Tragjedia e Himarës, “Besit i ra të fikët kur mori vesh vdekjen e të fejuarit”
KAVAJË- Do të fshijë nga kujtesa momentin më tragjik të jetës së saj. Nuk do të kujtojë asgjë nga aksidenti i kobshëm, nga çasti kur autobusi fluturoi në humnerë. Në kokë i kanë mbetur vetëm të bërtiturat, zërat e shoqeve të saj studente, disa prej të cilave tashmë nuk janë më. Adiola Muska ka "frikë" të mbajë hapin në auditoret e Universitetit "Aleksandër Xhuvani" në Elbasan.
Ajo thotë se nuk mund të kthehet më në atë universitet, pasi nuk do të takojë shoqet e saj që humbën jetën më 21 Maj. Në një intervistë dhënë dje për "Gazeta Shqiptare", Muska pohoi se ndihet e demoralizuar nga ngjarja e tmerrshme. Ndërkohë, vajza që i mbijetoi tragjedisë tregon për shoqet e saj dhe në veçanti për Besjana Xhenetin, e cila humbi të fejuarin në aksident.
Kanë kaluar dhjetë ditë nga aksidenti tragjik i Himarës. Çfarë mbani mend në çastin e rënies së autobusit ku ndodheshit ju dhe shoqet e tua studente?
Mbaj mend vetëm të bërtiturat, por nuk dua ta kujtoj më atë moment të tmerrshëm. Mbaj mend ndihmën që na u dha në Himarë, momentin që erdha në Spitalin e Vlorës, por po i harroj pak nga pak të gjitha kujtimet e asaj tragjedie.
Tani që gjendja jote shëndetësore është përmirësuar, kur do të ktheheni në shkollë?
Dua të vazhdoj shkollën, por duhet dhe guxim për t'u kthyer dhe njëherë mbrapa. E kam shumë të vështirë të kthehem përsëri atje, dhe mos të shikoj më shoqet e mia. Për herë të fundit ishim bashkë në autobusin e vdekjes. Ndërsa, tani nuk janë më. Nuk besoj se do të rikthehem më në Universitetin e Elbasanit, e kam shumë të vështië.
Do t'a vazhdosh shkollën në qytet tjetër?
Nuk e di. E vetmja gjë që mendoj tani, është të shërohem dhe ajo që i mbijetova aksidentit, ku fatkeqësisht shumë shoqe të miat nuk ia dolën dot. Jam shumë e demoralizuar nga ajo që ndodhi jo vetëm fizikisht, por edhe psikologjikisht.
Ke pasur vizita nga shokë dhe shoqe të shkollës këtu në Spitalin Rajonal të Vlorës?
Po, kanë ardhur shumë shoqe e shokë dhe më kanë takuar. Së bashku me ta kanë ardhur edhe pedagogët e shkollës. I falenderoj të gjithë nga zemra që m'u gjendën pranë e që më dhanë forcë për të jetuar.
Ti je e vetmja e plagosur që vazhdon të kurohesh në këtë spital. Ke kontakte me vajzat e tjera që ishin shtruar në këtë dhomë dhe janë larguar?
Me vajzat kam folur vazhdimisht, pasi interesohem për shëndetin e tyre dhe ato për shëndetin tim. E vetmja që nuk kam arritur të flas, është Besjana, e cila humbi të fejuarin. Pikërisht te krevati ngjitur me tuajin ishte dhe Besjana Xheneti.
Si e mësoi ajo lajmin për humbjen e të fejuarit, Armandos?
I erdhën familjarët e të fejuarit. Vjehrri i tregoi Besjanës për vdekjen e Armandos. Ajo u trondit shumë dhe i ra të fikët. Pastaj ajo kujtoi se do ikte në varrimin e tij. E gënjyen prapë, duke i thënë se pasi atë ditë do të varrosnin Armandon. Në fakt i fejuari i saj ishte varrosur 5 ditë më parë. Unë e dija, por nuk reagoja sepse nuk doja që ta kuptonte. Ishte një moment shumë i dhimbshëm. Ishim të tronditur të gjithë; Unë, vajzat e tjera të plagosura si dhe stafi mjekësor.
Para se t'i vinin familjarët e të fejuarit, Besjana nuk kishte marrë asnjë lajm rreth fatit të Armandos?
Të gjithë mundoheshin që ajo të mos kuptonte gjë për fatin e djalit, të cilin e donte shumë. Thjesht i thonin se ishte në gjendje të rëndë në Spitalin Ushtarak të Tiranës.
Askush nuk guxonte t'i jepte lajmin e kobshëm, as dhe familjarët e saj. I ke telefonuar Besjanës pasi ajo doli nga spitali?
E telefonova, por më doli tezja e saj, e cila më tha që ishte shumë keq. E telefonova përsëri në mbrëmje, por telefoni më doli i mbyllur.
(e.m/GazetaShqiptare/BalkanWeb)
Ajo thotë se nuk mund të kthehet më në atë universitet, pasi nuk do të takojë shoqet e saj që humbën jetën më 21 Maj. Në një intervistë dhënë dje për "Gazeta Shqiptare", Muska pohoi se ndihet e demoralizuar nga ngjarja e tmerrshme. Ndërkohë, vajza që i mbijetoi tragjedisë tregon për shoqet e saj dhe në veçanti për Besjana Xhenetin, e cila humbi të fejuarin në aksident.
Kanë kaluar dhjetë ditë nga aksidenti tragjik i Himarës. Çfarë mbani mend në çastin e rënies së autobusit ku ndodheshit ju dhe shoqet e tua studente?
Mbaj mend vetëm të bërtiturat, por nuk dua ta kujtoj më atë moment të tmerrshëm. Mbaj mend ndihmën që na u dha në Himarë, momentin që erdha në Spitalin e Vlorës, por po i harroj pak nga pak të gjitha kujtimet e asaj tragjedie.
Tani që gjendja jote shëndetësore është përmirësuar, kur do të ktheheni në shkollë?
Dua të vazhdoj shkollën, por duhet dhe guxim për t'u kthyer dhe njëherë mbrapa. E kam shumë të vështirë të kthehem përsëri atje, dhe mos të shikoj më shoqet e mia. Për herë të fundit ishim bashkë në autobusin e vdekjes. Ndërsa, tani nuk janë më. Nuk besoj se do të rikthehem më në Universitetin e Elbasanit, e kam shumë të vështië.
Do t'a vazhdosh shkollën në qytet tjetër?
Nuk e di. E vetmja gjë që mendoj tani, është të shërohem dhe ajo që i mbijetova aksidentit, ku fatkeqësisht shumë shoqe të miat nuk ia dolën dot. Jam shumë e demoralizuar nga ajo që ndodhi jo vetëm fizikisht, por edhe psikologjikisht.
Ke pasur vizita nga shokë dhe shoqe të shkollës këtu në Spitalin Rajonal të Vlorës?
Po, kanë ardhur shumë shoqe e shokë dhe më kanë takuar. Së bashku me ta kanë ardhur edhe pedagogët e shkollës. I falenderoj të gjithë nga zemra që m'u gjendën pranë e që më dhanë forcë për të jetuar.
Ti je e vetmja e plagosur që vazhdon të kurohesh në këtë spital. Ke kontakte me vajzat e tjera që ishin shtruar në këtë dhomë dhe janë larguar?
Me vajzat kam folur vazhdimisht, pasi interesohem për shëndetin e tyre dhe ato për shëndetin tim. E vetmja që nuk kam arritur të flas, është Besjana, e cila humbi të fejuarin. Pikërisht te krevati ngjitur me tuajin ishte dhe Besjana Xheneti.
Si e mësoi ajo lajmin për humbjen e të fejuarit, Armandos?
I erdhën familjarët e të fejuarit. Vjehrri i tregoi Besjanës për vdekjen e Armandos. Ajo u trondit shumë dhe i ra të fikët. Pastaj ajo kujtoi se do ikte në varrimin e tij. E gënjyen prapë, duke i thënë se pasi atë ditë do të varrosnin Armandon. Në fakt i fejuari i saj ishte varrosur 5 ditë më parë. Unë e dija, por nuk reagoja sepse nuk doja që ta kuptonte. Ishte një moment shumë i dhimbshëm. Ishim të tronditur të gjithë; Unë, vajzat e tjera të plagosura si dhe stafi mjekësor.
Para se t'i vinin familjarët e të fejuarit, Besjana nuk kishte marrë asnjë lajm rreth fatit të Armandos?
Të gjithë mundoheshin që ajo të mos kuptonte gjë për fatin e djalit, të cilin e donte shumë. Thjesht i thonin se ishte në gjendje të rëndë në Spitalin Ushtarak të Tiranës.
Askush nuk guxonte t'i jepte lajmin e kobshëm, as dhe familjarët e saj. I ke telefonuar Besjanës pasi ajo doli nga spitali?
E telefonova, por më doli tezja e saj, e cila më tha që ishte shumë keq. E telefonova përsëri në mbrëmje, por telefoni më doli i mbyllur.
(e.m/GazetaShqiptare/BalkanWeb)