Jugosllavizmi për “nacionalizëm me fytyrë europiane”

Serbia, si fqinje, është shtet pushtues. Si pushtuese, zbaton politikë zhbërëse. Dhe, si zhbërëse, për t’u mbrojtur, sajon barazinë e krimit. Por, nacionalizmi i ashpër i saj, i vendosur para gjykimit botëror kritikues, për shkak të krimeve masive e të përsëritura ndaj disa popujve fqinj, ka përshtatur dy taktika përballimi: ndërtimin e simetrisë së krimit dhe jugosllavizimin e politikës. Atë që Beogradi e konsideron krim të shqiptarëve, bashkë me ta edhe një komplot ndërkombëtar siç e kanë cilësuar zyrtarë të tij, quajnë shpalljen e Pavarësisë. Me rrjedhjen e kohës, ofensivën diplomatike dhe lobimin agresiv, është arritur në ndërkombëtarizimin e disa termave keqardhëse si, Serbia vepron kësoj sepse e humbi Kosovën; Serbia nuk është e detyruar të njoh Kosovën; Serbisë i hiqen vizat pavarësisht se sulmon parreshtur shtetin e ri; zgjedhjet serbe në Kosovë as lejohen e as pengohen, diçka si ngjyra portokalli e semaforëve. Dhe, pasi u vendos ekuilibri, Kosovës pavarësi - Serbisë tolerim, Beogradi i shërben perëndimit demokraci të pakryer, siç ishte, ajo çfarë tha, presidentit Boris Tadiç, që nga Banja Lluka, se u paska kërkuar, në mënyrë të përsëritur, falje “edhe shqiptarëve për shkak të krimeve të cilat në emër të Sërbisë i kanë bërë disa pjesëtarë të popullit serb”, dhe se, “po e bëj këtë sërish, sepse besoj jo vetëm në kohën e festave fetare duhet dërguar falje njëri-tjetrit për shkak të krimeve të cilat në emrin tonë nacional dikush ka bërë në të kaluarën. Do të isha i lumtur po qe se një kërkesë faljeje e tillë do t’i dërgohej edhe popullit serb”. Ky është kulmi i llogaritur i barazisë së krimit. Pa shqiptuar kurrëfarë lloj faljeje, ai u drejtohet shqiptarëve që t’u kërkojnë falje serbëve, ndërsa Serbia e trazon e provokon Kosovë edhe sot e gjithë ditën. Nacionalizmi serb, i përgjakur edhe në sytë e botës, pas kësaj përpjekjeje deri diku të suksesshme, po futet në këllëfin e jugosllavizmit. Kjo Serbi që e ngjizi jugosllavizmin, i dha shpirt, e forcoi, ishte po vet që e vdiq dhe e varrosi. Gjatë atij fundi nuk besohej se këtë xhaketë të vjetër, nacionalizmi serb do ta merrte nga plehërat e historisë për ta paraqitur për politikë perëndimore dhe rajonale të tij. Ashtu, siç pushteti i Serbisë së Millosheviçit grabiti armatën - fuqinë e madhe të luftës të ish - Jugosllavisë, drejtuesit e më pasëm të saj rrëmbyen pa zhurmë jugosllavizmin për lojë politike perëndimore, të një shteti gjeografikisht në qendër, për t’u bërë lider politik në  gadishull. Ata po rikthejnë pjesëmarrjen në Lëvizjen e Vendeve të Panagazhuara, duke kërkuar që mbledhja e radhës të bëhet në Beograd. Me shtete të po asaj organizate detyruan OKB për të kaluar kërkesën në Gjyqin Ndërkombëtar të Hagës kundër Kosovës. Në po të njëjtin gjyq, sapo e ka paditur edhe Kroacinë, me akuzën për genocid kundër serbëve, gjatë viteve 1991-1995. Bosnjë- Hërcegovinën e mban në një paqendrueshmëri kritike. Maqedonisë nuk ia njeh kishën dhe tallet tek i ofron ndërmjetësim për mosnjohjen e emrit nga Greqia. Malin e Zi e kërcënon prerë për të mos hapur ambasadën e vet në Prishtinë. Kosovën as e ka ndërmend ta njohë, ndërsa e mban të ndarë veriun e saj, paguan shuma marramendëse deri në 42 milionë euro për shërbimin e vet, në pushtetin paralel. Ajo kryen zgjedhje nëpër enklava sa herë ato zhvillohen në Serbi dhe presidenti Tadiç shkon nëpër manastiret e shtetit që nuk e njeh si të jetë territor serb. Ai e ka shqiptuar hapur që, Serbia është  dhe do të mbetet shteti qendror dhe më i rëndësishtëm i Ballkanit, i mbështetur nga faktori rus, duke besuar që do të jetë “jugosllavia e vogël”, e favorizuara dhe sfiduese e Brukselit: BE, nuk na duhet Europa pa Kosovën pjesë të Serbisë!Drejtuesve politikë në Serbi, që po përpiqen të bëjnë një përmbyjse, me barazimin e krimit dhe veshjen e kostumit të jugosllavizmit, i duhen thënë një pyetje dhe shqiptuar një pohim:Serbia, kur u ka kërkuar falje shqiptarëve? Asnjëherë! Bota e llahtarisur prej Serbisë, ende nuk ka dëgjuar kurrë një falje serbe drejtuar shqiptarëve!Kosova nuk ka se si të mos neveritet nga kërkesa e Tadiç, që shqiptarët t’u kërkojnë falje serbëve. Ata nuk mund të mashtrohen nga jugosllavizimi, politikë të cilën shqiptarët e njohin fort mirë bashkë me serbizmin. Ata e dinë se Beogradi, që të dyja, edhe faljen e pathënë dhe jugosllavizmin e thirrur, i ka mënyra të politikëbërjes, vetëm për tymnajë  perëndimore, si mënyrë për mbajtjen e Kosovës nën trysninë e një Serbie megallomane, ëndërrimtare për t’u bërë prapë federatë. Megjithëse komuniste e diktatoriale, Jugosllavia qe cilësuar “socializmi me fytyrë njerëzore”, por shpejt u vertetua se qe më gjaksor edhe se sa socializmi ortodoks rus. Nacionalizmi brutal serb po përshtat jugosllavizmin për t’u paraqitur si “nacionalizëm me fytyrë europiane”. ...