Plasaritur kënga si shega

Boris BILETIÆ

Plasaritur kënga si shega

Pesha e gjithësisë sime rëndon
Po aq sa shpresa e fluturimit djaloshar
Nga guaska gjer tek ylberi
Që ndan përgjysmë diellin e pupluruar
Në sytë e pulëbardhës

Nga ylberi gjer tek guaska
Botët e zallit falin zë për erërat
Në rrymat e shterura të bregut
Lulet me milje largojnë mendime
Drejt ishujve pa fund

Pesha e gjithësisë sime rëndon
Aq sa shpirti i palaços-shejtan
Brenda kutisë së larë me ar
Në teatrin endacak

Klepsidra

Nën kupë dikush në pritje
Të numërimit të mjegullës prej lart
Pas grimcave përmbytja vdekëruese
Harkor, vijëz, harkor
Askund shpërthim të magmës vezullitëse
Pikë-pika-pika-pikë
Dhe derdhja e kohës
Nën lëkurë baltovina rrëshqet
Dikush orën e ujit rrotullon

Zemër e çiltër

Përbri ujit të rrëmbyer, gjithçka lëvizë të kundërt
Shenja e saj e fshehtë braktis ngjyrat dhe tingullin dehës
Më pushton dhe rritet dëshira e vetëvrasësit
I cili sipas gjuhës së vet hesht gjatë me buzëqeshje
Ndërsa lëkura ime e gurëzuar sikur po mbledh pluhur

Peizazh i brendshëm

Prehri i ngrohtë fsheh fabulën
Prej së cilës një dorë e panjohur
Teposhtë me lehjet e rrugës niset
Në kishën e rrënuar
Ende shikimet përvëlueshëm më luten
Dhe gjithçka është sërish në vend
Gjithçka vërtitet rreth fjalëve tona

Ëndrra e zezë

Ngrohtë lirikës ajo melodizohej
Harfë e artë në rrjetën e parandjenjës tënde
Dhe i verbëri
Që ëndrrën e thur në ty
Zezisht i ngathët që përthith pamjen e ndritshme të ditës
Ndodh kjo kur bronztë
Rreth boshtit të saj
Libri i zbrazur thërrmohet
Dhe bota u derdh në valëvitjen e skeptrit
Më pas gjendemi zgjuar
Në ndonjë ëndërr të re

Shifra e ëndrrës

Në fytyra të tingullta grimcohet errësira
Prej meje i ngjashmi çmendurak nga vetmia
Merr arrati nëpër bar dhe natë i palëkundur si shenjtori
Që shtyn detet dhe brigjet e egra
Një re prej arome mbush dhomën
E cila përthith trupin dhe klithmën

Të zëshmet fjalë të mëdha nuk vrasin

Pulëbardha

Jo, nuk janë dhe aq krahë
Lartësish, argjendin zellshëm shkundin
Nëpër rrjetin e ftohtë të çative
Fluturimit ngrihen e bien
Teksa zgjohet butë
Rinia e largët e zërave
Shuhet vokali metalik
Melodia e vëllazërisë shpellake
Përgjumur nën antenna
Në qiell zogj të sapo vizatuar
Dhe një vështrim i shkruar
Çfarë rimon pulëbardha vallë
Nëpër shkumë resh të nxituara?

Nëna dhe gjarpri

Në lagështirë dhe myk
Pikaset aroma e krimbave të shiut
Dhe jastëkët e bardhë
Copëz e ftohtë e syut
Përthith vështrimin që fluturon ajrisë
Si gërma e alfabetit të tejvjetër
Ndërsa ajo me këmishën e larme
Dhe çerdhja e vogëlushve të saj
Veshjen ndërron rregullisht
Secila këmishë është leckëz dëbore
Në ballin tim përvelues
Gjer te kokë e shtratit nëna
Qan dhe këngëzon
Diçka si këngë (I)lirike

Kështu ka folur

Është mirë vajza ime që nuk je më
Aty ku të vdekurit kaherë vdesin prej fillimit
Tani duart e mia të lira janë nga sendet
Nën të mirin diellin tonë
Vetëm sa për ëndërr përshkruar me gjak
Ndërmjet teje dhe duarve vendosën qiellin
Shkëmbinj të pjerrët dhe ujë
Ndërsa në të ftohtën pëllëmbën tënde mbajnë
Urtësi boshe dhe Fjalën e Shenjtë
Dhe le të jetë kështu bija ime
Tha, pastaj mbushi boshësinë e një varri të shkretë e të vjetër

Sintaksa

Vdekësohesh si flutura vdes
Quhet nje tokë
Ku kurrë më vizatuesit
Velat e verdha njohin
Të lundrojmë drejt tjetërsisë në shpella
Për të hequr egërsirat e bukura
Heshtari jo! Katapultuesi jo! Vrapues
Por i fildishtë kërkon të zbresë prej gurit
Sepse ti zbret me fytyrë të re
Im bir tokën prek

Përktheu Fatmir S. Baçi

4 Maj 2009