Sinjale kundërthënëse nga zgjedhjet franceze dhe greke

Kushdo që beson në unitetin e Europës ka konstatuar shpesh me një farë keqardhje se në fushatat zgjedhore të anëtarëve të saj (BE) flasin për çdo gjë, përveç të ardhmes së BE-së. I njëjti europianist mund të konstatoje sot, ndoshta sërish me keqardhje, se në ditët e fundit, veçanërisht në Francë dhe në Greqi, Europa ka folur shumë. Kanë bërë natyrisht ata që veçanërisht BE-së dhe globalizimi (për shumë veta janë dyfytyra të së njëjtës gjë), ia atribuojnë të gjitha sëmundjet e momentit: shtypja fiskale, humbja e vendit të punës, paqëndrueshmëria e punës, në pritje të daljes në pension zgjatur në kohë.
Së bashku, krizat holandeze dhe spanjolle, si dhe ato franceze e greke, tregojnë se Bashkimi Evropian ka tani një parti opozitare të formuar nga një gamë e gjerë lëvizjesh politike, që janë shumë të ndryshme për të marshuar së bashku, por janë të mjaftueshme për t’ua bërë jetën të vështirë atyre që janë vitin e ardhshëm do të kenë detyrën e qeverisjes së vendeve të tyre.
Tabloja do të ishte e paplotë, megjithatë, në qoftë se nuk do të shtonim së paku dy vërejtje, e para e cila ka lidhje me Francën dhe e dyta është me interes të veçantë për Greqinë. Në Francë sistemi politik u ka dhënë të gjitha partive të luajnë lojën e tyre, por ka lënë në fushë në fund të raundit të parë, dy kandidatët njëkohësisht të bindur, edhe pse me stile të ndryshme dhe disa ngurrime, se vendi i tyre nuk mund të bëjë pa Evropën. Nicolas Sarkozy i është nënshtruar tundimit të kërkojë votat e Frontit Kombëtar me argumente ksenofobike dhe proteksioniste që i takojnë bagazhit të vjetër nacionalist të Francës, ndërsa Francois Hollande, ka thanë se do të kërkojë të rinegociojë marrëveshjen apo zbutur paktin fiskal. Por i parë ka qenë aleat më i mirë i Kancelarit gjerman në politikën evropiane të ashpërsisë. Ndërsa François Hollande, kur partia e tij u kaloi nga një valë e Euro skepticizmit, ai i mbeti besnik të vijës që kish qenë e François Mitterran
Rasti i Greqisë është politikisht më e vështirë. Presidenti francez do mund të mbështetet në një sistem kushtetues që e bën fitues, pavarësisht nga marzhi i fitores, një monark republikan. Në Greqi, megjithatë, nuk do të ketë një fitues. Votimi është shpërndarë në shumë parti dhe vendi do të qeveriset nga një koalicion i tredhur, i detyruar që vazhdimisht të matet me pakënaqësitë e sheshit. Por votimi pasqyron zemërimin e shoqërisë dhe gjykimin i  njerëzve  ka qenë mbi njerëzit që i kanë qeverisur dhe jo nga ndjenjat e tyre për Evropën. Shumica dërrmuese e grekëve (ndoshta 70% në bazë të disa sondazheve), beson se Greqia, jashtë Europës, do të jetë e humbur. Nga këto zgjedhje dhe nga ato që do të vijnë në muajt e ardhshëm,Evropa nuk do të dalë triumfuese dhe e mirënjohur. Por armiqtë e saj nuk do të jetë në gjendje të tregojnë se ka diçka më të mirë për të investuar sesa shpresat e tyre.