te dalë nga zgjedhjet e fundit, dhe me "filialin"hezbollah të qeverisë së Ahmedin Nexhatit të Iranit, e kishin futur Izraelin në një morsë e cila nëse nuk do të çmontohej sa më shpejt, do të rezultonte me pasoja të pariparueshme për shtetin hebre, i cili mbante peshën e një gjysëm shekulli pushtim dhe shekuj të tërë konspiracioni, për të arritur aty ku është. Nga ana tjetër marrëdhëniet me SH.B.A – në ishin në pikun e tyre dhe mbështetja e këtij të fundit do të ishte vendimtare në bombardimet izraelite në rajon.
Sa ironike..., ndërhyrja amerikane ndaj spastrimeve etnike të Milosheviçit në Kosovë, ngjason sikur të jetë bërë gabimisht, duke parë mbështetjen që kjo qeveri i ka dhënë dhe po i jep agresionit, bombardimeve izraelite ne rajon ndaj një shteti sovran i cili nuk ka kryer asnjë akt të dënueshëm.
Ia vlente gjithashtu të ndërhyje duke parë se politika e jashtme amerikane ishte një këngë e preferuar për veshët e shtetit hebre, apo duke parë se ideologjia fetare e pushtetarëve amerikanë ishte më afër se kurrë me atë të Izraelit në lidhje me "tokën e premtuar”.
Ia vlente te ndërhyje duka parë një BE të pafuqishme për të imponuar politikat e saja Izraelit, alias SH.B.A-ve. Këtë e vërtetoi më së miri, deklarata e BE-së për situatën në rajon e cila thoshte se fajin e kanë hezbollah dhe palestinezët. Një deklaratë që më tepër i ngjante të ishte e destinuar për një zënkë lagjeje dhe jo e denjë për një organizëm të fuqishëm të një boshti civilizues dominat për kohën. E kuptoni....? Është njësoj sikur i forti i lagjes suaj të godasë komshiun tuaj në shtëpinë e tij, dhe ju duke qenë të pazotë për të reaguar, thoni se fajin e ka komshiu që ndodhej në shtëpinë e vet.
Ia vlente të ndërhyje me një nënë Rusi e kapur nga këmbët nga SH.B.A-të dhe për veshi nga BE, megjithë tëentativat e saja për t'u çliruar. Ia vlente të ndërhyje me udhëheqës të vendeve muslimane aleatë të SH.B.A-ve që çuditërisht kishin një jetë që fitonin në zgjedhje me 99.9%, apo me mbretër që destabilizimi nuk ia vlente fronin e tyre Ia vlente të ndërhyje me një Turqi të fuqishme ushtarakisht por me njëmijë e një probleme të brëndëshme dhe me çështjen kurde që aktivizohet e ç'aktivizohet sa here në horizontet turke shfaqet dielli i stabilitetit.
Ia vlente të ndërhyje me një oqean gjigant muslimanësh që më shumë se ujë ishin shkumë, ku secili ishte i preokupuar t'i shpëtonte epitetit "terrorist"që kohët e fundit po e ndiqte kudo nga prapa. Ia vlente, ia vlente për Izraelin të bënte gjithçka. Kush do ta pengonte? Media botërore që kishte kohë që fliste hebraisht? Apo bllokada financiare e bankierëve çifutë ?
Zhgënjimi i Dytë
Çifutët në vendet arabe gjatë shekujve të parë të mijëvjçarit të parë pas Krishtit kishin ardhur të bindur nga profecitë e librave të tyre të shenjtë, se në këtë rajon do të shfaqej profeti i tyre i shumë pritur, Mesia, që do të ishte nga radhët e bijve të Izraelit. Ata u grupuan bile duke formuar edhe qëndra të banuara siç është fjala për Jathribin në pjesën veriore të Arabisë gjatë shekullit të V-VI. Me shfaqjen e profetit Muhamed ata rendën me shpejtësi për ta njohur dhe parë profetin e ri por pasi mesazhi që kishte sjellë nuk u shkonte për shtat dëshirave të tyre, dhe për më tepër duke qenë se ai ishte jo hebre, e mohuan dhe e sabotuan atë në çdo aspekt.
Në këtë kontest të pritjes së vërtetimit të profecive hebreje, ky përbente edhe zhgënjmin e parë të hebrenjve në lidhje me realizimin e planit të tyre për marrjen tokës se premtuar.
E gjithë ngrehina çifute, si në atë kohë por edhe në shekujt në vazhdim qe e ngritur mbi tentativat për marrjen e "tokës së premtuar”, dhe për këtë duhej të përmbushehin tri detyra themelore: Krijimi i shtetit të Izraelit, Jeruzalemi kryeqytet i këtij shteti dhe rindërtimin e Tempullit. Këto do të ishin etapat më thelbësor që njëkohësisht do të shënonin edhe ardhjen e Mesihut, profetit-mbret hebre i cili nga tempulli do të komandonte të gjithë botën.
Tabloja bëhet edhe më e besueshme duke patur parasysh që dy nga detyrat themelore janë ezauruar tashmë, mbetet vetëm rindëtimi i Tempullit, por kjo, gjithmonë sipas teologjisë heberje, do të bëhet vetëm duke shkatërruar Xhaminë Al –Aksa vendin e tretë të shenjtë të muslimanëve. Është pikërisht këtu që objektivat hebreje po hasin vështirëi për pëmbushjen e tyre. Po t'i shtojmë kësaj edhe faktin se Kseneti (Parlamenti çifut) ka të shkruar mbi podiumin e vet këtë varg nga Teurati apo Dhjata e Vjetër : "Këtë vend do t'ua jap pasardhëve të tu, nga lumi Nil (Egjipti) deri në Eufrat (Irak)..."(Zanafilla: 15/18), atëherë na bëhet e qartë përse nuk ka stabilitet në Lindjen e Mesme. Ja përse zyrtarisht Izraeli nuk i ka të përkufizuara kufinjtë e vet pikërisht se duhet të realizojë profecinë për marrjen e e tokavë të premtuara në profecinë e sipërcituar në Ksenetin e tyre.
Luftrat izraelite gjatë këtyre dekadave të fundit në rajon mbështeten në rikompozimin e Lindjes së Mesme , dhe për këtë nuk kanë rëndësi metodat, rikompozimi i Lindjes së Mesme nënkupton luftra e shkatërrime për të ardhur në rendin e ri hebre, si rend dominues. Aleanca e lobeve çifute me urdhërat e ndryshme evangjeliste, sidomos në SH.B.A gjatë mesit të shekullit të kaluar ndjekur pastaj me penetrimin e elementëve hebre në këto urdhëra duke devijuar nga krishtërimi tradicional roman në atë pro hebre, kulmuan kohët e fundit me krijimin e Aleancës Pentakostiane, një përbërje prej 500 kishash evangjeliste-prohebre duke shënuar monopolizimin e ideologjisë fetare në SH.B.A në rangjet më të larta dhe më influencë ku përfshihet edhe familja Bush.
Besimi fundamentalist evangjelisto-ungjillor se, për sa kohë që SH.B.A ndihmon Izraelin do të jetë shteti më i fuqishëm në botë, u bë lajtmotivi i shumë kryetarëve të shtetit amerikan. Kjo solli në përpjekjet e njëanshme për të zgjidhur çështjen e Lindjes së Mesme.
Sulmi i fundit izraelit ndaj Libanit mund të shënojë edhe fillimin e fushatës fetare hebreje për pushtimin dhe nënshtrimin e gjithë popujve nga Nili në Eufrat. Parë në këtë këndvështrim luftrat në Irak, Liban, Palestinë, luftrat me Egjiptin, pushtimi i lartësive Golan të Sirisë dhe kërcënimet e vazhdueshme për luftë me të, kërcënimet për luftë ndaj Iranit, manovrat për nënshtrim ekonomik ndaj Jordanisë, stabilizimi i qeverisë kukull të Kuvajtit, presioni politik i vazhdueshëm ndaj Sudanit, etj na sjellin në mendje se e gjithë harta e këtyre shteteve jo rastësisht kufizohet nga lumi Nil deri në Eufrat e cila në teologjinë por edhe në gjeopolitikën hebreje, përbën ‘tokën e premtuar' që Zoti ia premtoi Abrahamit.
Nuk është thjesht një casus beli, kjo ndoshta është çështja më e rëndësishme që dashur pa dashur do të implikojë të gjithë njerëzimin. Por, Izraeli dhe populli hebre ka shumë shanse që, si në rastin e parë kur me daljen e profetit Muhamed pësuan zhgënjimin e parë në raport me profecinë e tyre, në rastin e pushtimit të "tokës së premtuar”, të përballen me zhgënjmin e tyre të dytë, i cili do të ishte fatal për ta dhe për këtë profeci.
Të gjithë ne duhet të dimë se, shumë njerëz dhe popuj e shesin veten si sekularistë, por në të vërtetë feja dhe politika fetare përben boshtin e tyre. Ne duhet të jemi të ndërgjeshëm dhe të aftë të kuptojmë dhe të dallojmë kur kufinjtë e religjionit si një prehje shpirtërore dhe motiv paqeje në botë, shekelen duke u kthyer në një ideologji shkatërruese dhe nënçmuese për racën njerëzore.
Përpjekjet e një populli historikisht pa atdhe si hebrenjtë, për të transformuar vendet e rajonit në atdhe pa popuj, nëpërmjet ushtrimit të veprimeve më antidemokratike, japin shembullin më tipik të manipulimit të demokracisë në funksion të objektivave ekspansioniste. Ndoshta shteti i Izraelit është i vetmi shtet që ngre mure në epokën e rënies së tyre, në epokën e dialogut dhe komunikimit ndërkulturor, muri i Izraelit, që përshkon territoret e uzurpuara nga vetë ato, dhe që është më i lartë se muri i Berlinit, përditë u kujton atyre që duan ta shohin realitetin ashtu siç është, se bota nuk është çliruar akoma nga prangat e arrogancës.
Lufta e fundit ku si gjithmonë, Izraeli, në mënyrë të përzgjedhur sulmon viktimat e veta, të cilat i garantonjë atij fitore dhe supremaci, të tilla si Palestina e dërrmuar apo Libani i sapodalë nga koma e luftërave të gjata, mund të shënojë një etapë të re në historinë këtij rajoni por edhe më gjërë.
Pretekstet foshnjarake të fillimit të luftës, përgënjeshtrohen nga numri i ushtarëve të vrarë izraelitë, të cilët ia kalojnë numrit të atyre të marrë peng, gjë që bën pertekstin e ndërhyrjes të pavlerë. Por ndërhyrja do të kishte vlerë nëse Irani apo Siria, do të humbnin durimin dhe do të reagonin ndaj Izraelit. Ky do të ishte llokumi më i mirë për SH.B.A-të, për të sulmuar të dyja ato pas ngecjes së procedurave "demokratike"të agjensive atomike apo embargove.
Në çdo rast çlirimi i Izraelit nga shpata e hezbollahut që u qëndronte te koka, si me anë të spastrimit të zonës apo edhe vendosjes së trupave të Kombeve të Bashkuara, do t'ia vlente të ndërhyje. Radikalizimi i qeverisjes palestineze me Hamasin në krye te dalë nga zgjedhjet e fundit, dhe me "filialin"hezbollah të qeverisë së Ahmedin Nexhatit të Iranit, e kishin futur Izraelin në një morsë e cila nëse nuk do të çmontohej sa më shpejt, do të rezultonte me pasoja të pariparueshme për shtetin hebre, i cili mbante peshën e një gjysëm shekulli pushtim dhe shekuj të tërë konspiracioni, për të arritur aty ku është. Nga ana tjetër marrëdhëniet me SH.B.A – në ishin në pikun e tyre dhe mbështetja e këtij të fundit do të ishte vendimtare në bombardimet izraelite në rajon.
Sa ironike..., ndërhyrja amerikane ndaj spastrimeve etnike të Milosheviçit në Kosovë, ngjason sikur të jetë bërë gabimisht, duke parë mbështetjen që kjo qeveri i ka dhënë dhe po i jep agresionit, bombardimeve izraelite ne rajon ndaj një shteti sovran i cili nuk ka kryer asnjë akt të dënueshëm.
Ia vlente gjithashtu të ndërhyje duke parë se politika e jashtme amerikane ishte një këngë e preferuar për veshët e shtetit hebre, apo duke parë se ideologjia fetare e pushtetarëve amerikanë ishte më afër se kurrë me atë të Izraelit në lidhje me "tokën e premtuar”.
Ia vlente te ndërhyje duka parë një BE të pafuqishme për të imponuar politikat e saja Izraelit, alias SH.B.A-ve. Këtë e vërtetoi më së miri, deklarata e BE-së për situatën në rajon e cila thoshte se fajin e kanë hezbollah dhe palestinezët. Një deklaratë që më tepër i ngjante të ishte e destinuar për një zënkë lagjeje dhe jo e denjë për një organizëm të fuqishëm të një boshti civilizues dominat për kohën. E kuptoni....? Është njësoj sikur i forti i lagjes suaj të godasë komshiun tuaj në shtëpinë e tij, dhe ju duke qenë të pazotë për të reaguar, thoni se fajin e ka komshiu që ndodhej në shtëpinë e vet.
Ia vlente të ndërhyje me një nënë Rusi e kapur nga këmbët nga SH.B.A-të dhe për veshi nga BE, megjithë tëentativat e saja për t'u çliruar. Ia vlente të ndërhyje me udhëheqës të vendeve muslimane aleatë të SH.B.A-ve që çuditërisht kishin një jetë që fitonin në zgjedhje me 99.9%, apo me mbretër që destabilizimi nuk ia vlente fronin e tyre Ia vlente të ndërhyje me një Turqi të fuqishme ushtarakisht por me njëmijë e një probleme të brëndëshme dhe me çështjen kurde që aktivizohet e ç'aktivizohet sa here në horizontet turke shfaqet dielli i stabilitetit.
Ia vlente të ndërhyje me një oqean gjigant muslimanësh që më shumë se ujë ishin shkumë, ku secili ishte i preokupuar t'i shpëtonte epitetit "terrorist"që kohët e fundit po e ndiqte kudo nga prapa. Ia vlente, ia vlente për Izraelin të bënte gjithçka. Kush do ta pengonte? Media botërore që kishte kohë që fliste hebraisht? Apo bllokada financiare e bankierëve çifutë ?
Zhgënjimi i Dytë
Çifutët në vendet arabe gjatë shekujve të parë të mijëvjçarit të parë pas Krishtit kishin ardhur të bindur nga profecitë e librave të tyre të shenjtë, se në këtë rajon do të shfaqej profeti i tyre i shumë pritur, Mesia, që do të ishte nga radhët e bijve të Izraelit. Ata u grupuan bile duke formuar edhe qëndra të banuara siç është fjala për Jathribin në pjesën veriore të Arabisë gjatë shekullit të V-VI. Me shfaqjen e profetit Muhamed ata rendën me shpejtësi për ta njohur dhe parë profetin e ri por pasi mesazhi që kishte sjellë nuk u shkonte për shtat dëshirave të tyre, dhe për më tepër duke qenë se ai ishte jo hebre, e mohuan dhe e sabotuan atë në çdo aspekt.
Në këtë kontest të pritjes së vërtetimit të profecive hebreje, ky përbente edhe zhgënjmin e parë të hebrenjve në lidhje me realizimin e planit të tyre për marrjen tokës se premtuar.
E gjithë ngrehina çifute, si në atë kohë por edhe në shekujt në vazhdim qe e ngritur mbi tentativat për marrjen e "tokës së premtuar”, dhe për këtë duhej të përmbushehin tri detyra themelore: Krijimi i shtetit të Izraelit, Jeruzalemi kryeqytet i këtij shteti dhe rindërtimin e Tempullit. Këto do të ishin etapat më thelbësor që njëkohësisht do të shënonin edhe ardhjen e Mesihut, profetit-mbret hebre i cili nga tempulli do të komandonte të gjithë botën.
Tabloja bëhet edhe më e besueshme duke patur parasysh që dy nga detyrat themelore janë ezauruar tashmë, mbetet vetëm rindëtimi i Tempullit, por kjo, gjithmonë sipas teologjisë heberje, do të bëhet vetëm duke shkatërruar Xhaminë Al –Aksa vendin e tretë të shenjtë të muslimanëve. Është pikërisht këtu që objektivat hebreje po hasin vështirëi për pëmbushjen e tyre. Po t'i shtojmë kësaj edhe faktin se Kseneti (Parlamenti çifut) ka të shkruar mbi podiumin e vet këtë varg nga Teurati apo Dhjata e Vjetër : "Këtë vend do t'ua jap pasardhëve të tu, nga lumi Nil (Egjipti) deri në Eufrat (Irak)..."(Zanafilla: 15/18), atëherë na bëhet e qartë përse nuk ka stabilitet në Lindjen e Mesme. Ja përse zyrtarisht Izraeli nuk i ka të përkufizuara kufinjtë e vet pikërisht se duhet të realizojë profecinë për marrjen e e tokavë të premtuara në profecinë e sipërcituar në Ksenetin e tyre.
Luftrat izraelite gjatë këtyre dekadave të fundit në rajon mbështeten në rikompozimin e Lindjes së Mesme , dhe për këtë nuk kanë rëndësi metodat, rikompozimi i Lindjes së Mesme nënkupton luftra e shkatërrime për të ardhur në rendin e ri hebre, si rend dominues. Aleanca e lobeve çifute me urdhërat e ndryshme evangjeliste, sidomos në SH.B.A gjatë mesit të shekullit të kaluar ndjekur pastaj me penetrimin e elementëve hebre në këto urdhëra duke devijuar nga krishtërimi tradicional roman në atë pro hebre, kulmuan kohët e fundit me krijimin e Aleancës Pentakostiane, një përbërje prej 500 kishash evangjeliste-prohebre duke shënuar monopolizimin e ideologjisë fetare në SH.B.A në rangjet më të larta dhe më influencë ku përfshihet edhe familja Bush.
Besimi fundamentalist evangjelisto-ungjillor se, për sa kohë që SH.B.A ndihmon Izraelin do të jetë shteti më i fuqishëm në botë, u bë lajtmotivi i shumë kryetarëve të shtetit amerikan. Kjo solli në përpjekjet e njëanshme për të zgjidhur çështjen e Lindjes së Mesme.
Sulmi i fundit izraelit ndaj Libanit mund të shënojë edhe fillimin e fushatës fetare hebreje për pushtimin dhe nënshtrimin e gjithë popujve nga Nili në Eufrat. Parë në këtë këndvështrim luftrat në Irak, Liban, Palestinë, luftrat me Egjiptin, pushtimi i lartësive Golan të Sirisë dhe kërcënimet e vazhdueshme për luftë me të, kërcënimet për luftë ndaj Iranit, manovrat për nënshtrim ekonomik ndaj Jordanisë, stabilizimi i qeverisë kukull të Kuvajtit, presioni politik i vazhdueshëm ndaj Sudanit, etj na sjellin në mendje se e gjithë harta e këtyre shteteve jo rastësisht kufizohet nga lumi Nil deri në Eufrat e cila në teologjinë por edhe në gjeopolitikën hebreje, përbën ‘tokën e premtuar' që Zoti ia premtoi Abrahamit.
Nuk është thjesht një casus beli, kjo ndoshta është çështja më e rëndësishme që dashur pa dashur do të implikojë të gjithë njerëzimin. Por, Izraeli dhe populli hebre ka shumë shanse që, si në rastin e parë kur me daljen e profetit Muhamed pësuan zhgënjimin e parë në raport me profecinë e tyre, në rastin e pushtimit të "tokës së premtuar”, të përballen me zhgënjmin e tyre të dytë, i cili do të ishte fatal për ta dhe për këtë profeci.
Të gjithë ne duhet të dimë se, shumë njerëz dhe popuj e shesin veten si sekularistë, por në të vërtetë feja dhe politika fetare përben boshtin e tyre. Ne duhet të jemi të ndërgjeshëm dhe të aftë të kuptojmë dhe të dallojmë kur kufinjtë e religjionit si një prehje shpirtërore dhe motiv paqeje në botë, shekelen duke u kthyer në një ideologji shkatërruese dhe nënçmuese për racën njerëzore.