Botë e nervit të fortë

Mujë BUÇPAPAJ

Fantazia e ndotur

Iknin kuajt
Me trok në shi
Fushës së zezë të pikëllimit

Prej ngjarjes
Së fytyrës së gjallë
Të qerres së
Letrës

Që çonte në provincë
Fantazinë e ndotur
Të duarve
Shqyheshin gazetat mbi
Mbiemrin tonë të vjetër
Si gra flokësh të lëshuara
Natës së kobshme

Qentë e hënës së malit
Të lëkundur
Flinin në bisht të planetit

O Zot
Siç duket nuk kam lënë Atdheun
Prapa derës së avionit
Por një fushë
Njerëzish
Të zhveshur nga vështrimi

Fitorja e padukshme

Kish mbetur vetmia e fushës
Në fletë të misrit të pjekur
Të duarve të fëmijëve
Të lagjes së përbaltur

Nëpër kënetë avujt e diellit
Të mjegullt
Shkruheshin në erë shkurresh

Thyheshin vajzat
Poshtë barit
Të pemëve të hijes

Përmes lutjesh dashuria
Vinte
Fitorja e padukshme
Në vreshtë të ujit
Të falur

Isha edhe unë
Nën lëkurë të çarë
Të rrobave të ndryshkura
Të qiellit
Duke matur ngjyrat e
Arave

Kaq pak jetë kishte
Njeriu
Për të bërë mirë

Ky është vetëm fillimi

I biri i djallit i ulur
Në fron zjarri
Të ndezur
Pa të drejtë vote numëronte popullin
E hirtë
Në fund të shekullit të mjegullt

Shoqëria pa konsensus
I binte
Fyellit të egër të detit

Deri në breg të mbytjes
Në llum
Dëshirash të marra
Shkonte durimi i përtypur

Lamtumirë
Popull i mbetur
Në fillim

Sheshi demokracia

Këtu pushon ëndrra jonë e grisur
Prej lirisë së zhveshur të gjërave
Të pasluftës

Nga qyteti civil i kryengritjes
Së vuajtjes
Ai tym pemësh të ngritura për qielli
Dritaresh të ndezura të erës

Këtu prehet ëndrra jonë e përmbysur
Prej lirisë së ndaluar
Për të hyrë
Në botë
Ato duar vajzash të ngritura
Në ajër torturues
Nga perëndimi i gjërave
Të fyera

Do të shkojmë në rrënojë të ringremë
Lirinë
E letrave të shkruara
Nga fundi i baltës

Kur mundëm gjigandin

Statuja e erës

Qiell prej bronzi i
Statujës së erës
Priste emigrantët e vuajtjes
Ai pishtar i ëndrrës së
Botës
Në tokën e shenjtë
Në Nju-Jork

Si një njeri që pret
Lutjen e Zotit
Të mbytur në det
Rilindte rruga e betejës së fundit
Valës së
Fatit

Unë isha në shenjë
Të kalit
Që hingëllin mbi oqean
Mbi ushtarët e vrarë
Të luftës së fundit
Dhe mërgimit shumëngjyrësh

Si një ushtri e
Paqes së boës

Çudi e mbetur prej rrëfimit
Social

Dikur bareshat

Dikur në rudina i kam parë lopët e kuqe
Si zjarre të ndezura në erë të ndezura
Nga afshi i tokës bareshat
I kam puthur
I kam puthur në të dyja
Faqet
Prej qumështi

Në duart e tyre kam vluar qumështin
E buzëve të mia dhe zjarrin
Dhe zjarrin që nuk shuhej në asnjë krua
Në asnjë krua të bjeshkës

Dikur bareshat më kanë marrë në gji
E gjumi më ka zënë ndërsa ëndrrat...
Ndërsa ëndrrat më kanë zgjuar
E thirrjet e qumështit në buzët e mia

E zgjuar jam si e treta e resë
E rendur kam si i treturi i rrufesë
Si i treturi i rrufesë i kam kënduar
Blerimit të ri ujërave të reja
Dashurive e janë magjepsur bareshat
Dikur...

Trenat e Jugut

Të ikim trena
Të braktisur
Askujt s’do t’ua tundim eshtrat
E sunduar
Nga gjumi i përbindshëm jugor

Të ikim larg
Në këtë parakalim të ftohtë
Të fytyrës së zëshme
Të qytetit

Apo s’luan ekrani yt
I rëndë
I transparencës së fushave

Atje tej
Ai që këndonte për tingullin
Tënd të zi
Vizaton ecjen në xhamin e thyer
Të frymës së njeriut
Dhe humb në vetmi

Më merrni me vete
O trena të braktisur
Të pajtojmë të vdekurit
Që qajnë nën shi

Atë merre për shaka

Atë fjalë të ndërtuar
Vjeshtës së kaluar
E tradhtuam në darkë

S’ish aspak i gjallë
Mishi i këngës
Së rojtarit
Të pyllit
Që parapëlqeu sytë e tu

Lëri duart në atë vjeshtë
Të kujtesës së vështirë
Në përqafimin e ngrirë
Të kodrës së qytetit

S’ish aspak e këndshme
Mënyra sesi qamë vetminë
Si iu lutëm Zotit
Të harroheshim
Përgjithnjë

“Inside”

Prej Manhatenit
Dilte shpirti i hollë
Dritaresh të mbyllura
Në qiell

Ish botë e nervit të fortë

Dhe e përrallës për gjatë
Një nate
Të sunduar nga ëndrra vigane

Të nesërmen
Lexington Avenue
Dërgonte udhëtarët në Parajsë
Ndërsa Nju-Jorku
Shkonte vetë në oqean
Të pastronte
Kujtesën

Kontrast i marsit

Njeriu
I rënë si një larë dielli
Në periferinë e kthjellët
Të pasdites
Nga një krismë e verbër
Ajri të përmotshëm

Kishte ndezur një zjarr lamtumire
Matanë drurëve të natës
Të vështronte zymtësinë e përgjakur
Atë gjigand mashtrues të fatit

I përndrituri njeri
Ky send metaforash të frikshme
Shkonte rrugëve të kthimit
Për në botë
Pa sjellë ndryshimin

S’ia merrte mendja të vdiste
Njeriu i Premtuar
Poshtë hijes së vet të mishtë

Me lot rrënjësh të egra
Të barit të ftohtë
Të pëllëmbëve të Zotit
Dhe ëndrrës së paplotë të Parajsës
Së dyshuar
Assesi
Njeriu
Assesi

26 Maj 2008