Zgjedhjet franceze - Hollande i zgjedhur nuk do të jetë i njëjtë me Hollande-n kandidat

Nëse burrat e shtetit do të kishin të drejtë për një vend në parajsë, gjenerali Sharl De Gol do të kënaqej me mënyrën sesi bashkatdhetarët e tij janë duke praktikuar ritin e zgjedhjeve presidenciale. Republika e pestë funksionon. Në raundin e parë të francezët votuan për partinë që më së miri pasqyron idealet e tyre dhe zgjedhje praktike. Në raundin e dytë ata kanë rënë dakord për të zgjedhur mes dy kandidatëve edhe pse shumë kishin dyshime në lidhje me aftësitë dhe synimet e të dyve. Humbësi ka pranuar humbjen, ka njohur përgjegjësinë e vet, ka përshëndetur në mënyrë kalorësiake fitoren e kundërshtarit. Fituesi i falënderoi për punën e bërë. Dhe auditoriumi i madh i kombit, edhe pse e ndarë në kampe kundërshtare, ka luajtur mirë pjesën e korit: dhimbje dhe keqardhje për të drejtën entuziazëm dhe gëzim në të majtë. Gjithkush ka pasur ndjenjën e pjesëmarrjes një zgjedhje - e mirë për disa dhe e keqe për të tjerët – që, do në çdo rast, do të kishte ndikim vendimtar mbi të ardhmen e vendit.
Fatkeqësisht tabloja është më pak e thjeshtë. Në pak më shumë se një muaj Franca do të kthehet në votime. Që kurse mandati presidencial nga shtatë-vjeçar u bë pesë, zgjedhjet për rinovimin e Asamblesë Kombëtare, pas disa javësh ndjekin zgjedhjen e kreut të shtetit. Marine Le Pen, lideri i Frontit Kombëtar, do të përpiqet të kapitalizojë mbi 6 milion vota të fituara në raundin e parë të presidentit dhe mund të trashëgojë një pjesë të elektoratit të Sarkozy. Jean-Luc Mélenchon, një eksponent i socializmit maksimalist, do të kthehet në terren për të monitoruar më mirë politikat e majta të François Hollande. Centralistët të cilët votuan për "më të më pak keqët " do të jenë të lirë për të dhënë votën e tyre për partinë e François Bayrou. Dhe formacionet e tjera të vogla do të përpiqet të negociojnë rëndësinë e tyre të vogël për pak ulëse.
Presidenti francez ka kompetenca të shumta, por sistemi është i vetmi gjysmë-presidenciale dhe kryeministri ka nevojë për një shumicë parlamentare. Ajo që ne kemi qenë dëshmitarë është akti i parë. Kjo e fundit mund të ketë disa surpriza. Brenda disa javësh francezët duhet të gjejnë se premtimet e programit të vërtetë të Presidenti Hollande do të  duhet të negociohen me partitë e tjera. Tërheqja e trupave franceze nga Afganistani do të diskutohet me Barak Obamën në Çikago në samitin e NATO-s. Ndryshimet  e paktit fiskal do të kalojë nën provë e kancelarit gjerman. Pakti për rritjen ekonomike do të dakordësohen me të gjitha vendet e BE dhe të merren parasysh pozicionet gjermane. Masat sociale (pensionet në 60 vjeç për ata që fillojnë të punojë në një moshë të re, taksat ndëshkuese për të ardhura të larta, punësimi i 60 mijë personave në fushën e arsimit) duhet të përbëjnë një tjetër votim: gjykimin e tregut. Asnjë, nga ana tjetër, do të jetë në gjendje të injorojë zgjedhjet greke nga e cila për t’u qeverisur  do të jetë edhe më të vështirë. Ajo e ditëve të  fundit, në Francë, ishte një demokraci e shkëlqyer. Tani fillon puna.