Letër nga varri e çifutit Karl Marks (Mordekai) për çifutin falash, ambasadorin Withers (Tegegne), për ligjin e dosjeve
Nga Kastriot Myftaraj
I dashur vëlla në yllin e Davidit John Tegenge!
Siç kam marrë vesh, ju e keni origjinën nga çifutët falashë të Ethiopisë në Afrikë dhe gjyshi tuaj ka emigruar nga Afrika në Xhamajkë, prej nga ku më pas shkuat në SHBA. Në SHBA babai juaj e ndryshoi mbiemrin nga Tegenge në Withers, ashtu siç e ndryshoi babai im nga Mordechai në Marks. Por kjo nuk do të thotë asgjë se ne ngelëm çifutë në shpirt dhe në gjithçka, ashtu si falashët mura që u konvertuan në kristianë dikur ngelën kriptoçifutë dhe sot ata janë pranuar në Izrael si çifutë. Por, i dashur vëlla, meqenëse ju tashmë atje në Shqipëri, si ambasador amerikan, po ballafaqoheni me disa probleme delikate të së shkuarës komuniste të vendit, me rastin e ligjit të lustracionit, e ndjej për detyrë t ju sqaroj disa gjëra. Kjo nuk do të thotë i dashur vëlla Tegenge se unë vëllai juaj Mordechai mendoj se ju nuk po punoni mirë. Ju keni vepruar ashtu siç duhet, duke e kundërshtuar fort ligjin e lustracionit. Por nuk është keq që t i keni të qarta dhe disa gjëra, se ju sikur keni shprehur në rrethe të ngushta me miqtë tuaj dyshime për atë se a mos kapërcehet masa kur politika amerikane në Shqipëri del hapur që çelësat e institucioneve të pavarura të drejtësisë dhe shërbimit sekret në Shqipëri t i kenë oficerët e Sigurimit të Shtetit dhe zyrtarët e tjerë të organeve të diktaturës komuniste.
Ju çifutët falashë, që keni jetuar të izoluar në Afrikë keni ende shumë gjëra për të mësuar dhe nisur nga fakti se juve u ka takuar të merreni me një çështje kaq delikate, po e marr vetë përsipër t u jap disa sqarime. Komunizmin, i dashur vëlla Tegegne e krijuam ne çifutët në shekullin XIX si instrument për të shkatërruar perandoritë kontinentale europiane, Gjermaninë, Rusinë, Austro-Hungarinë etj. Atëherë kjo politikë çifute përputhej me interesat britanike. Kjo është arsyeja i dashur vëlla, që kur mua më kërkonin policitë e gjithë Europës kontinentale, unë punoja i qetë në Londër, në Muzeumin Britanik, ku kisha në dispozicion gjithë literaturën që më duhej për të krijuar doktrinën komuniste. Komunizmi fitoi në ato vende ku deshëm ne dhe u shtyp në ato vende ku deshëm ne. Komunizmi fitoi atëherë kur deshëm ne dhe ra atëherë kur deshëm ne. E njëjta gjë ndodhi edhe në Shqipëri. Ish-komunistët në Shqipëri, janë aleatët tanë më të mirë, se duke mos pasur ndjenjë nacionale, ata janë njerëzit më të përshtatshëm për t u përdorur si vegla në eksperimentet tona çkombtarizuese, që më lehtë se kudo mund të bëhen në vende si Shqipëria. Eksperimenti ynë sot në Shqipëri është shpërbërja e shtetit, nën maskën e ndarjes së pushteteve, duke u kaluar në një lloj feudalizmi institucional. Kështu, një shtet ndahet në rrafsh institucional praktikisht në disa shtete, duke u bërë Gjykata Kushtetuese një shtet më vete, Gjykata e Lartë një shtet më vete, çdo gjykatës një princ më vete, prokuroria një shtet më vete, Presidenti i Republikës një shtet më vete, Kontrolli i Shtetit një shtet më vete, shërbimi sekret një shtet më vete, Banka e Shqipërisë një shtet më vete, pushteti vendor një shtet më vete. Populli shqiptar me votën e tij zgjedh parlamentin i cili krijon qeverinë, por kjo ka çelësat e kashtës siç thotë populli shqiptar se Gjykata Kushtetuese, e cila nuk është zgjedhur nga populli, mund të rrëzojë çdo ligj të parlamentit të zgjedhur nga populli, dhe siç e di çdo jurist, një vendim gjyqësor mund të shkruhet sipas dëshirës. Që kjo skemë të funksionojë duhet që këto institucione të kenë në nivelet e larta njerëzit e Sigurimit të Shtetit dhe të organeve të tjera të diktaturës komuniste. Të gjithë këta feudalë institucionalë do të kenë si senjor ambasadorin amerikan, që është njeriu ynë në Tiranë. Ai do t i lejë që të përfitojnë sa më shumë duke abuzuar me postin, por në këmbim do t u kërkojë që të zbatojnë urdhrat e tij, domethënë tonat. Kjo quhet diktatura e kaosit, të cilën ne do të duam që me kalimin e kohës ta instalojmë dhe në vendet e tjera më të mëdha dhe më të fuqishme se Shqipëria. Synimi ynë është që, në një masë apo në një tjetër, t i transformojnë në këtë sens të gjithë shtetet e botës, me përjashtim të Izraelit. Në diktaturën e kaosit vëllezërit tanë, si Soros, do të nxjerrin fitime të mëdha, pa u shqetësuar. Për këtë na shërbejnë njerëzit e ish-organeve të diktaturës komuniste në Shqipëri, dhe kur të dalin në pension ata, postet e tyre duhet t i zënë fëmijët dhe nipërit e tyre, të edukuar me frymën e tyre.
Në fund të fundit çfarë kanë bërë këta njerëzit e organeve të dhunës së diktaturës komuniste, për të cilët po bëhet kaq zhurmë sot në Shqipëri, se qenkan në krye të piramidës së drejtësisë. Ata në fund të fundit nuk kanë vrarë çifutë si ne të dy, por vetëm disa shqiptarë, gjë që është njëlloj sikur të kenë vrarë miza. Ndryshe do të ishte po të kishin vrarë çifutë. Nuk ka barazi mes viktimave. Djegia e foshnjave çifute në kampet e përqendrimit, është një genocid. Kurse vdekja në kampet e internimit e qindra e qindra foshnjave, të cilat nënat që nuk kishin qumësht as nga gjiri, as të tjetër lloji, i ushqenin me bukë që e kishin përtypur në gojën e tyre, gjë që i mbyste foshnjat, duke shkaktuar vdekjen e tyre, nuk është genocide, por është një vdekje nga mostretja e ushqimit. Mirë e tha para disa muajsh ai deputeti, Gilman Bakalli, në Deja vu të Mustafa Nanos, në Top Channel, se krimet e nazizmit nuk mund të krahasohen me ato të komunizmit, se nazizmi donte të zhdukte një popull të tërë siç qenë çifutët, ndërsa komunizmi zhdukte grupe njerëzish, por jo një popull të tërë. Tani e vërteta është se nazizmi vendosi t i zhdukte çifutët vetëm kur filloi lufta, gjë që kishte në plan ta bënte edhe komunizmi, me ata që i konsideronte të deklasuar, në rast se vendi do të gjendej në luftë.
Dhe të deklasuarit në Shqipëri qenë shumë më tepër se çifutët në Gjermani, të cilët kur Hitleri erdhi në pushtet përbënin më pak se 1% të popullsisë. Dhe duke menduar se edhe vendet e tjera komuniste kishin në plan t i zhduknin të deklasuarit e tyre, nëse do të hynin në luftë, atëherë mendo se çfarë do të kishte ndodhur Por gjithsesi, ai djali, Gilmani, e bëri të vetën, na mbrojti, dhe njerëz të tillë nga shtresa e ish-të persekutuarve na duhen. Kije kujdes atë djalë, dhe mbështete se edhe Hekuran Isai me të cilin u takova një ditë këtej, më ka thënë fjalët më të mira për të. Meqenëse jemi këtu, atë Mustafa Nanon, ma sill pak në vete, se e ka zakon që e përmend shumë atë Noam Chomskin, të cilin e ka idhull. Ky Chomski është çifuti më i keq që më kanë zënë sytë. Në një libër Perilous power thotë se muzeumet e holokaustit filluan të ngrihen në SHBA, vetëm pas luftës mes Izraelit dhe vendeve arabe të vitit 1967, kur Izraeli u shfaq si agresor. Porosite atë Biks Aliun që merret në ambasadë me botimet, që të ketë kujdes se mos paguan Piro Mishën ose Albert Rakipin që ta botojnë këtë libër të Chomskit, se ata i botojnë librat pa i lexuar. Këto që thotë Chomski, u japin dorë atyre që duan të barazojnë krimet e komunizmit me Holokaustin.
I dashur vëlla, bërë shumë mirë që vjet shkove në atë simpoziumin që u mbajt në Tiranë për të përkujtuar viktimat e Holokaustit, por ki kujdes që të mos shkosh në ndonjë tubim përkujtimor të krimeve të komunizmit. Madje nuk do të ishte keq që të thoshe ndonjë gjë zbutëse për krimet e komunizmit. Tekefundit zëvendëspresidenti amerikan Henry Wallace, në vitin 1944, për të kundërbalancuar zërat kritikë që thoshin se SHBA shanin Hitlerin për kampet e shfarosjes, por kishin aleat Stalinin që kishte kampet e tij të shfarosjes, të llojit të Kolymas, shkoi dhe vizitoi kampet e Kolymas, dhe i gjeti ato si resorte turistike model. Ai pranoi të marrë pjesë në lojën e policisë sekrete staliniane, e cila kishte bërë një kryevepër potemkiniane, një kamp fals, ku të dënuarit qenë në fakt njerëz të policisë sekrete. Burrë i zgjuar. Kolyma ishte brenda rrethit arktik dhe atje temperatura mesatare ishte nga -19 gradë në -38 gradë dhe njerëzit që punonin në miniera vdisnin sa nëntokë, aq edhe mbitokë nga të ftohtit. Në Kolyma viktimat e komunizmit qenë sa më tepër se gjysma e atyre të Holokaustit, po
I dashur vëlla në yllin e Davidit John Tegenge!
Siç kam marrë vesh, ju e keni origjinën nga çifutët falashë të Ethiopisë në Afrikë dhe gjyshi tuaj ka emigruar nga Afrika në Xhamajkë, prej nga ku më pas shkuat në SHBA. Në SHBA babai juaj e ndryshoi mbiemrin nga Tegenge në Withers, ashtu siç e ndryshoi babai im nga Mordechai në Marks. Por kjo nuk do të thotë asgjë se ne ngelëm çifutë në shpirt dhe në gjithçka, ashtu si falashët mura që u konvertuan në kristianë dikur ngelën kriptoçifutë dhe sot ata janë pranuar në Izrael si çifutë. Por, i dashur vëlla, meqenëse ju tashmë atje në Shqipëri, si ambasador amerikan, po ballafaqoheni me disa probleme delikate të së shkuarës komuniste të vendit, me rastin e ligjit të lustracionit, e ndjej për detyrë t ju sqaroj disa gjëra. Kjo nuk do të thotë i dashur vëlla Tegenge se unë vëllai juaj Mordechai mendoj se ju nuk po punoni mirë. Ju keni vepruar ashtu siç duhet, duke e kundërshtuar fort ligjin e lustracionit. Por nuk është keq që t i keni të qarta dhe disa gjëra, se ju sikur keni shprehur në rrethe të ngushta me miqtë tuaj dyshime për atë se a mos kapërcehet masa kur politika amerikane në Shqipëri del hapur që çelësat e institucioneve të pavarura të drejtësisë dhe shërbimit sekret në Shqipëri t i kenë oficerët e Sigurimit të Shtetit dhe zyrtarët e tjerë të organeve të diktaturës komuniste.
Ju çifutët falashë, që keni jetuar të izoluar në Afrikë keni ende shumë gjëra për të mësuar dhe nisur nga fakti se juve u ka takuar të merreni me një çështje kaq delikate, po e marr vetë përsipër t u jap disa sqarime. Komunizmin, i dashur vëlla Tegegne e krijuam ne çifutët në shekullin XIX si instrument për të shkatërruar perandoritë kontinentale europiane, Gjermaninë, Rusinë, Austro-Hungarinë etj. Atëherë kjo politikë çifute përputhej me interesat britanike. Kjo është arsyeja i dashur vëlla, që kur mua më kërkonin policitë e gjithë Europës kontinentale, unë punoja i qetë në Londër, në Muzeumin Britanik, ku kisha në dispozicion gjithë literaturën që më duhej për të krijuar doktrinën komuniste. Komunizmi fitoi në ato vende ku deshëm ne dhe u shtyp në ato vende ku deshëm ne. Komunizmi fitoi atëherë kur deshëm ne dhe ra atëherë kur deshëm ne. E njëjta gjë ndodhi edhe në Shqipëri. Ish-komunistët në Shqipëri, janë aleatët tanë më të mirë, se duke mos pasur ndjenjë nacionale, ata janë njerëzit më të përshtatshëm për t u përdorur si vegla në eksperimentet tona çkombtarizuese, që më lehtë se kudo mund të bëhen në vende si Shqipëria. Eksperimenti ynë sot në Shqipëri është shpërbërja e shtetit, nën maskën e ndarjes së pushteteve, duke u kaluar në një lloj feudalizmi institucional. Kështu, një shtet ndahet në rrafsh institucional praktikisht në disa shtete, duke u bërë Gjykata Kushtetuese një shtet më vete, Gjykata e Lartë një shtet më vete, çdo gjykatës një princ më vete, prokuroria një shtet më vete, Presidenti i Republikës një shtet më vete, Kontrolli i Shtetit një shtet më vete, shërbimi sekret një shtet më vete, Banka e Shqipërisë një shtet më vete, pushteti vendor një shtet më vete. Populli shqiptar me votën e tij zgjedh parlamentin i cili krijon qeverinë, por kjo ka çelësat e kashtës siç thotë populli shqiptar se Gjykata Kushtetuese, e cila nuk është zgjedhur nga populli, mund të rrëzojë çdo ligj të parlamentit të zgjedhur nga populli, dhe siç e di çdo jurist, një vendim gjyqësor mund të shkruhet sipas dëshirës. Që kjo skemë të funksionojë duhet që këto institucione të kenë në nivelet e larta njerëzit e Sigurimit të Shtetit dhe të organeve të tjera të diktaturës komuniste. Të gjithë këta feudalë institucionalë do të kenë si senjor ambasadorin amerikan, që është njeriu ynë në Tiranë. Ai do t i lejë që të përfitojnë sa më shumë duke abuzuar me postin, por në këmbim do t u kërkojë që të zbatojnë urdhrat e tij, domethënë tonat. Kjo quhet diktatura e kaosit, të cilën ne do të duam që me kalimin e kohës ta instalojmë dhe në vendet e tjera më të mëdha dhe më të fuqishme se Shqipëria. Synimi ynë është që, në një masë apo në një tjetër, t i transformojnë në këtë sens të gjithë shtetet e botës, me përjashtim të Izraelit. Në diktaturën e kaosit vëllezërit tanë, si Soros, do të nxjerrin fitime të mëdha, pa u shqetësuar. Për këtë na shërbejnë njerëzit e ish-organeve të diktaturës komuniste në Shqipëri, dhe kur të dalin në pension ata, postet e tyre duhet t i zënë fëmijët dhe nipërit e tyre, të edukuar me frymën e tyre.
Në fund të fundit çfarë kanë bërë këta njerëzit e organeve të dhunës së diktaturës komuniste, për të cilët po bëhet kaq zhurmë sot në Shqipëri, se qenkan në krye të piramidës së drejtësisë. Ata në fund të fundit nuk kanë vrarë çifutë si ne të dy, por vetëm disa shqiptarë, gjë që është njëlloj sikur të kenë vrarë miza. Ndryshe do të ishte po të kishin vrarë çifutë. Nuk ka barazi mes viktimave. Djegia e foshnjave çifute në kampet e përqendrimit, është një genocid. Kurse vdekja në kampet e internimit e qindra e qindra foshnjave, të cilat nënat që nuk kishin qumësht as nga gjiri, as të tjetër lloji, i ushqenin me bukë që e kishin përtypur në gojën e tyre, gjë që i mbyste foshnjat, duke shkaktuar vdekjen e tyre, nuk është genocide, por është një vdekje nga mostretja e ushqimit. Mirë e tha para disa muajsh ai deputeti, Gilman Bakalli, në Deja vu të Mustafa Nanos, në Top Channel, se krimet e nazizmit nuk mund të krahasohen me ato të komunizmit, se nazizmi donte të zhdukte një popull të tërë siç qenë çifutët, ndërsa komunizmi zhdukte grupe njerëzish, por jo një popull të tërë. Tani e vërteta është se nazizmi vendosi t i zhdukte çifutët vetëm kur filloi lufta, gjë që kishte në plan ta bënte edhe komunizmi, me ata që i konsideronte të deklasuar, në rast se vendi do të gjendej në luftë.
Dhe të deklasuarit në Shqipëri qenë shumë më tepër se çifutët në Gjermani, të cilët kur Hitleri erdhi në pushtet përbënin më pak se 1% të popullsisë. Dhe duke menduar se edhe vendet e tjera komuniste kishin në plan t i zhduknin të deklasuarit e tyre, nëse do të hynin në luftë, atëherë mendo se çfarë do të kishte ndodhur Por gjithsesi, ai djali, Gilmani, e bëri të vetën, na mbrojti, dhe njerëz të tillë nga shtresa e ish-të persekutuarve na duhen. Kije kujdes atë djalë, dhe mbështete se edhe Hekuran Isai me të cilin u takova një ditë këtej, më ka thënë fjalët më të mira për të. Meqenëse jemi këtu, atë Mustafa Nanon, ma sill pak në vete, se e ka zakon që e përmend shumë atë Noam Chomskin, të cilin e ka idhull. Ky Chomski është çifuti më i keq që më kanë zënë sytë. Në një libër Perilous power thotë se muzeumet e holokaustit filluan të ngrihen në SHBA, vetëm pas luftës mes Izraelit dhe vendeve arabe të vitit 1967, kur Izraeli u shfaq si agresor. Porosite atë Biks Aliun që merret në ambasadë me botimet, që të ketë kujdes se mos paguan Piro Mishën ose Albert Rakipin që ta botojnë këtë libër të Chomskit, se ata i botojnë librat pa i lexuar. Këto që thotë Chomski, u japin dorë atyre që duan të barazojnë krimet e komunizmit me Holokaustin.
I dashur vëlla, bërë shumë mirë që vjet shkove në atë simpoziumin që u mbajt në Tiranë për të përkujtuar viktimat e Holokaustit, por ki kujdes që të mos shkosh në ndonjë tubim përkujtimor të krimeve të komunizmit. Madje nuk do të ishte keq që të thoshe ndonjë gjë zbutëse për krimet e komunizmit. Tekefundit zëvendëspresidenti amerikan Henry Wallace, në vitin 1944, për të kundërbalancuar zërat kritikë që thoshin se SHBA shanin Hitlerin për kampet e shfarosjes, por kishin aleat Stalinin që kishte kampet e tij të shfarosjes, të llojit të Kolymas, shkoi dhe vizitoi kampet e Kolymas, dhe i gjeti ato si resorte turistike model. Ai pranoi të marrë pjesë në lojën e policisë sekrete staliniane, e cila kishte bërë një kryevepër potemkiniane, një kamp fals, ku të dënuarit qenë në fakt njerëz të policisë sekrete. Burrë i zgjuar. Kolyma ishte brenda rrethit arktik dhe atje temperatura mesatare ishte nga -19 gradë në -38 gradë dhe njerëzit që punonin në miniera vdisnin sa nëntokë, aq edhe mbitokë nga të ftohtit. Në Kolyma viktimat e komunizmit qenë sa më tepër se gjysma e atyre të Holokaustit, po