KRYEMINISTRI SOCIALIST
Kryeministri i vendit është zhytur kokë e këmbë në fushatën pa shumë dilema të garës për kryetarin e ri të Partisë Socialiste. Në emër të këtij qëllimi, Kryeministri po e mbart dekorin dhe podiumin e fushatës zgjedhore të 28 qershorit nëpër fshatra e nëpër rrugë edhe në ditët e këtij gushti të nxehtë. Po bën një fushatë pas fushate, jo për vetveten, por për të ndikuar sa do pak në fatin e ri të opozitarizmit në vend. Flet për të sulmuar kundërshtarin e tij politik të mundur, duke u kënaqur që e ka kundërshtar që i nevojitet për shkak të dobësisë së tij. Është i preokupuar sikur të jetë në datën 20 qershor dhe jo në mesgusht dhe, vetëm 15 ditë para krijimit të kabinetit të ri qeverisës. Kurrë ndonjëherë në jetën e tij politike nuk ka qenë kaq afër me fushatën e brendshme zgjedhore të kreut të partisë kundërshtare, madje kaq i interesuar të dijë edhe se si do të variojnë qëndrimet e kandidatëve të shfaqur dhe atyre të paangazhuar përballë Edi Ramës.
Një interesim i tillë në politikë është gjithmonë i logjikshëm, aq më tepër kur kemi të bëjmë me një politikan që udhëton kaq gjatë me suksesin e qeverisësit. Është normale të njihesh me rrethanat e kundërshtarit dhe me momentet e ardhme të reagimit dhe aksionit politik të opozitarëve të tu. Në një farë kuptimi kjo mund të lexohet edhe si syçelësi e politikanit të vjetër ndaj kampit të kundërshtarit që, sipas të gjitha gjasave, ka vendosur të riciklohet në përballjen e tij me mandatin e qeverisjes mikse të zotit Berisha.
Mirëpo, duke qenë kaq e tejzgjatur dhe gati e përditshme, madje duke vijuar si një fushatë pas fushate, të lë shijen se Kryeministri i së djathtës në qeverinë mikse, duket se po merr angazhime prej socialisti.
Beteja për kryesuesin e ri të Partisë Socialiste, sipas premisave të deritanishme, nuk po duket se do të jetë e tillë. Pra, nuk kemi shanset të shohim një betejë nga të dikurshmet që zhvillonin socialistët nëpër kongreset e tyre. Më shumë se betejë mund të kemi diversione. Shenjat e para për këtë të fundit janë dhënë. Kryetari socialist i ndërprerë Rama, po sulmohet së pari nga krahët. Në daljen e fundjavës, zëdhënësja e re e Partisë Demokratike listoi në një mënyrë përgjithësuese disa prej emrave që njihen si krahë e mbështetje e kryebashkiakut-kryetar Rama. Polemika politike mes PD-PS-së nuk po kursehet as në muajpushimin e tanishëm. Në mënyrën se si po orientohet dhe se si ka nisur, ajo të bën të besosh se kësaj here në jetëpërplasjen Berisha-Rama nuk do të ketë paqe e pakte. Kjo mundësi tashmë është humbur, si për shkak të fitores së re Berisha, edhe për shkak të përfshirjes së re Meta.
Marrëdhëniet pozitë-opozitë në Shqipëri po skicohen qysh në prolog, si një kapitull i ri i mbushur me refuzime dhe akuza antagoniste. Qetësi, sipas pohimeve të deritanishme të mbështetësve të Ramës në PS, nuk do të ketë për qeverinë. E përkthyer ndryshe, kjo do të thotë që qeveria Berisha-Meta është thjesht një kabinet, të cilin grupi politik i Ramës do ta konsiderojë si qeveri teknike. Drejt këtij konsiderimi po shtyn fjalën e çdo reaguesi të përditshëm nga selia që ka lënë për sezonin e pushimit, kryetari i pushuar Rama. Ky është një fillim, mesa duket i pandryshueshëm prej tij. Ka zgjedhur mungesën në këto ditë në Tiranë, ndërkohë që ndjek, si të jetë këtu, lëvizjet dhe takimet që bëjnë kandidatët e shfaqur, deri tani, për postin që do të shpallë të konkurrueshëm Kongresi i jashtëzakonshëm. I pazyrtarizuar, por me një hap më të shpejtë organizimi strukturor, Ben Blushi po vijon fushatën e vet anti-Ramë në PS. Arben Malaj është vetëshpallur, duke alternuar lëvizjen përmes shprehjes së përditshme, por edhe duke tentuar të shprehë angazhime të një kandidati kryeopozitari. Është ndër të paktët krerë të socialistëve që gjatë këtyre ditëve i kujton Kryeministrit se ka detyrimin të përballet me "këtë kohë krize" si qeverisës dhe jo si politikan fushate.
Megjithatë kaq është shumë pak për ta shtyrë Kryeministrin Berisha në reflektim. Ky muaj për të është muaj i interesimit për zhvillimet në kampin e kundërshtarëve. Në këtë marrëdhënie të re, ai duket se po vë në përdorim interesimin e vjetër për socialistët. Kësaj here nuk është i vetëm në regjinë e shantazhit apo të ndikimit përmes zërave dhe lëvizjeve. Socialistët shantazhohen përmes pasinqeritetit që kanë në raport me njëri-tjetrin. Berisha nuk ka faj që ua njeh këtë dobësi. Për këtë arsye ai po i trajton ata jo me cinizmin e triumfuesit, por me cilësinë e njohësit të veseve dhe të ceneve të tyre njerëzore e politike.
Por a mund të jetë Kryeministri Berisha një aleat indirekt për kundërshtarët e shtuar të Ramës? A mund të ndikojë ai në garën pa garë përballë Ramës?
Retorika e pjesshme e këtyre pyetjeve do të mishërohet në ditët e fundgushtit dhe në ato të messhtatorit të këtij viti. Socialistët janë në hall me vetveten, me atë brenda partisë dhe me atë të përkatësisë. Halli i tyre kësaj here duhet trajtuar si hall qenieje dhe jo si sëmundje. Iluzivisht një pjesë e mirë e udhëheqësisë së tyre e ka trajtuar dhe vijon ta trajtojë këtë gjendje, si pasojë e sëmundjes së thellë. Ndërkohë që koha e të qenit në opozitë në katër vjetët e shkuara, duhet të mjaftojë si provë themelore për ikjen prej mashtrimit të sëmundjes. Koha e tanishme e të mbeturit në opozitë mund të trajtohet si kohë tjetër, vetëm nëse iket nga iluzionet dhe nga ortakëritë meskine. Kryeministri Berisha është tashmë një ortak të majtësh, por kurrsesi një ortak me të gjithë të majtët e matanistët e së majtës. Rama dhe partia e tij me të tjerë ka mbetur vetëm në alternativën e të pranuarit të Berishës, si një ortak antagonist. Socialistëve të kapur e të pakapur u ka mbetur vetëm një pretekst, Berisha, i cili, siç ngjet jo rrallë në politikë, virtuzoisht ka triumfuar jo vetëm mbi Ramën.
Një interesim i tillë në politikë është gjithmonë i logjikshëm, aq më tepër kur kemi të bëjmë me një politikan që udhëton kaq gjatë me suksesin e qeverisësit. Është normale të njihesh me rrethanat e kundërshtarit dhe me momentet e ardhme të reagimit dhe aksionit politik të opozitarëve të tu. Në një farë kuptimi kjo mund të lexohet edhe si syçelësi e politikanit të vjetër ndaj kampit të kundërshtarit që, sipas të gjitha gjasave, ka vendosur të riciklohet në përballjen e tij me mandatin e qeverisjes mikse të zotit Berisha.
Mirëpo, duke qenë kaq e tejzgjatur dhe gati e përditshme, madje duke vijuar si një fushatë pas fushate, të lë shijen se Kryeministri i së djathtës në qeverinë mikse, duket se po merr angazhime prej socialisti.
Beteja për kryesuesin e ri të Partisë Socialiste, sipas premisave të deritanishme, nuk po duket se do të jetë e tillë. Pra, nuk kemi shanset të shohim një betejë nga të dikurshmet që zhvillonin socialistët nëpër kongreset e tyre. Më shumë se betejë mund të kemi diversione. Shenjat e para për këtë të fundit janë dhënë. Kryetari socialist i ndërprerë Rama, po sulmohet së pari nga krahët. Në daljen e fundjavës, zëdhënësja e re e Partisë Demokratike listoi në një mënyrë përgjithësuese disa prej emrave që njihen si krahë e mbështetje e kryebashkiakut-kryetar Rama. Polemika politike mes PD-PS-së nuk po kursehet as në muajpushimin e tanishëm. Në mënyrën se si po orientohet dhe se si ka nisur, ajo të bën të besosh se kësaj here në jetëpërplasjen Berisha-Rama nuk do të ketë paqe e pakte. Kjo mundësi tashmë është humbur, si për shkak të fitores së re Berisha, edhe për shkak të përfshirjes së re Meta.
Marrëdhëniet pozitë-opozitë në Shqipëri po skicohen qysh në prolog, si një kapitull i ri i mbushur me refuzime dhe akuza antagoniste. Qetësi, sipas pohimeve të deritanishme të mbështetësve të Ramës në PS, nuk do të ketë për qeverinë. E përkthyer ndryshe, kjo do të thotë që qeveria Berisha-Meta është thjesht një kabinet, të cilin grupi politik i Ramës do ta konsiderojë si qeveri teknike. Drejt këtij konsiderimi po shtyn fjalën e çdo reaguesi të përditshëm nga selia që ka lënë për sezonin e pushimit, kryetari i pushuar Rama. Ky është një fillim, mesa duket i pandryshueshëm prej tij. Ka zgjedhur mungesën në këto ditë në Tiranë, ndërkohë që ndjek, si të jetë këtu, lëvizjet dhe takimet që bëjnë kandidatët e shfaqur, deri tani, për postin që do të shpallë të konkurrueshëm Kongresi i jashtëzakonshëm. I pazyrtarizuar, por me një hap më të shpejtë organizimi strukturor, Ben Blushi po vijon fushatën e vet anti-Ramë në PS. Arben Malaj është vetëshpallur, duke alternuar lëvizjen përmes shprehjes së përditshme, por edhe duke tentuar të shprehë angazhime të një kandidati kryeopozitari. Është ndër të paktët krerë të socialistëve që gjatë këtyre ditëve i kujton Kryeministrit se ka detyrimin të përballet me "këtë kohë krize" si qeverisës dhe jo si politikan fushate.
Megjithatë kaq është shumë pak për ta shtyrë Kryeministrin Berisha në reflektim. Ky muaj për të është muaj i interesimit për zhvillimet në kampin e kundërshtarëve. Në këtë marrëdhënie të re, ai duket se po vë në përdorim interesimin e vjetër për socialistët. Kësaj here nuk është i vetëm në regjinë e shantazhit apo të ndikimit përmes zërave dhe lëvizjeve. Socialistët shantazhohen përmes pasinqeritetit që kanë në raport me njëri-tjetrin. Berisha nuk ka faj që ua njeh këtë dobësi. Për këtë arsye ai po i trajton ata jo me cinizmin e triumfuesit, por me cilësinë e njohësit të veseve dhe të ceneve të tyre njerëzore e politike.
Por a mund të jetë Kryeministri Berisha një aleat indirekt për kundërshtarët e shtuar të Ramës? A mund të ndikojë ai në garën pa garë përballë Ramës?
Retorika e pjesshme e këtyre pyetjeve do të mishërohet në ditët e fundgushtit dhe në ato të messhtatorit të këtij viti. Socialistët janë në hall me vetveten, me atë brenda partisë dhe me atë të përkatësisë. Halli i tyre kësaj here duhet trajtuar si hall qenieje dhe jo si sëmundje. Iluzivisht një pjesë e mirë e udhëheqësisë së tyre e ka trajtuar dhe vijon ta trajtojë këtë gjendje, si pasojë e sëmundjes së thellë. Ndërkohë që koha e të qenit në opozitë në katër vjetët e shkuara, duhet të mjaftojë si provë themelore për ikjen prej mashtrimit të sëmundjes. Koha e tanishme e të mbeturit në opozitë mund të trajtohet si kohë tjetër, vetëm nëse iket nga iluzionet dhe nga ortakëritë meskine. Kryeministri Berisha është tashmë një ortak të majtësh, por kurrsesi një ortak me të gjithë të majtët e matanistët e së majtës. Rama dhe partia e tij me të tjerë ka mbetur vetëm në alternativën e të pranuarit të Berishës, si një ortak antagonist. Socialistëve të kapur e të pakapur u ka mbetur vetëm një pretekst, Berisha, i cili, siç ngjet jo rrallë në politikë, virtuzoisht ka triumfuar jo vetëm mbi Ramën.