Teheran-Londër, frikë nga një luftë e re!
Prej ditesh po ndjekim ne medjan boterore tek flitet mbi 15 marinsa te flotes ushtarake Britanike te cilet ndodhen nen mbikqyrjen e sigurimit te shtetit te Iranit nen akuzen per shkelje te teritorit te Republikes Islamike te Iranit. Ne fillim askush nuk mendonte se kjo ngjarje mund te merrte kaq shume kohe, dhe negociata dhe akuza te ndersjellta, kur dihet se shteti Britanik ka qene ne vazhdimesi keto vitet e fundit kunder nje nderhyrjeje ushtarake ne Iran, per te nderruar rregjimin e atij shtetit.
Britania e ardhur prej vitesh nga shkolla e ekuIlibrit te politikave nderkombetare, e mesuar me shume e shume konflikte te te gjitha llojeve, dhe Republika Islamike e Iranit e ardhur nga revulucioni i vitit 1979, ku qe prej atehere udhehiqet me shume nga nje fare autokracie apo e thene ndryshe te nje pushteti apsolut te udhehequr nga lidere shpirterorë, nuk po gjejne gjuhen e perbashket te nje marrveshjeje politike ne rruge diplomatike.
Por gjerat sic duket nuk jane aq shume te thjeshta, sidomos kur ne mes te dy shteteve ka dhe faktorë te jashtem te cilet ndikojne negativisht ne percjelljen e mesazhit qe duhet te kene te dy shtetet.
Pas ardhjes ne pushtet te presidentit aktual George W. Bush rrjellja e diplomacise globale ka ndryshuar se tepermi, per shume arsye, ku te gjithe kush me pak e kush me shume i dijme. Ata qe merren ne brendesi me ngjarjet politike, dhe me ecurine e gjerave ne te, kujtojne mire arsyet kryesore qe shtynë presidentin Franklin Rusvelt per tu bere pjese e nderhyrjes ushtarake te Shteteve te Bashkuara, ne Luften e Dyte Boterore. Dhe nje nga arsyet kryesore eshte zhvendosja e vemendjes se politikes boterore drejt nje boshti te vetem,drejt Shteteve te Bashkuara, dhe jo te disa boshteve sic ishte mesuar bota te shihte ato vite.
Dhe pas mbarimit te luftes, dhe kapitullimit te Gjermanise naziste, dihet nga te gjithe se qellimi i Rusveltit u arrit ne maksimumin e mundshem, si pasoj e shume faktorve, te cilat do merrnin kohe ne spjegim. Me kalimin e viteve, me gjallerimin e politikes Europiane, dhe me fuqizimin e shume faktorve ekonomik, vemendja boterore filloj te mos shohe me vetem pertej Atlantikut, por dhe ne kontinentin e vjeter, sic na pelqen ta quajm vendndodhjen tone ne Europe. Kuptohet qe nuk mund te jete e pranueshme dhe aspak normale per nje shtet te mesuar qe te jete busulla e drejtimeve ne glob prej dekadash nje zhvendosje vemendjeje nga supershteti qe perbehet nga 50 shtetet, tek nje politike me e zgjeruar dhe me e hapur.
Renja e influences se Shteteve te Bashkuara ne bote ka vite qe eshte vene re, dhe koha ne te cilen eshte ecur me nje shpejtesi drejt kesaj renjeje mund te thuhet se eshte pikerisht mbarimi i luftes se ftohte, prishja e ekujlibrave te dy elefanteve, SHBA-se dhe BRSS-se, qe prej vitesh ishin mesuar me "bashkejetesen paqesore".Dhe sigurisht, diplomacia Amerikane e ushqyer mire me politiken e vetpermbajtjes rusveltiane, megjithe renjen e influences se vazhdueshme, ka ditur te jete busull e ndryshimeve. Por ardhja e "njeriut me cizme nga Teksasi", sic e quajn shume analiste presidentin aktual Bush, ka bere qe Amerika te marre nje opinion tjeter jasht saj.
Hapja e konflikteve pa vend ne emer te nje terrorizmi, dhe acarimi i mardhenjeve diplomatike me shume vende ne Azine e Mesme, ka bere qe urrejtja e fjetur e keture shteteve te zgjohet.
Deklaratat e shumta te presidentit Bush, se Irani po pergatite arme berthamore, se shteti i Ajetullah Khomejnit mbeshtet terrorizmin, se frymezon konfliktet ne rajon. Kerkesa e SHBA-se, ne Kombet e Bashkuara per sanksione ndaj Iranit, si dhe thirrje per ndryshim te regjimit Iranian, ka bere qe Republika Islamike e Iranit te rrise herë pas here nje lloj toni jo normal diplomatik. Kjo fale dhe presidentit Iranian, Ahmedinexhad, i cili sic duket i ardhur nga posti i kryetarit te bashkise se Tehranit, nuk di akoma te ndaj gjuhen qe perdoret ne mes pushtetit lokal dhe qendrore dhe te pushtetit qendrore dhe mardhenjeve nderkombetare.
Shteti i Iranit, duke pare presionin diplomatik nderkombetar ka zhfrytezuar kapjen e 15 marinasve britanikë, ku duket se me shume po propogandohet me kete fakt, sesa po kerkohen arsyet e ndodhjes se tyre ne ujrat Iraniane, ku ky fakt eshte mohuar deri tani prerazi nga shteti Britanik.
Irani, kerkon me ngulm qe Britania te kerkoje falje per kete incident, ku sigurisht dhe mendja me e thjeshte as qe parashikon nje kerkim faljeje te tille, e cila do jepte nje shkak per perdorim te qellimeve te tyre shtetit Iranian.
Dhe duket qarte se dhe Irani nuk e pret nje kerkim faljeje te tille, dhe kjo shihet se here ne deklaratat e tij leshon pe, dhe here e terheq ate. Irani me shume po e shrytezon kete rast per te ulur presionet e nderkombetarve, dhe vecanerisht te Shteteve te Bashkuara. Pushteti autokratik i Iranian, me shume merakoset per ndonje nderhyrje ushtarake, si pasojë e se ciles do thote humbje pushteti, sesa mendoj, se merakoset mbi te drejtat e njeriut te mohuara prej dekadash, mbi lirine e fjales, mbi lirine e shtypit, dhe te mos flasim ketu mbi lirine e gruas te neperkembur totalisht.
Ahmedinnexhad, në mitingjet e pa fundme ku marrin pjese me mijera e mijera vete, ku te kujtojne mitingje diktature, ku njerezit dalin ca te shtyre dhe ca nga papunesia, pas fjaleve plot nacionalizem patetik duket se fsheh ate cfare eshte ne te vertet ne ate shtet. Mbajtja ne izolim i 15 marinasve britanikë, nuk eshte gje tjeter vetem nje propogande e rralles e cila po zhfrytezohet ne maksimum nga te dyja palet, per qellimet e tyre.
Dhente ZOTI, qe propoganda Londer-Teheran, te mos kthehet nje konflikt lufte, ku si pasoj te vriten me qindra vete, sic po i shohim cdo dite ne Irak.
Dhente ZOTI, qe pengesa e bere nga kongresmenet demokratë ne SHBA ndaj presidentit te jete e pa kapercyeshme, qe ky i fundit te mos arrije qellimet e tij per ta futur boten ne nje konflikt tjeter.
Dhente ZOTI, qe e nersermja per boten, te jete nje paqe jo ne leter, por ne realitet.
Britania e ardhur prej vitesh nga shkolla e ekuIlibrit te politikave nderkombetare, e mesuar me shume e shume konflikte te te gjitha llojeve, dhe Republika Islamike e Iranit e ardhur nga revulucioni i vitit 1979, ku qe prej atehere udhehiqet me shume nga nje fare autokracie apo e thene ndryshe te nje pushteti apsolut te udhehequr nga lidere shpirterorë, nuk po gjejne gjuhen e perbashket te nje marrveshjeje politike ne rruge diplomatike.
Por gjerat sic duket nuk jane aq shume te thjeshta, sidomos kur ne mes te dy shteteve ka dhe faktorë te jashtem te cilet ndikojne negativisht ne percjelljen e mesazhit qe duhet te kene te dy shtetet.
Pas ardhjes ne pushtet te presidentit aktual George W. Bush rrjellja e diplomacise globale ka ndryshuar se tepermi, per shume arsye, ku te gjithe kush me pak e kush me shume i dijme. Ata qe merren ne brendesi me ngjarjet politike, dhe me ecurine e gjerave ne te, kujtojne mire arsyet kryesore qe shtynë presidentin Franklin Rusvelt per tu bere pjese e nderhyrjes ushtarake te Shteteve te Bashkuara, ne Luften e Dyte Boterore. Dhe nje nga arsyet kryesore eshte zhvendosja e vemendjes se politikes boterore drejt nje boshti te vetem,drejt Shteteve te Bashkuara, dhe jo te disa boshteve sic ishte mesuar bota te shihte ato vite.
Dhe pas mbarimit te luftes, dhe kapitullimit te Gjermanise naziste, dihet nga te gjithe se qellimi i Rusveltit u arrit ne maksimumin e mundshem, si pasoj e shume faktorve, te cilat do merrnin kohe ne spjegim. Me kalimin e viteve, me gjallerimin e politikes Europiane, dhe me fuqizimin e shume faktorve ekonomik, vemendja boterore filloj te mos shohe me vetem pertej Atlantikut, por dhe ne kontinentin e vjeter, sic na pelqen ta quajm vendndodhjen tone ne Europe. Kuptohet qe nuk mund te jete e pranueshme dhe aspak normale per nje shtet te mesuar qe te jete busulla e drejtimeve ne glob prej dekadash nje zhvendosje vemendjeje nga supershteti qe perbehet nga 50 shtetet, tek nje politike me e zgjeruar dhe me e hapur.
Renja e influences se Shteteve te Bashkuara ne bote ka vite qe eshte vene re, dhe koha ne te cilen eshte ecur me nje shpejtesi drejt kesaj renjeje mund te thuhet se eshte pikerisht mbarimi i luftes se ftohte, prishja e ekujlibrave te dy elefanteve, SHBA-se dhe BRSS-se, qe prej vitesh ishin mesuar me "bashkejetesen paqesore".Dhe sigurisht, diplomacia Amerikane e ushqyer mire me politiken e vetpermbajtjes rusveltiane, megjithe renjen e influences se vazhdueshme, ka ditur te jete busull e ndryshimeve. Por ardhja e "njeriut me cizme nga Teksasi", sic e quajn shume analiste presidentin aktual Bush, ka bere qe Amerika te marre nje opinion tjeter jasht saj.
Hapja e konflikteve pa vend ne emer te nje terrorizmi, dhe acarimi i mardhenjeve diplomatike me shume vende ne Azine e Mesme, ka bere qe urrejtja e fjetur e keture shteteve te zgjohet.
Deklaratat e shumta te presidentit Bush, se Irani po pergatite arme berthamore, se shteti i Ajetullah Khomejnit mbeshtet terrorizmin, se frymezon konfliktet ne rajon. Kerkesa e SHBA-se, ne Kombet e Bashkuara per sanksione ndaj Iranit, si dhe thirrje per ndryshim te regjimit Iranian, ka bere qe Republika Islamike e Iranit te rrise herë pas here nje lloj toni jo normal diplomatik. Kjo fale dhe presidentit Iranian, Ahmedinexhad, i cili sic duket i ardhur nga posti i kryetarit te bashkise se Tehranit, nuk di akoma te ndaj gjuhen qe perdoret ne mes pushtetit lokal dhe qendrore dhe te pushtetit qendrore dhe mardhenjeve nderkombetare.
Shteti i Iranit, duke pare presionin diplomatik nderkombetar ka zhfrytezuar kapjen e 15 marinasve britanikë, ku duket se me shume po propogandohet me kete fakt, sesa po kerkohen arsyet e ndodhjes se tyre ne ujrat Iraniane, ku ky fakt eshte mohuar deri tani prerazi nga shteti Britanik.
Irani, kerkon me ngulm qe Britania te kerkoje falje per kete incident, ku sigurisht dhe mendja me e thjeshte as qe parashikon nje kerkim faljeje te tille, e cila do jepte nje shkak per perdorim te qellimeve te tyre shtetit Iranian.
Dhe duket qarte se dhe Irani nuk e pret nje kerkim faljeje te tille, dhe kjo shihet se here ne deklaratat e tij leshon pe, dhe here e terheq ate. Irani me shume po e shrytezon kete rast per te ulur presionet e nderkombetarve, dhe vecanerisht te Shteteve te Bashkuara. Pushteti autokratik i Iranian, me shume merakoset per ndonje nderhyrje ushtarake, si pasojë e se ciles do thote humbje pushteti, sesa mendoj, se merakoset mbi te drejtat e njeriut te mohuara prej dekadash, mbi lirine e fjales, mbi lirine e shtypit, dhe te mos flasim ketu mbi lirine e gruas te neperkembur totalisht.
Ahmedinnexhad, në mitingjet e pa fundme ku marrin pjese me mijera e mijera vete, ku te kujtojne mitingje diktature, ku njerezit dalin ca te shtyre dhe ca nga papunesia, pas fjaleve plot nacionalizem patetik duket se fsheh ate cfare eshte ne te vertet ne ate shtet. Mbajtja ne izolim i 15 marinasve britanikë, nuk eshte gje tjeter vetem nje propogande e rralles e cila po zhfrytezohet ne maksimum nga te dyja palet, per qellimet e tyre.
Dhente ZOTI, qe propoganda Londer-Teheran, te mos kthehet nje konflikt lufte, ku si pasoj te vriten me qindra vete, sic po i shohim cdo dite ne Irak.
Dhente ZOTI, qe pengesa e bere nga kongresmenet demokratë ne SHBA ndaj presidentit te jete e pa kapercyeshme, qe ky i fundit te mos arrije qellimet e tij per ta futur boten ne nje konflikt tjeter.
Dhente ZOTI, qe e nersermja per boten, te jete nje paqe jo ne leter, por ne realitet.