Gjeniale, apo një kiç i skajshëm?
Agjencia Y&R në fakt propozoi një reklamë në formë të tre strip-pllakateve, të emëruar “Secila Këngë Rrëfen Tregimin e Saj”, të punuara në stilin e indie-stripave si “Jimmy Corrigan: kalamani më i mençur në botë” i Chris Ware, dhe “Bota e Fantazmave” i Daniel Cloves.
U zgjodhën tri këngë – për këngën “Let it Be”, u mor tregimi që flet për historikun e grupit The Beatles, dhe për ‘beatlemaninë’; për këngën e Bob Marley “Redemption Song” për temë u mor robëria në Amerikë; kurse për këngën e Eric Clapton “Tears in Heaven” u mor ngjarja që edhe e inspiroi kitaristin e famshëm për krijimin e njërës prej këngëve të rralla që e shkroi edhe kompozoi vetë: vdekja tragjike e të birit të tij, i cili ra nga kati i 53’të i një ndërtese në New York, dhe alkoolizmi i këngëtarit.
Ishte pikërisht ideja e fundit ajo që në internet nxiti debate të shumta rreth asaj nëse është veprim moral që vdekja dhe tragjedia familjare e dikujt, por edhe vetë historia e errët si e tillë, të shfrytëzohet për një reklamë - për diçka që, megjithë lidhjen me rock’n’roll, para së gjithash ka të bëjë me vetëm një zinxhir të thjeshtë restorantesh.
''Ne konsiderojmë se ky është një rrëfim për pendimin”, deklaroi Silvio Ciarelli, ideatori i teksteve dhe i dukjes së pllakateve, nga agjencia Y&R.
''Ne u munduam që në to (në pllakate) të paraqitnim momente të dhimbshme, por në mënyrën se si ai arriti të përballet dhe pastaj ta lërë alkoolin. Ngase, fundja ky edhe është vetë kuptimi i këtyre pllakateve. E vërteta është bukuria e tyre”, përfundoi ai.