Shqipëri

Gëzim HAJDARI

Si bubullimat e fundit të vjeshtës
mbi arat e korra
po vjen edhe malli për ty
tani je një perëndeshë e lashtë
mbuluar me lulet e fishkura të shegës
lënë pas dore në harresë
larg nga mishi im që djeg
shtigjet që përshkoj për të të arritur
marrin zjarr
detet ku lundroj ndryshken
nuk janë më të hidhura
nuk di të dashuroj më
nuk e gjej derën që të dal nga ditët e mia
kam humbur çelësin që të futem në netët e tua

***
sot kam për të ngrënë
bukë dhë supë patatesh
sallatë të freskët me qepë
dhe pranvera në dritare
sot ndihem i lumtur
kam për të lexuar Halitin dhe Manzin
dhe një gotë verë të kuqe të Piljos
e ç'dua më shumë nga jeta
një studente më shkruan
se ka lexuar poezitë e mia
dhe se i kanë pëlqyer
kam paguar të gjitha faturat dimërore
i telefonova nënës sime
i thashë se do të shkojë mirë gjithçka
ndërsa ambasadori i vendit tim në Romë
më tha se ''Nuk kemi bërë asgjë për Gëzimin''
sot e ndiej veten të lumtur
dhe nuk kam asnjë shkak që të jem i trishtuar.

***
Që kur hyri stina e shirave
s'kam shkruar qoftë dhe një varg
s'kam menduar asgjë
së bashku me ditët gri dhe me fijet e barit
kam vdekur pak edhe unë
eci poshtë e lart nëpër qytet
duke u kënaqur me diellin që përvëlon
i mbështjellë nga një mërzi e lehtë
era që hyn nga dritaret e hapura
përhap nëpër dhomë letrat e mia
i hedh në rrugë
si lajmërime të vjetra vdekjesh
në një qytet me bajame të hidhura
mbase dikush shënon mungesën time
dhe unë s'e di se kujt i përkas.

6 Korrik 2009