Fazlliç, letër nënës nga Tirana

Antena brenda familjes

E dashur nënë Jovanka!

Po të shkruaj nga një vend që s’ta tregoj dot, po mos ki merak, se jam në duar të sigurta. Ëndrra jote e madhe ka qenë që unë një ditë të bëhem i famshëm në Bosnjë dhe sidomos në Serbi. E kishe inatin me armiqtë tanë shqiptarë. Po unë në fakt të kam zhgënjyer pak. Jam bërë po kaq i famshëm dhe në Shqipëri. Tani më njohin të gjithë, të mëdhenj e të vegjël. Shumica nuk më duan, por ama ata që më duan, bëhen copë për mua. Sikur t’i kisha nënë dhe babë bëjnë. Dhe ata janë pjesa më e shëndoshë e Shqipërisë. Janë qeveria, gjysma e deputetëve dhe çereku i shtypit. Janë njerëz që rrallëkund mund t’i gjesh. Të gjithë të përkushtuar ndaj meje. Më mbrojnë me argumente të pabesueshme. Njëri më i fortë se tjetri. Edhe pse nuk njoh shumicën e tyre, ata të magjepsin me fantazinë që kanë për të më mbrojtur.

E dashur nënë. Për kë të të shkruaj më parë. Ti nuk e njeh kryeministrin Berisha. E di që të kanë folur keq njerëzit në Serbi për të, se e kanë ditur nacionalist shqiptar. Po ai është njeri zemërbardhë dhe shumë i dashur me ne. Pas 18 vitesh demokracie në Shqipëri, e dashur nënë, ai ka futur më në fund biznesin serb në Shqipëri. Dhe jo serb dosido, por dhe serb nacionalist të Bosnjës. Është mendje shumë e hapur. E keni gjykuar keq nga gazetat. Tani biznesi serb ndjehet mirë në Tiranë. Kanë vërshuar dhe po blejnë gjithçka. Ja, unë i pari për tre vjet kam bërë 50 milionë euro. Nuk janë pak. Asnjë shqiptar s’ka mundur t’i bëjë dot kaq. Kosovar jo e jo. Ata i mban larg dhe mirë bën, se ata janë ndryshe, nuk janë si shqiptarët e Shqipërisë. Ata nuk na duan. Këta në Tiranë janë krejt ndryshe, të mirë dhe të dashur me ne.

Por nuk është puna që kryeministri na ka hapur dyert, por dhe na ka dhënë fonde publike. E njeh atë serbin që jeton në Vjenë, Aleksandër Lupsiç? E kam sjellë njëherë në shtëpi, se jemi ortakë tek e njëjta firmë në Qipro, “Altaria Research Limited”. Ai ka marrë 53 milionë dollarë nga qeveria ‘Berisha’ për dy vjet dhe shumica me prokurim direkt. Ka respekt të paparë për të. Por dhe ai ia bën respektin. Ndan ndonjë dhuratë për të. Po ai serbi i Bosnjës, Sllobodan Markoviç, të kujtohet? Ndoshta të kujtohet, se dhe atë e kam sjellë shpesh në shtëpi. Ai ka marrë 110 milionë euro rrugë. Ka marrë një rrugë që do të bëhet nga Vlora në Levan, një rrugë që do të bëhet nga Tepelena në Mallakastër dhe një mbikalim në hyrje të Tiranës. Dhe, a e di se kë ka administrator? Një drejtues të gazetës “55” që ne na kishin thënë se është nacionalist dhe i urren serbët. Sllobodani në fakt mbeti shumë i kënaqur me ta. Punoi shumë mirë. Pastaj u këmbye me një serb tjetër që dhe ky është shumë i kënaqur. Berisha iu ka thënë se “iu kam besuar te miku im që e akuzojnë për nacionalist, por mos kini frikë, se janë gënjeshtra. Është njësoj i hapur si unë”.

ǒtë të them tjetër moj nënë. Si s’i kisha njohur më parë këta njerëz? S’di kush më ka penguar. Kam tri vjet që rri vetëm me kunatin e Lulëzim Bashës, Argitën dhe Lulin. Nuk kisha besim te të tjerët. Tani po shikoj se janë të gjithë miq të mi dhe janë gati të shkojnë para plumbit për mua. Njerëz të tillë ne në Serbi s’kemi njohur në Tiranë që nga 1948. Siç më ka pas thënë kushëriri yt, Stanisiç, vetëm në atë kohë udhëheqja ishte gati të shkonte në plumb këdo që ngrinte zërin kundër Serbisë. E njëjta situatë është dhe tani. Është e pabesueshme, e dashur nënë, sa njerëz të mirë janë. Ndjehem aq i lumtur që më në fund kam takuar miqtë e mi të vërtetë, sa nuk më tremb asgjë, as burgu, as drejtësia që përpiqet të prishë këtë miqësi të pandalshme me shqiptarët e mirë.

I joti Damir

(Këtu emrit tim i thonë Demir dhe mbiemrit Faslliu, po ti mos u shqetëso.)