SHKRIMTARJA DUKE DEPËRTUAR NË BRENDËSI TË SHPIRTËRAVE
Në letrat shqipe,ka “bujtur” prej kohe një shkrimtare.Ju vë kësaj rrugine me një mëndjeprehtësi të çuditshme ajo nuk e priti në kohë sa galaktikat miliona shekuj pritën,por kërkimi i saj zgjoi ëndërrën në shpirtin e thepisur,për të rrugëtuar drejt letrave shqipe.Nuk ka formulë të fshehtë, për të gjetur poezinë e shpirtit sipas poetes.Aty në thellësi të labirintheve të shpirtit,goditjet e kometave krijuan ose mbrujtën letërsinë.Krijesën e magjishme që lindi brenda thellësisë së thellëseve e priti si mëma të birin.Ardhë brenda saj gjykimi ,mëndjeprehtësia,kërkimi nga burimi hyjnor.
Në të vërtetë kjo vashëz e bukur si nure,quhet Albana Hodo dhe erdhi në këtë botën tonë në ditët e fundit vitit 1972.Flokëzezë dhe sydepërtues. Vështrim kthjelltë.Është shkrimtare dhe thotë se ndryshimi midis poezisë dhe prozës, që ajo shkruan është se janë dy gjini të një krijese.Ajo është kërkuese stalaktitesh.Me një qiri në dorë ajo ndriçon ndërgjegjen e vetë.Dhe si pa:”Ndriço o hënës këtë copë mermer,këtu fle vjeshta e magjikshmja por e gënjeshtër.
Rendkërkimi në letra ka qënë një pikë takimi me poezinë.Ndoshta jo rastësishtë, bukurisht bukur, duke depërtuar në sinorin e saj të fshehtë,brendin,mesazhin më saktë në thelbin filozofik të saj.Kur fletë për veten ,shkrimtarja A.Hodo bënë pikërishtë këtë rajvizim:” Letërsia është pasion .E ndiej, që më gurgullon.Kur kam kohë “punoj në arën” e saj dhe kur “ngec parmenda”,ajo më shpupurit deri sa më zgjon.Por e shqetësuar shprehet:”Iu largova poezisë një ditë/kur puna telashet filluan,/ Oraret, lodhja,shqetësimet/ Të gjitha një ç’mu ngatërua...Befas një ditë ndër gishta pashë’lapsin të zhgaraviste në letër/lëviza vendit dhe thashë/-Sa besnike qënke,moj mike e vjetër!..
Në një vëllim poetik tepër të ngeshur me poezi me 176 fletë si :”Mbi djep ylberësh kalëroj”,poetja ka vargëzuar 156 poezi të shkurtëra,të ndërtuara më një stil konçiz,të thjeshta në të kuptuar por në thelb me gjetje dhe larmishmëri ,tepër të spikatura.Për vazjat poetja shprehet aty:”Si një melodi i ngjiten jetës sonë/dhe vargjet me shikime i hedhin ato...Nuk mungon filozofikja.As skicimi.Gjetja dhe rimi.Po kush :Të pafajshmet vajzat si vet pafajësia...I ngjitëm sërish vargjet në jetë/dhe sapo i prekim,ne ndjejmë në buzë/sa bukur emri i tyre zbret...
No coment.Poeten e ka ngrënë në shpirt mërgimi përtej vendit tonë.Rrugëve të Italisë/Eci përhumbur/Një :”Hej,tungjetjeta!”/Lodhjen më ka shkundur...Ku gjënden djalëria shqiptare ndër kontinete.Lotim dhe dhimbje, që ndjellin tek vashëzat,me sytë nga deti kur mbrijnë tragetet e mëngjezit,nga ujdhesa e Otrantos.Diku iknin ata përtej deteve tanë.Ku mërgoni kështu o mërgimtarë?Dhe dhëmbja, që bëhet dhëmbje.Poetja duke e quajtur poezinë pjesë të saj vertebrale shprehet se ajo është palcë e trupit tim,prandaj s’duhet prekur vargu,ai është qielli ku rriten ëndërrat,dhe etjen të shuajnë vijnë.Duke gjetur fillin e poezive të Albanës unë rend drejt djep ylberesh,aty ku gjëndet pavdekësia,aty ku ëndërra,thirret ëndërr.Aty ky engjëjtë rrojnë.Me flatra barëdhësish vrapojnë.Kap vargëzimin: Diellin,s’kam frikë ta prek/qilim mbi tokë shtroj retë/Yjet si zinxhir t’i lidh/mërit e natës të mbyll/shaminë ta tund në hënë,detin ta kaloj më këmbë...Poetja kërkon rrugën e shpirtit që s’përmban murre,as kufinj .Me shkall zgjatet deri tek dielli,është dritësimi ynë.Retë kërkon ti shtrijë në tokë ndonëse ato zbulojnë forma misterioze,pesha dhe forca e shpirtit i platit për andej nga ku frynë puhia e poetes.Të gjithë yllësit e galaktikës kërkon ti vendos në një fillë,lidhur këmbë e dorë me zinxhirët e hekurt.Pastaj kur mbrinë tek dielli,ç’është një e shkundër vëndëçe e shamisë në hënë!Kurrgjë!Kurse detin këtë hapsirë të madhe,të frikshme e misterioze kërkon ta përshkoj e vetme dhe çuditërishtë me këmbë,pa asnjë qylim fluturues.Do ta merte detin me këmbë ,ç’ka do të përbënte një rrugëtim të vështirë,përmes dallgëve të lodhura.Përse do të shkojë poetja nëpër shtigje ku rrugë s’gjen askërkund?Sepse rrufe,s’ka që të tremb shpirtin,s’ka dhimbje të rëndoj shpirtin ngase nga dashuria ka lindur...Është një e vërtetë se nata shfaqet e pabesë,ndonëse poetja shprehet se i ka dhënë besën.Ajo jep sekrete ta pashpallura,pikërishtë në shtratë hëne,dëgjohen melodi yjesh.Aty ku drithërohen tinguj zjarri,aty është një portë.Pas saj hyn ti,dhe unë rrëfehem.Mos vall është një murg i braktisur,përtej honeve tona?O ti po ku je,ma dëgjon zërin ,është plaga jote, që më ka bërë brazda vitesh tek unë pritja jote?
Albana nis të ndriçoj me penën e saj çdo skutë të shpirtit të trazuar.Madje rrugëtimi brenda tij është sa i magjikshëm,por torturonjës.
Në rrënjët e poezisë ku buis dielli poetik në horizontin e shpirtit tëndë, cila është poetesha Albana Hodaj? e pyes.
Veprimtaria ime si krijuese:Bëj pjesë në organizimin e njerëzve të letrave shqipe,që aktualisht quhet Lidhja e Shkrimtarëve.Mbritja deri këtu është bërë me fletët e secilit libër,që ka nxjerr nga shtypshkronjat : “Mesazh për jetën”(poezi).“Lotët e pritjes”.“Botë e pabindur”(poezi).“Asgjë e pamundur”(novelë).“Mbi djep ylberesh kalëroj”(poezi).“Velloja e bardhë” (roman).
Krijimi tek kjo shkrimtare është i mbarë.6 libra,ku dominojnë librat poetik.Bënë një kapërcim drejt prozës duke i ikur tregimit, për të gjetur novelën si fillesë dhe më tej për të shkuar tek romani.”Velloja e bardhë’ ,një krijim tepër i arirë me dialog dhe rrëfime interesante nga kapitulli në kapitull ndërtohen fjali dhe vizatohen ngjarje pikturohen skena famiiljare, që në çdo shpirt gjurmë lënë.Është mjeshtre e ndërtimit të fjalisë.Skalit karaktere dhe gjenë,personazhe të habitshëm,që lëvrijnë e zukasin nëpër rrugët tona përditë e me bollëk.Është një roman që lexohet me një frymë,ndonëse çuditërisht vjen nga një krijuese e provincës.Mirëpo cilat tema preferon më tepër shkrimtarja ?
Tematika është prekja e jetimit të përditshëm.Roli i gruas dhe pjesëmarrja e saj në vendimmarrje.Politikat sociale mbi dramën shpirtërore të pensionistëve.Brenda tyre gjëndët femra,me finesë dhe zhargonin e saj me delikatesën,të shëmtuarën pra një ndërthurje mes të mirës,të keqes,të bukursë, të shëmtuarës etj,etj.
Në qytetin tonë shkrimtaren Albana Hodo e njohin si një përkrahëse e të resë dhe një aktiviste e një partie me orientim të majtë si LSI,ku ajo është nëkryetare e saj.Ajo punon aktualishtë në një nga shkollat private të qytetit bregdetar.Ndërsa është vlerësuar me një titull mbreslënës në marsin e vitit 2006.DA e qytetit tonë e vlerësoi me titullin kushtuar mbesë së Ismail Qemalit,publicistes dhe studjueses Nermin Vlora Falaski.
Me dëshirën për të qënë pjesë në zhvillimet social-kulturore në qytet,shprehet Albana kam punuar dhe kam dritëzuar dy tema që kanë ngjallur interes.Njëra i kushtohet Nermin Falaskit,studjues tepër të njohur dhe që ka një meritë në studimet e mëdha për gjuhën dhe paradhësit tanë.Tjetra është gati një profil i panjohur i një personazhi si Marigo Posio, publiciste.Është gati e panjohur më tepër e paprekur fusha ku ka gërmuar arën e këtyre letrave, qëndistarja e flamurit tonë në vitin e pavarësisë.
Në të vërtetë kjo vashëz e bukur si nure,quhet Albana Hodo dhe erdhi në këtë botën tonë në ditët e fundit vitit 1972.Flokëzezë dhe sydepërtues. Vështrim kthjelltë.Është shkrimtare dhe thotë se ndryshimi midis poezisë dhe prozës, që ajo shkruan është se janë dy gjini të një krijese.Ajo është kërkuese stalaktitesh.Me një qiri në dorë ajo ndriçon ndërgjegjen e vetë.Dhe si pa:”Ndriço o hënës këtë copë mermer,këtu fle vjeshta e magjikshmja por e gënjeshtër.
Rendkërkimi në letra ka qënë një pikë takimi me poezinë.Ndoshta jo rastësishtë, bukurisht bukur, duke depërtuar në sinorin e saj të fshehtë,brendin,mesazhin më saktë në thelbin filozofik të saj.Kur fletë për veten ,shkrimtarja A.Hodo bënë pikërishtë këtë rajvizim:” Letërsia është pasion .E ndiej, që më gurgullon.Kur kam kohë “punoj në arën” e saj dhe kur “ngec parmenda”,ajo më shpupurit deri sa më zgjon.Por e shqetësuar shprehet:”Iu largova poezisë një ditë/kur puna telashet filluan,/ Oraret, lodhja,shqetësimet/ Të gjitha një ç’mu ngatërua...Befas një ditë ndër gishta pashë’lapsin të zhgaraviste në letër/lëviza vendit dhe thashë/-Sa besnike qënke,moj mike e vjetër!..
Në një vëllim poetik tepër të ngeshur me poezi me 176 fletë si :”Mbi djep ylberësh kalëroj”,poetja ka vargëzuar 156 poezi të shkurtëra,të ndërtuara më një stil konçiz,të thjeshta në të kuptuar por në thelb me gjetje dhe larmishmëri ,tepër të spikatura.Për vazjat poetja shprehet aty:”Si një melodi i ngjiten jetës sonë/dhe vargjet me shikime i hedhin ato...Nuk mungon filozofikja.As skicimi.Gjetja dhe rimi.Po kush :Të pafajshmet vajzat si vet pafajësia...I ngjitëm sërish vargjet në jetë/dhe sapo i prekim,ne ndjejmë në buzë/sa bukur emri i tyre zbret...
No coment.Poeten e ka ngrënë në shpirt mërgimi përtej vendit tonë.Rrugëve të Italisë/Eci përhumbur/Një :”Hej,tungjetjeta!”/Lodhjen më ka shkundur...Ku gjënden djalëria shqiptare ndër kontinete.Lotim dhe dhimbje, që ndjellin tek vashëzat,me sytë nga deti kur mbrijnë tragetet e mëngjezit,nga ujdhesa e Otrantos.Diku iknin ata përtej deteve tanë.Ku mërgoni kështu o mërgimtarë?Dhe dhëmbja, që bëhet dhëmbje.Poetja duke e quajtur poezinë pjesë të saj vertebrale shprehet se ajo është palcë e trupit tim,prandaj s’duhet prekur vargu,ai është qielli ku rriten ëndërrat,dhe etjen të shuajnë vijnë.Duke gjetur fillin e poezive të Albanës unë rend drejt djep ylberesh,aty ku gjëndet pavdekësia,aty ku ëndërra,thirret ëndërr.Aty ky engjëjtë rrojnë.Me flatra barëdhësish vrapojnë.Kap vargëzimin: Diellin,s’kam frikë ta prek/qilim mbi tokë shtroj retë/Yjet si zinxhir t’i lidh/mërit e natës të mbyll/shaminë ta tund në hënë,detin ta kaloj më këmbë...Poetja kërkon rrugën e shpirtit që s’përmban murre,as kufinj .Me shkall zgjatet deri tek dielli,është dritësimi ynë.Retë kërkon ti shtrijë në tokë ndonëse ato zbulojnë forma misterioze,pesha dhe forca e shpirtit i platit për andej nga ku frynë puhia e poetes.Të gjithë yllësit e galaktikës kërkon ti vendos në një fillë,lidhur këmbë e dorë me zinxhirët e hekurt.Pastaj kur mbrinë tek dielli,ç’është një e shkundër vëndëçe e shamisë në hënë!Kurrgjë!Kurse detin këtë hapsirë të madhe,të frikshme e misterioze kërkon ta përshkoj e vetme dhe çuditërishtë me këmbë,pa asnjë qylim fluturues.Do ta merte detin me këmbë ,ç’ka do të përbënte një rrugëtim të vështirë,përmes dallgëve të lodhura.Përse do të shkojë poetja nëpër shtigje ku rrugë s’gjen askërkund?Sepse rrufe,s’ka që të tremb shpirtin,s’ka dhimbje të rëndoj shpirtin ngase nga dashuria ka lindur...Është një e vërtetë se nata shfaqet e pabesë,ndonëse poetja shprehet se i ka dhënë besën.Ajo jep sekrete ta pashpallura,pikërishtë në shtratë hëne,dëgjohen melodi yjesh.Aty ku drithërohen tinguj zjarri,aty është një portë.Pas saj hyn ti,dhe unë rrëfehem.Mos vall është një murg i braktisur,përtej honeve tona?O ti po ku je,ma dëgjon zërin ,është plaga jote, që më ka bërë brazda vitesh tek unë pritja jote?
Albana nis të ndriçoj me penën e saj çdo skutë të shpirtit të trazuar.Madje rrugëtimi brenda tij është sa i magjikshëm,por torturonjës.
Në rrënjët e poezisë ku buis dielli poetik në horizontin e shpirtit tëndë, cila është poetesha Albana Hodaj? e pyes.
Veprimtaria ime si krijuese:Bëj pjesë në organizimin e njerëzve të letrave shqipe,që aktualisht quhet Lidhja e Shkrimtarëve.Mbritja deri këtu është bërë me fletët e secilit libër,që ka nxjerr nga shtypshkronjat : “Mesazh për jetën”(poezi).“Lotët e pritjes”.“Botë e pabindur”(poezi).“Asgjë e pamundur”(novelë).“Mbi djep ylberesh kalëroj”(poezi).“Velloja e bardhë” (roman).
Krijimi tek kjo shkrimtare është i mbarë.6 libra,ku dominojnë librat poetik.Bënë një kapërcim drejt prozës duke i ikur tregimit, për të gjetur novelën si fillesë dhe më tej për të shkuar tek romani.”Velloja e bardhë’ ,një krijim tepër i arirë me dialog dhe rrëfime interesante nga kapitulli në kapitull ndërtohen fjali dhe vizatohen ngjarje pikturohen skena famiiljare, që në çdo shpirt gjurmë lënë.Është mjeshtre e ndërtimit të fjalisë.Skalit karaktere dhe gjenë,personazhe të habitshëm,që lëvrijnë e zukasin nëpër rrugët tona përditë e me bollëk.Është një roman që lexohet me një frymë,ndonëse çuditërisht vjen nga një krijuese e provincës.Mirëpo cilat tema preferon më tepër shkrimtarja ?
Tematika është prekja e jetimit të përditshëm.Roli i gruas dhe pjesëmarrja e saj në vendimmarrje.Politikat sociale mbi dramën shpirtërore të pensionistëve.Brenda tyre gjëndët femra,me finesë dhe zhargonin e saj me delikatesën,të shëmtuarën pra një ndërthurje mes të mirës,të keqes,të bukursë, të shëmtuarës etj,etj.
Në qytetin tonë shkrimtaren Albana Hodo e njohin si një përkrahëse e të resë dhe një aktiviste e një partie me orientim të majtë si LSI,ku ajo është nëkryetare e saj.Ajo punon aktualishtë në një nga shkollat private të qytetit bregdetar.Ndërsa është vlerësuar me një titull mbreslënës në marsin e vitit 2006.DA e qytetit tonë e vlerësoi me titullin kushtuar mbesë së Ismail Qemalit,publicistes dhe studjueses Nermin Vlora Falaski.
Me dëshirën për të qënë pjesë në zhvillimet social-kulturore në qytet,shprehet Albana kam punuar dhe kam dritëzuar dy tema që kanë ngjallur interes.Njëra i kushtohet Nermin Falaskit,studjues tepër të njohur dhe që ka një meritë në studimet e mëdha për gjuhën dhe paradhësit tanë.Tjetra është gati një profil i panjohur i një personazhi si Marigo Posio, publiciste.Është gati e panjohur më tepër e paprekur fusha ku ka gërmuar arën e këtyre letrave, qëndistarja e flamurit tonë në vitin e pavarësisë.