Komunizmi nuk mundi tu jepte viktimave fytyren e tij

Duhet ta duam jeten edhe kur ajo behet e padurueshme - Ostrovski

Asgjesiacutemi i vlerave njerezore ishte nje nga qellimet kryesore te komunizmit. Ky perbindesh u perpoq te shperfytyronte madje edhe njerezit e vet. Me shume se zhdukjen fizike komunizmi klakmoi pushkatimin moral sidomos te kundershtareve te vet shpesh dhe imagjinare. I mbrujtur me filozofine e urrejtjes diktatura e tij synoi qe dhe viktimat te urrenin pa arsye njera-tjetren. I gatuar me metoden kriminale te nenshtrimit nepermjet degradimit moral komunizmi u perpoq ti bente viktimat fajtore edhe per pasojat qe u shkaktonte vete. Te gjithe kundershtaret duhej te ndiheshin mekatare edhe per gjemat qe ky xhelat kryente ndaj tyre. Vetem tirani duhej te dilte i paster human i sinqerte dhe sidomos i drejte. Ky kanibal qe hengri edhe shoket e vet lakmoi kryesisht dinjitetin dhe personalitetin e viktimave. Ai tentoi depersonalizimin e tyre duke u perpjekur ti bente ato me dhune bashkefajtore ne vepren e tij cinike. Mundesisht te gjithe kundershtaret duhej te pranonin se ishin shkaktare te vuajtjeve madje dhe asgjesimeve fizike te njeri-tjetrit. Sepse jo me kot Lenini pati lene porosiacute qe pushteti proletar do te ishte i garantuar vetem kur te gjithe qytetaret sovjetike te ishin cekiste spiune Kjo i duhej komunizmit sepse ai nisej nga parimi sadist qe degradimi moral ia heq njeriut te drejten te ngreje zerin ndaj poshtersive qe do te beheshin ne kurrizin e tij. Prandaj rezistenca heroike e viktimave per te mos u depersonalizuar ishte njera nga virtytet e tyre. Qetesia gati apostolike me te cilen keta skllever perballuan vuajtje te patregueshme ishte manifestimi me i qarte i shpirtit te tyre te larte njerezor. Te urryer pa te drejte ata nuk ushqyen ndjenjen e hakmarrjes. Perkundrazi Te share e te poshteruar nuk shane e nuk poshteruan kend madje as kur per kete nuk do ti ndeshkonte kush. Te denuar pa faj nuk tentuan ti benin keq njeriu madje as atyre qe ishin shkaktaret te mjerimeve te tyre te papershkrueshme. Jo me kot nje filozof e ka akuzuar komunizmin kryesisht per synimin e tij cnjerezor me te cilin u perpoq tu jepte viktimave te veta fytyren e tij. I ligu do vetem te liq. Nuk e duron harbuti fisnikeriacutene. Xhelatin e tmerron humanizmi dhe toleranca. Me shume se plumbi vrasesve komuniste u digjte lutja qe viktimat i benin Zotit per tua falur xhelateve gjemat. Prandaj me te drejte deklarohet sot prej atyre qe mbijetuan ndershmerisht se te perndjekurit e diktatures meritojne respekt te thelle. Kush cmon dhimbjen njerezore larteson veten. A.Cehovi thoshte Pashe vuajtjen dhe u bera njeriacute. Sepse fisniku edhe kur rrezohet gjen forca te ngrihet. Virtyti e terbon harbuteriacutene. Balta nuk behet mjalte. Kurse rajaacutei nuk e cmon personalitetin e lire. Perkundrazi Vulgu e gjen lumturine ne servilizem. Nderkohe qe madheshtia arrihet vetem me ane te thjeshtesiacutese. Riedukimi komunist ishte shfaqja me hipokrite e depersonalizimit te njeriut dhe perpjekja e tij e deshtuar per te justifikuar poshterimin qe u bente kundershtareve te vet.
Duket e pabesueshme po te tregohet imtesisht se deri ku arrinte ligesiacutea e xhelateve te diktatures. Madje as vete hienat komuniste nuk e kuptonin se siacute munden te ruanin dinjitetin shtresat e martirizuara aq mizorisht prej tyre. Ndoshta prandaj shpresojne edhe sot te mashtrojne ndonje prej ketyre te fundit me qellim qe tu sherbeje per te rrembyer rishtas nje pushtet te pamerituar. Sepse gjithe xhelatet e komunizmit qe ndihet sot ngushte nga demokracia tentojne te kultivojne perseriacute urrejtje midis shtresave te masakruara prej tyre. Por meqe vete jane te pabesueshem sepse njihen si shkaktare te nje mije e nje te zezave qe u kane shkaktuar ish-te perndjekurve u leverdis tu fryjne pakenaqesiacuteve te vogla te njerezve naive per te bere te besueshme perrallen e tyre kriminale se gjoja vete viktimat paskan qene shkaktare te mjerimeve te veta ne diktature. Sikur gjoja vete ato paskan marre me qafe njera-tjetren duke u vetedenoncuar. Kurse gjithmone sipas tyre e gjora diktature e ndodhur keshtu ngushte na qenka detyruar ti denuakesh keta kunder deshires se saj humanitare. Mirpo kjo taktike nuk gjen sot vend. Viktimat i njohin mire xhelatet e tyre. Madje ato njohin dhe Edvin Ramat me shoke ndaj nuk bien preacute e propagandes se tyre te rafinuar.
Te perndjekurit e diktatures kane nje solidaritet te sinqerte te mrekullueshem. Ata kane dale nga ferri komunist me nje dashuriacute te paster ndaj njeri-tjetrit. Ata e duan me gjithe shpirt demokracine dhe luftojne vetem per persosjen e saj. Ata kurre nuk mund te pranojne tu sherbejne forcave te cilave edhe sot u vjen sot keq qe baballaret e tyre nuk i zhduken apo te pakten tu jepnin viktimave fytyren e komunizmit. Te perndjekurit e diktatures jane tolerante dhe nuk kane paragjykime. Ata jane atdhetare dhe duan vetem vellazeriacutemin kombetar. Komunistet dhe pinjojte e tyre te papenduar per te kaluaren e zeze ushqejne perseriacute iluzione se mund te bejne per vete ndonje te perndjekur. Ta perdorin ate per te demtuar demokraciacutene. Te tallen pra keshtu me te kaluaren e tij dhe te justifikojne veprat gjakatare te baballareve te tyre xhelate. Por te gjitha perpjekjet e tyre kane deshtuar dhe do te deshtojne sepse edhe ndonje i perndjekur i diktatures qe nga naiviteti vazhdon te ushqeje iluzione se me bijte e xhelateve te tij do te mund te ndertoje nje demokraci me njerezore ka per tu zhgenjyer rende. Bukur e thote populli se Po me genjeve per here te dyte faji eshte imi....