Tragjikomizmi i Edi Ramës
Luçiano Boçi
Një javë më parë opozita konsumoi një nga format dalluese të një shteti demokratik, tubimin e protestës, një formë mjaft e njohur dhe e aplikuar në të gjitha vendet demokratike në botë. Madje për ta bërë këtë tubim, të veçantë në llojin e vet këtu në Shqipëri, tubimi zgjati plot 48 orë. Deri këtu çdo është normale dhe s’do përbënte asnjë paradoks apo tragjikomizëm politik dhe njerëzor. Le të mundohemi ta lexojmë qetë dhe si qytetarë këtë tubim. Që në nisje të tij, objekti i tij ishte antikushtetues. E thënë më thjeshtë, zoti Rama kishte në qendër të tubimit hapjen e kutive, të cilat më parë janë certifikuar dhe vulosur nga KQZ dhe Kolegji Zgjedhor. Një kërkesë që ligjërisht është e pamundur dhe zoti Rama e di shumë mirë këtë. Këtu nis alibia e zotit Rama. Them zotit Rama, pasi socialistët nuk kanë asnjë kontribut në këtë alibi, ata thjesht “besojnë” kryetarin e tyre. Kjo është një “betejë” personale e kryetarit socialist për të rrëmbyer karrigen e pushtetit, në mënyrë antiligjore dhe anti-rend, meqenëse populli me votën e tij e bëri zgjedhjen e vet.
A ishte zoti Rama në krye të kësaj beteje demokratike, siç është tubimi?
Jo, aspak! Ashtu si me zgjedhjet e 28 qershorit, ai nuk pati kurajon qytetare të ishte në krye të turmës së protestuesve dhe të të ngujuarve. Edhe njëherë ai tregoi se nis të tjerët në betejë, ndërsa vetë qëndron në “çadër”. Ishte e mjerueshme se si njeriu që i ftoi protestuesit të ngujoheshin 48 orë në shesh, vetë preferoi të ulej në kolltukët e ngrohtë prej lëkure të lokaleve luksoze të socialistit Fidel Ylli në katin e tretë të Kullave Binjake. Nën këmbët e tij, në pllakat e ftohta të bulevardit “Dëshmorët e Kombit” njerëzit e marrë në protestë me listë, qëndronin të shtrirë mbi pllaka polisteroli, në kushte që të kujtojnë eksodin kosovar të 1999. Disa herë, në intervale të shkurtra, Rama zbriti dhe shkëmbeu disa batuta me të ardhurit në tubim, por ai nuk pati kurajon të qëndrojë aty i ulur në tokë bashkë me ta, për ta ndjerë dhe për ti dhënë njerëzve kurajon se ajo që po bënin të gjithë bashkë ishte një e drejtë e tyre. Ai nuk e bëri këtë se i sheh ata si të huaj dhe pa lidhje me të. Jo, këtë zoti Rama nuk e kishte një zë të brendshëm, por ishte vetëm alibia e tij. Ndërkohë që të ardhurve për miting, u dhanë bukë me qofte e ndonjë çaj, sepse rakinë e kishin sjellë me vete, zoti Rama dhe të zgjedhurit e tij, konsumonin ushqime luksi në restorantin e “Dy kullave”.
Ndërsa më tragjikomike, madje me e dhimbshme ishte pamja në sheshin pas çadrave të ngritura në bulevard. Nëse do ti hidhje një sy këtij sheshi, do të gjeje një antipod të plotë. Disa dhjetëra makina luksoze, që nga Porsche, Range Rover e deri tek Mercedes të deputetëve socialistë, makina që kushtojnë mbi 70-80 mijë euro, ndërsa nga pas çadrave, njerëz të shtrirë në bulevard të braktisur nga pronarët e këtyre makinave. Dhe ende pyes veten: Si mund të injorohen këta hallexhinj në këtë mënyrë?! A kanë lidhje deputetët socialistë me këta “të ardhur” për tubim? Sa e kuptojnë ata njëri-tjetrin dhe sa përfaqësohen që nga kryetari e deri tek deputetët socialistë? Sikur të mos mjaftonte kjo, deputetët socialistë guxuan të provojnë incidentin duke i bërë thirrje njerëzve të godasin me vezë godinën e Kryeministrisë, për gjoja një makinë përgjuese, e cila po “vidhte skemën e organizimit të protestës”. Ky është një degjenerim total i kauzës së një partie, e cila ka historinë e saj dhe rolin e saj në ndërtimin e pluralizmit dhe demokracisë dhe shtetit në këtë vend. Sot ky rend po kërcënohet se do të prishet. Për ç’motiv?! Për karrigen e pushtetit të Edi Ramës! Zoti Rama e di mirë që nuk mund të provokojë zgjedhje të parakohshme. Ai thjesht por kërkon që të bindë njerëzit se ai duhet të votohet sërish për kryetar bashkie. Asnjëherë në historinë tonë pluraliste, një individ nuk ka triumfuar mbi kauzën, siç kërkon të bëjë Edi Rama. Asgjë parimore nuk gjen në trajektoren e historisë së shkurtër politike të këtij njeriu. Pas humbjes së 28 qershorit nuk pati kurajon ta përmendte fjalën humbje dhe pse ajo ishte certifikuar, nuk pati kurajo të ballafaqohet me akuzat brenda partisë së tij, u rikonfirmua kryetar në gjysmë ilegalitet, ndërsa sot, si “një fitimtar i të gjitha betejave”, bën liderin që don të udhëheqë popullin në revoltë, popullin që në shumicë nuk e votoi. Asnjë konsekuencë nuk ka në qëndrimet e këtij “lideri”. Ishte ai që deklaroi në fillimprocesin zgjedhor se me Berishën e bashkonte ideja që në këtë proces nuk ka të humbur. Fill pas procesit zgjedhor dha deklaratën tjetër ku ngrinte lart mënyrën e zhvillimit të zgjedhjeve me standarDe tepër të pranueshme. Dhe kur nisi të konturohej humbja qëndrimin e partisë ndaj tyre e kushtëzoi me numërimin e kutive të kontestuara të Fierit në KQZ. Kur humbja u vulos ai humbi logjikën duke mos pranuar rezultatin për gjoja manipulime në numërimin e disa kutive të disa qarqeve. Tani vazhdon të lozë me termat si ai xhongleri që ka humbur spektatorin duke u deklaruar herw për hapje herë për hetim. Tragjikomizmin e tij dhe të situatës që ai ka stisur e amplifikon dukshëm dhe bashkëshoqërimi me politikanë pa elektorat, të cilëve ka kohë që i ka dalë kallaji dhe që vetëm për ligj dhe drejtësi nuk janë duke folur e duke luftuar. Të kapur nga tmerri i mosardhjes në pushtet, ky grup politikanësh narcistë nuk shohin dot më larg se interesi i ngushtë i tyre, më larg se sheshet ku janë duke bërtitur, të cilat një ditë ëndërrojnë ti mbushin dhe këto me leje ndërtimi. Është tragjike dhe komike të dëgjosh Ramën, gjoja në emër të lirisë së medias, të artikulojë rastin e Mero Bazes, gazetar të cilin jo me larg se 2005, e cilësoi armik personal dhe familjar për shkak të artikujve të atëhershme të cilat nuk e lartësojnë aspak gazetarin në fjalë, në gazetën Tema. Është tragjike dhe komike të luash me historinë dhe perspektivën historike të një kombi, të nëpërkëmbësh patriotizmin e tij, të vësh në lojë nacionalizmin e tij, duke gjetur një casus belli, siç është përcaktimi i vijës ndarëse kufitare midis Greqisë dhe Shqipërisë, e realizuar kjo sipas të gjitha procedurave dhe rregullave teknike dhe ligjore ndërkombëtare. Është e mjerueshme dhe e trishtueshme të shohësh politikanë që populli i ka besuar fatet e tij, të bëjnë rolin e fëmijës kryeneç, i cili kurrsesi nuk pranon konkludimet e të tjerëve dhe që madje, për inat, jo vetëm që nuk bie në dakortësi, por përkundrazi tenton të bëjë njeriun e revoltuar, gjoja në emër të drejtësisë, duke shkatërruar në mënyrë të pariparueshme vlera për të cilat kanë punuar breza të tërë.
Është tragjike dhe komike të predikosh politikë të re, të dalësh në rolin e mbrojtësit të autonomisë vendore nga njëra anë dhe ti ngresh piedestal bojkotit si metodë dhe të mos marrësh pjesë në zgjedhjet vendore nga ana tjetër.
*Deputet i PD
Një javë më parë opozita konsumoi një nga format dalluese të një shteti demokratik, tubimin e protestës, një formë mjaft e njohur dhe e aplikuar në të gjitha vendet demokratike në botë. Madje për ta bërë këtë tubim, të veçantë në llojin e vet këtu në Shqipëri, tubimi zgjati plot 48 orë. Deri këtu çdo është normale dhe s’do përbënte asnjë paradoks apo tragjikomizëm politik dhe njerëzor. Le të mundohemi ta lexojmë qetë dhe si qytetarë këtë tubim. Që në nisje të tij, objekti i tij ishte antikushtetues. E thënë më thjeshtë, zoti Rama kishte në qendër të tubimit hapjen e kutive, të cilat më parë janë certifikuar dhe vulosur nga KQZ dhe Kolegji Zgjedhor. Një kërkesë që ligjërisht është e pamundur dhe zoti Rama e di shumë mirë këtë. Këtu nis alibia e zotit Rama. Them zotit Rama, pasi socialistët nuk kanë asnjë kontribut në këtë alibi, ata thjesht “besojnë” kryetarin e tyre. Kjo është një “betejë” personale e kryetarit socialist për të rrëmbyer karrigen e pushtetit, në mënyrë antiligjore dhe anti-rend, meqenëse populli me votën e tij e bëri zgjedhjen e vet.
A ishte zoti Rama në krye të kësaj beteje demokratike, siç është tubimi?
Jo, aspak! Ashtu si me zgjedhjet e 28 qershorit, ai nuk pati kurajon qytetare të ishte në krye të turmës së protestuesve dhe të të ngujuarve. Edhe njëherë ai tregoi se nis të tjerët në betejë, ndërsa vetë qëndron në “çadër”. Ishte e mjerueshme se si njeriu që i ftoi protestuesit të ngujoheshin 48 orë në shesh, vetë preferoi të ulej në kolltukët e ngrohtë prej lëkure të lokaleve luksoze të socialistit Fidel Ylli në katin e tretë të Kullave Binjake. Nën këmbët e tij, në pllakat e ftohta të bulevardit “Dëshmorët e Kombit” njerëzit e marrë në protestë me listë, qëndronin të shtrirë mbi pllaka polisteroli, në kushte që të kujtojnë eksodin kosovar të 1999. Disa herë, në intervale të shkurtra, Rama zbriti dhe shkëmbeu disa batuta me të ardhurit në tubim, por ai nuk pati kurajon të qëndrojë aty i ulur në tokë bashkë me ta, për ta ndjerë dhe për ti dhënë njerëzve kurajon se ajo që po bënin të gjithë bashkë ishte një e drejtë e tyre. Ai nuk e bëri këtë se i sheh ata si të huaj dhe pa lidhje me të. Jo, këtë zoti Rama nuk e kishte një zë të brendshëm, por ishte vetëm alibia e tij. Ndërkohë që të ardhurve për miting, u dhanë bukë me qofte e ndonjë çaj, sepse rakinë e kishin sjellë me vete, zoti Rama dhe të zgjedhurit e tij, konsumonin ushqime luksi në restorantin e “Dy kullave”.
Ndërsa më tragjikomike, madje me e dhimbshme ishte pamja në sheshin pas çadrave të ngritura në bulevard. Nëse do ti hidhje një sy këtij sheshi, do të gjeje një antipod të plotë. Disa dhjetëra makina luksoze, që nga Porsche, Range Rover e deri tek Mercedes të deputetëve socialistë, makina që kushtojnë mbi 70-80 mijë euro, ndërsa nga pas çadrave, njerëz të shtrirë në bulevard të braktisur nga pronarët e këtyre makinave. Dhe ende pyes veten: Si mund të injorohen këta hallexhinj në këtë mënyrë?! A kanë lidhje deputetët socialistë me këta “të ardhur” për tubim? Sa e kuptojnë ata njëri-tjetrin dhe sa përfaqësohen që nga kryetari e deri tek deputetët socialistë? Sikur të mos mjaftonte kjo, deputetët socialistë guxuan të provojnë incidentin duke i bërë thirrje njerëzve të godasin me vezë godinën e Kryeministrisë, për gjoja një makinë përgjuese, e cila po “vidhte skemën e organizimit të protestës”. Ky është një degjenerim total i kauzës së një partie, e cila ka historinë e saj dhe rolin e saj në ndërtimin e pluralizmit dhe demokracisë dhe shtetit në këtë vend. Sot ky rend po kërcënohet se do të prishet. Për ç’motiv?! Për karrigen e pushtetit të Edi Ramës! Zoti Rama e di mirë që nuk mund të provokojë zgjedhje të parakohshme. Ai thjesht por kërkon që të bindë njerëzit se ai duhet të votohet sërish për kryetar bashkie. Asnjëherë në historinë tonë pluraliste, një individ nuk ka triumfuar mbi kauzën, siç kërkon të bëjë Edi Rama. Asgjë parimore nuk gjen në trajektoren e historisë së shkurtër politike të këtij njeriu. Pas humbjes së 28 qershorit nuk pati kurajon ta përmendte fjalën humbje dhe pse ajo ishte certifikuar, nuk pati kurajo të ballafaqohet me akuzat brenda partisë së tij, u rikonfirmua kryetar në gjysmë ilegalitet, ndërsa sot, si “një fitimtar i të gjitha betejave”, bën liderin që don të udhëheqë popullin në revoltë, popullin që në shumicë nuk e votoi. Asnjë konsekuencë nuk ka në qëndrimet e këtij “lideri”. Ishte ai që deklaroi në fillimprocesin zgjedhor se me Berishën e bashkonte ideja që në këtë proces nuk ka të humbur. Fill pas procesit zgjedhor dha deklaratën tjetër ku ngrinte lart mënyrën e zhvillimit të zgjedhjeve me standarDe tepër të pranueshme. Dhe kur nisi të konturohej humbja qëndrimin e partisë ndaj tyre e kushtëzoi me numërimin e kutive të kontestuara të Fierit në KQZ. Kur humbja u vulos ai humbi logjikën duke mos pranuar rezultatin për gjoja manipulime në numërimin e disa kutive të disa qarqeve. Tani vazhdon të lozë me termat si ai xhongleri që ka humbur spektatorin duke u deklaruar herw për hapje herë për hetim. Tragjikomizmin e tij dhe të situatës që ai ka stisur e amplifikon dukshëm dhe bashkëshoqërimi me politikanë pa elektorat, të cilëve ka kohë që i ka dalë kallaji dhe që vetëm për ligj dhe drejtësi nuk janë duke folur e duke luftuar. Të kapur nga tmerri i mosardhjes në pushtet, ky grup politikanësh narcistë nuk shohin dot më larg se interesi i ngushtë i tyre, më larg se sheshet ku janë duke bërtitur, të cilat një ditë ëndërrojnë ti mbushin dhe këto me leje ndërtimi. Është tragjike dhe komike të dëgjosh Ramën, gjoja në emër të lirisë së medias, të artikulojë rastin e Mero Bazes, gazetar të cilin jo me larg se 2005, e cilësoi armik personal dhe familjar për shkak të artikujve të atëhershme të cilat nuk e lartësojnë aspak gazetarin në fjalë, në gazetën Tema. Është tragjike dhe komike të luash me historinë dhe perspektivën historike të një kombi, të nëpërkëmbësh patriotizmin e tij, të vësh në lojë nacionalizmin e tij, duke gjetur një casus belli, siç është përcaktimi i vijës ndarëse kufitare midis Greqisë dhe Shqipërisë, e realizuar kjo sipas të gjitha procedurave dhe rregullave teknike dhe ligjore ndërkombëtare. Është e mjerueshme dhe e trishtueshme të shohësh politikanë që populli i ka besuar fatet e tij, të bëjnë rolin e fëmijës kryeneç, i cili kurrsesi nuk pranon konkludimet e të tjerëve dhe që madje, për inat, jo vetëm që nuk bie në dakortësi, por përkundrazi tenton të bëjë njeriun e revoltuar, gjoja në emër të drejtësisë, duke shkatërruar në mënyrë të pariparueshme vlera për të cilat kanë punuar breza të tërë.
Është tragjike dhe komike të predikosh politikë të re, të dalësh në rolin e mbrojtësit të autonomisë vendore nga njëra anë dhe ti ngresh piedestal bojkotit si metodë dhe të mos marrësh pjesë në zgjedhjet vendore nga ana tjetër.
*Deputet i PD