Filozofia e Edvinit - Shndërrimi i Zonës së Parë Operative nën shembullin e zonës së lirë Holandë-Belgjikë
Pasi u betua, në fillimet e proceseve demokratike, se do ta largonte nga trupi pjesën e gjakut të tij shkodran, durrsak dhe ish venecian të Kolombëve, (dajave të babait-nip në familjen e njohur shkodrane, Kolombi), dhe se do të mbante në rremba vetëm gjakun e denjë vlonjat të dajave të nënës nga Vunoi, Edvin Rama vendosi të trapiantojë modelin hollandezo-belg të “pulave të fushës” pikërisht në Zonën e Parë Operative Vlorë-Sarandë-Tepelenë-Gjirokastër-Skrapar-Përmet, zonë kjo në të cilën shoku Spiro Koleka, (xhaxhai i nënës së Edvinit), derdhi “kontributet” gjatë Luftës Nacional-çlirimtare në krye të Çetës së Bregut, krahas shokut Sofo Lazri, jo vetëm me eliminimin e “Trimit të Bregut” Zaho Koka, dhe së gjorës Ramize Gjebrea, (që ranë viktima ngaqë ndjenin dhe kishin pasione mashkull-femër si njerëz normalë, dhe jo si të pervertuar, burrë me burrë), por edhe në asgjësimin, në bashkëpunim me Çetën “Plakë”, të “fraksionistëve” të “fraksionit të Xhepit dhe Qorrit”, ku vranë Xhemil Çakërrin, Pali Terovën, “Xhindin” etj., dhe më në fund edhe vetë “Qorrin” në Skrapar, pas dy vjetësh, në vitin 1944.
Për trapiantimin e kësaj përvoje të “pulave të fushës”, tek të rinjtë komsomolas dhe debatikas postkomunistë, sikundër ishte ajo tejet e pasur e kohës së Luftës tek shokët “Tarras”, “Ali”-Miladin, “Duq”-Duashan, “Babë”, etj., shoku Spiro përzgjodhi nipin, Edvinin, ndërsa shoku Sofo përzgjodhi të birin, “Xhimin”.
Për ta vënë këtë përvojë në baza shkencore, Edvini u ushtrua personalisht në këtë lëmi gjatë afro 60 “specializimeve” që kreu jashtë shtetit, kur ishte pedagog në Akademinë e Arteve gjatë periudhës 1991-1998, nga të cilat gjysmën e kreu me paratë e Akademisë, ndërsa gjysmën tjatër me paratë e një fondacioni të fuqishëm, në të cilin ishte emëruar anëtar i Bordit Drejtues. Për të provuar me fakte se nuk ishte sponsorizuar më kot për këtë përvojë të suksesshme që kish dipenduar edhe karrierën politike të idhull-shokut “Tarras”, në fillimvitet ’90-të Edvini shkroi tregime erotike me personazhe rioshë shqiptarë të pervertuar fiziologjikisht (ndër emigrantët milanezë e lombardë të Italisë së Veriut), për të cilët shkroi dhe përshkroi me pathos rrugëtimet transhedentale të “derëziut” nëpër “ampulla recti” e la e më la, duke shtyrë me lo... merda-skatolet e klientëve të pasur italianë, tregime këto që ishin ku e ku më të bujshme se tregime të tilla si ai me titullin “Ina, Ina, hiqi brekët”. Por në përvojën e re për të cilën u përkushtua të përhapte me çdo çmim në Zonën e Parë Operative, sipas lëmive të kultivuara e të përhapura në vendet e Beneluksit, Edvini duhet të kandiste rioshë të tipit të Zani Çaushit apo Albert Shytit, të njohur me këto përvoja në Greqi, çka kërkonte padyshim kultivimin dhe përdorimin e hashashit dhe Canabis Sativa si biostimulantë të domosdoshëm. Ndaj në përhapjen e kësaj përvoje në mbarë Zonën e Parë Operative, Edvinin e ndihmoi miku dhe shqytari i tij trim Moi Ruçi, që mbolli me këto bimë tërë Labërinë dhe Salarinë, prej nga me mushka, prodhimi shkonte drejt Bregut dhe “limaneve” të tij, ku prisnin skafet e Nokes, që e dërgonin mallin drejt Italisë dhe Korfuzit. Kaq shumë u përhap kjo përvojë nga Moi në Labëri dhe Salari, saqë edhe në janar, gjatë Tragjedisë së 9 Janarit 2004, arsyeja përse nuk u dha ndihmë nga shteti i kohës për shkodranët e gjorë që po mbyteshin, ishte se ata ishin ulur mbi sasi kolosale Kanabisi dhe thasësh me kokrra, prej nga mund të zbuloheshin (nëpërmjet denoncimit të miqve skafistë), shefat e lartë të politikës në Tiranë. Arsye kjo e mjaftë për t’i vënë kapak kësaj dosjeje që regjistroi afro 31 viktima, teksa të akuzuarit nuk pësuan asgjë, pasi dosjet penale në ngarkim të tyre u mbyllën për “mungesë provash dhe autorësh”. Me anë të këtyre stupefacientëve, Edvini rekrutoi shumë përdorues, të cilët tashmë i shndërroi në “pula fushe” me vathë në vesh, shumicën e të cilëve i aktivizoi me ndihmën e Erion Velisë tek “Mjafti”, ku militojnë edhe sot, me sutjena dhe buzë të kuqe, pas specializimeve të frytshme në Holandë dhe Belgjikë, prej nga edhe janë siguruar financime të shumta për këtë OJQ, anëtarët e së cilës eksitohen kur metaforat politike gjithmonë i përqasin me bajga lope, glasa zogjsh dhe skatole humane të ujërave të zeza, “alternativa programore” këto politike e allaambientaliste, temë e preferuar për të cilën Edvini ka promovuar një “enciklikë” të tërë në mbarë Shqipërinë.
Por Edvini ka probleme të mëdha me përhapjen e përvojës së “pulave të fushës” në Zonën e Parë Operative, që shquhet për ruajtje të traditave konservatore dhe mospërshtatjen me tabjatet e reja që kërkon t’i imponojë Ramë çorapeverdhi dhe Xhimi i Sofos. Prandaj për këtë qëllim Edvini ka vendosur ta zgjerojë arealin tradicional të Ish Zonës së Parë Operative me Beratin, ku ka mundur të gjejë për eksperimentime të nevojshme erionërinë dhe maznikërinë socialisto-mjaftiste, apo do sipërmarrës-miq të shquar personalë, me origjinë që nga Bregu e deri në Sarandë. Gjithashtu, Edvini ka promovuar në thelbin e programit të PS, huazuar nga PSD gjermane dhe Fondacioni “Friedrich Erbert” nëpërmjet FQS, të gjitha nenet që flasin për respektimin e të drejtave të homoseksualëve, në statutin e fondacionit gjerman. Tashmë Edvini ka arritur rezultate të bujshme në kryerjen e porosisë për përhapjen e përvojës së “pulave” dhe “brojlerëve” fiziologjiko-politikë belgo-holandezë në Zonën e Parë Operative, sidomos në Qarkun e Beratit, prej nga meritueshëm pret edhe rezultate të bujshme elektorale dhe zgjedhjen e galinave më të spikatura për në Kuvendin e Shqipërisë, në zgjedhjet parlamentare të vitit 2009.
Re. Po.
Për trapiantimin e kësaj përvoje të “pulave të fushës”, tek të rinjtë komsomolas dhe debatikas postkomunistë, sikundër ishte ajo tejet e pasur e kohës së Luftës tek shokët “Tarras”, “Ali”-Miladin, “Duq”-Duashan, “Babë”, etj., shoku Spiro përzgjodhi nipin, Edvinin, ndërsa shoku Sofo përzgjodhi të birin, “Xhimin”.
Për ta vënë këtë përvojë në baza shkencore, Edvini u ushtrua personalisht në këtë lëmi gjatë afro 60 “specializimeve” që kreu jashtë shtetit, kur ishte pedagog në Akademinë e Arteve gjatë periudhës 1991-1998, nga të cilat gjysmën e kreu me paratë e Akademisë, ndërsa gjysmën tjatër me paratë e një fondacioni të fuqishëm, në të cilin ishte emëruar anëtar i Bordit Drejtues. Për të provuar me fakte se nuk ishte sponsorizuar më kot për këtë përvojë të suksesshme që kish dipenduar edhe karrierën politike të idhull-shokut “Tarras”, në fillimvitet ’90-të Edvini shkroi tregime erotike me personazhe rioshë shqiptarë të pervertuar fiziologjikisht (ndër emigrantët milanezë e lombardë të Italisë së Veriut), për të cilët shkroi dhe përshkroi me pathos rrugëtimet transhedentale të “derëziut” nëpër “ampulla recti” e la e më la, duke shtyrë me lo... merda-skatolet e klientëve të pasur italianë, tregime këto që ishin ku e ku më të bujshme se tregime të tilla si ai me titullin “Ina, Ina, hiqi brekët”. Por në përvojën e re për të cilën u përkushtua të përhapte me çdo çmim në Zonën e Parë Operative, sipas lëmive të kultivuara e të përhapura në vendet e Beneluksit, Edvini duhet të kandiste rioshë të tipit të Zani Çaushit apo Albert Shytit, të njohur me këto përvoja në Greqi, çka kërkonte padyshim kultivimin dhe përdorimin e hashashit dhe Canabis Sativa si biostimulantë të domosdoshëm. Ndaj në përhapjen e kësaj përvoje në mbarë Zonën e Parë Operative, Edvinin e ndihmoi miku dhe shqytari i tij trim Moi Ruçi, që mbolli me këto bimë tërë Labërinë dhe Salarinë, prej nga me mushka, prodhimi shkonte drejt Bregut dhe “limaneve” të tij, ku prisnin skafet e Nokes, që e dërgonin mallin drejt Italisë dhe Korfuzit. Kaq shumë u përhap kjo përvojë nga Moi në Labëri dhe Salari, saqë edhe në janar, gjatë Tragjedisë së 9 Janarit 2004, arsyeja përse nuk u dha ndihmë nga shteti i kohës për shkodranët e gjorë që po mbyteshin, ishte se ata ishin ulur mbi sasi kolosale Kanabisi dhe thasësh me kokrra, prej nga mund të zbuloheshin (nëpërmjet denoncimit të miqve skafistë), shefat e lartë të politikës në Tiranë. Arsye kjo e mjaftë për t’i vënë kapak kësaj dosjeje që regjistroi afro 31 viktima, teksa të akuzuarit nuk pësuan asgjë, pasi dosjet penale në ngarkim të tyre u mbyllën për “mungesë provash dhe autorësh”. Me anë të këtyre stupefacientëve, Edvini rekrutoi shumë përdorues, të cilët tashmë i shndërroi në “pula fushe” me vathë në vesh, shumicën e të cilëve i aktivizoi me ndihmën e Erion Velisë tek “Mjafti”, ku militojnë edhe sot, me sutjena dhe buzë të kuqe, pas specializimeve të frytshme në Holandë dhe Belgjikë, prej nga edhe janë siguruar financime të shumta për këtë OJQ, anëtarët e së cilës eksitohen kur metaforat politike gjithmonë i përqasin me bajga lope, glasa zogjsh dhe skatole humane të ujërave të zeza, “alternativa programore” këto politike e allaambientaliste, temë e preferuar për të cilën Edvini ka promovuar një “enciklikë” të tërë në mbarë Shqipërinë.
Por Edvini ka probleme të mëdha me përhapjen e përvojës së “pulave të fushës” në Zonën e Parë Operative, që shquhet për ruajtje të traditave konservatore dhe mospërshtatjen me tabjatet e reja që kërkon t’i imponojë Ramë çorapeverdhi dhe Xhimi i Sofos. Prandaj për këtë qëllim Edvini ka vendosur ta zgjerojë arealin tradicional të Ish Zonës së Parë Operative me Beratin, ku ka mundur të gjejë për eksperimentime të nevojshme erionërinë dhe maznikërinë socialisto-mjaftiste, apo do sipërmarrës-miq të shquar personalë, me origjinë që nga Bregu e deri në Sarandë. Gjithashtu, Edvini ka promovuar në thelbin e programit të PS, huazuar nga PSD gjermane dhe Fondacioni “Friedrich Erbert” nëpërmjet FQS, të gjitha nenet që flasin për respektimin e të drejtave të homoseksualëve, në statutin e fondacionit gjerman. Tashmë Edvini ka arritur rezultate të bujshme në kryerjen e porosisë për përhapjen e përvojës së “pulave” dhe “brojlerëve” fiziologjiko-politikë belgo-holandezë në Zonën e Parë Operative, sidomos në Qarkun e Beratit, prej nga meritueshëm pret edhe rezultate të bujshme elektorale dhe zgjedhjen e galinave më të spikatura për në Kuvendin e Shqipërisë, në zgjedhjet parlamentare të vitit 2009.
Re. Po.