Samiti i BE-së në Bruksel, përballë çështjeve të vështira

Udhëheqësit e Bashkimit Evropian janë mbledhur në Bruksel për të diskutuar për disa çështje të vështira, ku përfshihen një marrëveshje për ndryshimet e klimës dhe përpjekjet për të kapërcyer kundërshtimet e Çekisë ndaj një traktati për reformimin e Bashkimit Evropian. Republika Çeke është i vetmi vend që nuk e ka nënshkruar Traktatin e Lisbonës, i cili thjeshton operacionet e Bashkimit dhe krijon një post të ri të Presidentit të BE-së. Evropa është gati për të kaluar nëpër ndryshime strukturore dramatike pas vite diskutimesh dhe pengesash. Pengesa e fundit për marrëveshjen mbi reformën, e njohur si Traktati i Lisbonës, do të eliminohet kur Republika Çeke të ratifikojë dokumentin, i cili, sipas vëzhguesve, pritet të ndodhë brenda pak javësh. Mes reformave të tjera, traktati parashikon një post të ri të fuqishëm të Presidentit të BE-së dhe kjo do të jetë njëra prej temave të samitit në Bruksel. Dy nga konkurrentët më të mundshëm për Presidencën e BE-së janë ish-kryeministri britanik Tony Blair dhe Kryeministri i Luksemburgut, Jean-Claude Juncker. Një mundësi tjetër është ish-Presidentja e Irlandës, Mary Robinson. “Zoti Blair do të ishte personifikim i një presidenti më të fuqishëm, ndërsa zoti Juncker do të kishte profilin e një personaliteti që është më tepër i prirë drejt konsensusit, i cili punon në prapaskenë për arritjen e zgjidhjes, por me më pak ndikim diplomatik. Megjithatë, siç ndodh shpesh nëpër samite, me siguri do të dalin edhe emra që do të propozohen në momentin e fundit”. Udhëheqësit e BE-së do të përballen edhe me një çështje tjetër mjaft polemike: si të ndajnë koston e shpenzimeve për vendet në zhvillim që ato t’u përshtaten masave për të luftuar ndryshimet e klimës. “Ekzistojnë ende mosmarrëveshje dhe si zakonisht fjala është për para, pra se çfarë janë gati të pranojnë vendet e ndryshme lidhur me pakësimin e çlirimit të gazeve që shkaktojnë efektin serrë dhe se sa janë ato gati të ndihmojnë vendet në zhvillim në këtë aspekt”. Komisioni Evropian rekomandon që BE-ja të paguajë më tepër se 22 miliardë dollarë për vendet e varfra, ndërsa organizatat e ndihmave kërkojnë të paguhet më tepër se kaq. Vende më pak të pasura, si Polonia, kërkojnë që vende më të pasura, si Gjermania, të paguajnë më shumë.