Nacionalizmi sharlatan i Tiranës dhe Vetëvendosja
Disa forca politike në arealin shqiptar duket se kanë bërë kalë beteje nacionalizmin, ideologjinë sunduese pas epokës napoleoniane dhe Koncertit të Vjenës dhe, sidomos para Luftës së Madhe (Lufta e Parë Botërore). Shkakun e nxitjes së kësaj ideologjie që formësoi ente politike të fuqishme të tilla si Gjermania dhe Italia pas gjysmës së parë të shekullit të 19-të apo ente vendimmarrëse të Lidhjes së Kombeve dhe OKB-së mund ta shohim në dy pikëpamje: Hermetike (okulte) dhe “shkencore”. Kjo e dyta është për trushpëlarët dhe për këtë të gjithë ne kemi lexuar me qindra mijëra libra ku në thelb nuk zbulohen mirë shkaqet, por kryesisht produkti, pasojat e trandjeve që solli kjo ideologji e fuqishme për rritjen e adrenalinës së kombeve. Parë nga pikëpamja hermetike ose okultiste, e cila mendoj se është shkaku i vërtetë i lindjes së ideologjive, e vërteta e fuqizimit të nacionalizmit nuk është e rastësishme (ashtu si ndodh me të gjitha ideologjitë e tjera a në daçi, mund të themi të njëjtën gjë edhe me religjionet e mëdha). Pas përfundimit të Mesjetës (sidomos pas prerjes së kokës së Karlit të Parë në Angli më 1648, Kromuellit dhe luftës 30-vjeçare ‘fetare’ në Evropë) dhe lindjes së objektivave të fshehta sinarkiste nga ana e bankierëve për të ushtruar një pushtet - në fillim në prapaskenë mbi qeveritë e komanduara prej tyre nëpërmjet parasë dhe politikave të kreditit mbi to - armiku i vetëm potencial i këtyre bankierëve që po fuqizoheshin nëpërmjet fajdesë bankare ishin dinastitë e vjetra të krishtera evropiane apo edhe Kalifati islam i Portës së Lartë. Me këtë ideologji, sinarkistët ndezën Luftën e Madhe dhe çuan popujt në thertore duke rrëzuar 5 dinasti historike evropiane që pengonin planet globaliste sinarkiste (skeptikëve ju lutem të analizojnë dy kryeministrat sinarkistë aktualë të Greqisë dhe Italisë që janë emëruar nga Elita sipas konceptit problem-reagim-zgjidhje). Shqiptarët, për shkak se 2 fuqitë e madhe mbështetëse e tyre, Austro-Hungaria - dhe Gjermania - e humbën Luftën e Madhe, rezultuan të ishin e vetmja etni në Rumeli që nuk e krijoi dot kombin-shtet dhe nuk mundi të përfitonte dot nga Rilindja e vet kombëtare. Neoklasikët e Ludovikut të Bavarisë kishin frymëzuar më parë Revolucionin grek të 1821 dhe kishin krijuar bërthamën peleponeziane të shtetit të parë grek, shtet i cili përfitoi nga gjysmë rreshtimi me Anglinë dhe zgjeroi së tepërmi territoret e tij në kurriz të Shqiptarëve, duke zaptuar territoret e vilajetit të Janinës (Thesprotinë dhe Çamërinë). Po kështu edhe serbët të cilët ishin urra e zjarrit të Evropës kundër Perandorisë Austro-Hungareze, përfituan së tepërmi në kurriz të shqiptarëve, dhe këto fakte tashmë dihen. Fuqia e madhe e ideologjisë nacionaliste (nënkupto politikat sinarkiste të bankierëve kryesisht ashkenazë çifutë të Londrës dhe Frankfurtit) futi në Luftën e Madhe tre perandorë me lidhje të afërta gjaku: romanovët e Rusisë, hohenshtaufët e Gjermanisë dhe hanoverianët e Anglisë!!! Por përfitimi duhej administruar: u krijua Lidhja e Kombeve - e cila pjesërisht dështoi sepse në Kongresin amerikan nuk ja vuri kush veshin 14 pikave të Uillsonit dhe kolonel E.Hous-it dhe USA hyri në izolacionizmin e vet karakteristik. Mundi dhe gjaku i shqiptarëve, ashtu si pas Luftës ruso-turke të 1877-’78 dhe Kongresit të Berlinit, shkuan dëm. Gjithmonë, fitoret e Rusisë do e ndrydhnin politikisht territorin e shqiptarëve të vjetër pellazgjikë në arealin e Rumelisë turke dhe Ballkan.
Situata ndryshoi pas Luftës së Ftohtë dhe verdiktit sinarkist (përsëri në skenë del një bankier i N.Y- Milosheviçi, adhurues i fshehtë i Urdhrit të Martinistëve?!!) për të çmontuar ish Jugosllavinë. Në këtë tollovi, bankierët sinarkistë dhe gjithë establishmenti ekonomiko-financiar i dominuar prej tyre, në raport me shqiptarët, morën rolin që kishte pasur para Luftës së Madhe, Austro-Hungaria. Armiqësia paksa mbi një shekullore shqiptaro-sllave ndikoi në këtë vendim dhe shqiptarët u panë si aleatë në zhvendosjen e avanpostit sinarkik në lindje të Perdes së Hekurt 50-vjeçare të Çërçill-Stalinit. Në 10 vjetët e fundit të shekullit të kaluar, harta e Ballkanit u transformua si kurrë ndonjëherë më parë nëpërmjet luftërave lokale. Sinarkizmi përsëri kishte nxjerrë në ballë të luftës ideologjinë nacionaliste, motorin e ndryshimit. Në fakt, për shkak të qëllimit final të globalizmit që kanë sinarkistët, armiku më i madh i tyre është nacionalizmi dhe ndarja në pjesë. Por ai është arma më e mirë në momente të shkurtra kohore. Duhet turbulluar që të kullojë! Gjithsesi, në këtë situatë, pas luftërave në ish Jugosllavi, shqiptarët përfituan dhe para tyre u rikrijua situata e ribashkimit kombëtar. Sinarkistët, ndoshta edhe këta pellazgë të vjetër me origjinë pranë Kaspikut, urdhëruan kukullat e tyre qeveritare në Londër dhe Washington që të ndihmohej me çdo çmim kauza shqiptare. Në Shqipërinë politike, dy figurat politike dominante Berisha e Nano luajtën me përkushtim rolin e caktuar për të mos lejuar nxehjen e mjedisit nacionalist për shkak se lufta mund të përhapej sa të rrezikonte një konfrontim global, pasi në qiejt e Ballkanit vërtiteshin primakovët (Primakovi, edhe ky ashkenaz çifut?!) dhe çërnomërdinët e Jelcinit. Në këtë mision ata u treguan aq të zellshëm, sa vërtet e kanë tepruar ndonjëherë kundër nacionalistave të ‘nxituar’ që se kuptonin fjalën masone ‘square by square’. Ndoshta rasti i Remzi Hoxhës (në daçi edhe aprovimi në heshtje i ndërkombëtarëve për largimin gjysmë të butë të A.Hajdarit më ’95) flet për këtë. Vetëm para shpërthimit të flluskës së piramidave financiare në fund të ’96-ës, z.Berisha u përpoq ta luante kartën e nacionalizmit dhe të ndizte Kosovën para Tiranës me disa gjeneralë shqiptarë të ardhur nga Kroacia (T.Berisha, etj.). Por ishte tepër vonë për të. Frimasoni i lozhës P2, Ibrahim Rugova po e linte në baltë. Ky i fundit ishte lojtar dhe e dinte skemën sinarkike më mirë se Berisha. Ndaj duhej edhe të vdiste para kohe si një Brut. Dihen pasojat dhe dënimet e dhjetëra luftëtarëve në ‘prematurë’ prej Milosheviçit, për shkak të nxitimit të Berishës, për të mos u rrëzuar nga kolltuku i parë dhe i dytë presidencial (ndoshta z.Berisha tmerrohet kur ja kujton edhe ‘konsumimin’ e mandatit të tij të dytë presidencial…)
Pas çlirimit të Kosovës prej Serbisë vendin e ideologjisë nacional-socialiste dukej se dora-dorës këtu po e zinte religjioni islam. Edhe USA, edhe Rusia, të preokupuara në gjeopolitikën e madhe të Euro-Azisë, duket se po përpiqen ta miklojnë Turqinë, si një fuqi e madhe rajonale. Nxitja e trendit islamik në Kosovë dhe Shqipëri duket se e ka këtë qëllim. Ritualizmi, dogma dhe nxënia e eskatologjisë islame duket se po zë terren gjithmonë e më tepër në kohën e përkushtimit te shtresat e mesme dhe të varfra sociale shqiptare, sidomos në Kosovë. Por islami s’ka në plan të parë kombin dhe etninë, por umetin islam. Dhe në fakt, te myslimanët e përkushtuar nuk është se lëvrin shumë gjaku nacionalist. Ndaj njerëzit e sinarkistëve që punojnë rëndom në terrenin e Kosovës e kuptuan se zgjidhjen përfundimtare të çështjes së pazgjidhur të kombit-shtet të shqiptarëve nuk mund t’ua përshpejtojë ideologjia islame, por ideologjia nacionaliste. Prandaj duket se aty është krijuar edhe Vetëvendosja dhe po fryhet me të gjitha mënyrat lideri nacionalist Albin Kurti. Në një intervistë që pata dhënë para disa vitesh në Kosovë, në një emision prestigjioz televiziv të M.Z., e pata parashikuar këtë ‘marshim’ të z.Kurti. Drejtuesi, një gazetar i njohur në Kosovë, më qesëndisi, por duket se atëbotë nuk pata gabuar në parashikimin tim se z.Kurti do të jetë shumë shpejt deputet dhe Kryeministër. Elita e sinarkistëve nuk ka shumë kohë dhe nuk dëshiron që ti zgjidhë gjërat vetëm nga lart. Ajo kërkon të japë një mesazh simbolik për krijimin e këtij entiteti unik politik prej bashkimit të të gjithë shqiptarëve në rajon, me rastin e njërës nga disa data simbolike. Elita i ndjek shumë simbolet; ja, shikoni: rastësisht erdhi Presidenti Bush (anëtar i shoqërisë sekrete Skull&Bones dhe nga një familje e fortë frimasonësh) më 10 qershor, përvjetorin e themelimit të Lidhjes së Prizrenit para se Shqipëria të futej në NATO? Rastësisht u godit Gërdeci më 15 mars, ditën e mallkimit të Çezarit në Idet e Marrsit (perëndia e luftës te romakët)? Data të tilla domethënëse për shqiptarët janë: fillimi i dy Luftërave Ballkanike, 100-vjetori i Pavarësisë, fillimi apo mbarimi i Konferencës së Ambasadorëve (e cila nuk ka protokoll dhe për të në shqip duket se ekziston vetëm libri “Kujtimet e Sazanovit”, ministrit të Jashtëm rus) dhe data e fillimit të Luftës së Madhe.
Në Shqipërinë tonë politike, të pa zhurritur drejtpërdrejt nga këpuca serbe, nacionalizmi duket se ka fjetur në djep. Ne fillojmë të ngatërrohemi e të rizgjedhim terma të ndryshëm si atdhetarë, mëmëdhetarë e ku di unë. Me përjashtim të termit ‘shovinist’, si nacionalizmi, atdhetarizmi, mëmëdhetarizmi e ku di unë se çfarë, nuk kanë ndonjë ndryshim të dukshëm kur ato kërkojnë të zgjidhin të drejtat e etnive kombëtare për tu organizuar politikisht në formën e shtetit unik. Sepse siç e thamë, kjo ideologji bëri kombet shtete, ndërsa në Shqipërinë e gjymtuar çuditërisht, ende shumë njerëz të thonë, madje me mburrje publike, se “unë i urrej nacionalistët dhe e kam për turp të çohem më këmbë kur dëgjoj Himnin tonë Kombëtar”. Kjo më së paku do të na lerë me krye ulur përballë fqinjëve tanë të cilët në shumicë e kanë për nder që janë nacionalistë dhe na thonë se ‘ju shqiptarët ende nuk e meritoni të kini shtetin tuaj kombëtar sepse ju nuk e adhuroni atë dhe simbolikat e tij’. Por duket se sinarkistët kanë menduar që shqiponja të jetë me dy koka. Edhe në Shqipëri duket se ata po kërkojnë ta ndezin një lokomotivë tjetër, homologe të 2V-së së Kosovës (Vet-Vendosja). Ndërsa me gurin e ngjarjeve të 14 janarit në Kosovë duket se u vranë shumë zogj, e njëjta gjë po synohet të bëhet së shpejti edhe në Tiranë. Parimi i vjetër i Biblës kur Zoti i tha Davidit se “ty të kisha zgjedhur për luftë, kurse Solomonin po e zgjedh për të ndërtuar tempullin e paqes në Jeruzalem’ duket se do të nxjerrë nga loja shpejt Thaçin e Haradinajn në Kosovë dhe do krijojnë premisat e një bashkimi të shpejtë personal midis dy “shteteve” të të njëjtit komb, në harmonizim, me sa duket, me Kuq e Zinjtë e Tiranës. Por kjo ndoshta kërkon paraprakisht edhe copëtimin e tumorit ballkanas të Maqedonisë (FYROM-it). Duke e kuptuar me vonesë aktivizimin e kartës së nacionalizmit edhe në Tiranë nga sinarkistët ndërkombëtarë, Berisha, i pangopur me pushtet dhe pa e shkuar ndonjëherë ndërmend fjalën skrupuj dhe tërheqje morale, po shfrytëzon rastin të kapë zogun e majmë të pushtetit me celebrimet e 100-vjetorit të Pavarësisë. Berisha ka ngelur i vetmi politikan protagonist nga rajoni dhe më gjerë, që ushtron influencë qysh nga fundi i viteve ’80. Shikojini të gjithë me radhë: Miloshevici, Izetbegovici, Tuxhmani, Gligorovi, Rugova, Papandreu (babë e bir po të doni), Simitis, Micotaqis, Zhelev, Sanader, Ozal, etj, etj. Në ngjashmëri me të kanë qenë vetëm ish liderat në Lindjen e Mesme, disa prej të cilëve të përmbysur nga ‘Pranvera Arabe’ si dhe disa lidera në ish republikat turke të BRSS dhe Lukashenkos në Bjellorusi. Por, edhe pse s’ka skrupuj moralë, z.Berisha preferoi t’ja japë skeptrin e kartës nacionaliste ‘Presidentes-hije’, znj.Topalli e cila duket se e filloi punën te Pallati i Brigadave pak si më herët. Pasi luajti këto kohët fundit e pa/këshilluar gabimisht me kartën e teserës blu në mitingjet e shumta të datave përkujtimore të themelimit të degëve të PD-së, znj.Topalli duket pak më simpatike në këtë mision, gati të pabesueshëm në se do të ndërmerrej me protagonizëm të ekzagjeruar prej Berishës, i cili me rastin e censusit dhe aferës së marrëveshjes së ujërave me Greqinë ngjan i zënë peng me një rrjetë Kuq e Zi. Shopënhaueri thotë se sulmi ndaj risive fillon me hoka, vazhdon me tërbim dhe pastaj ndodh nënshtrimi ndaj fuqisë së re. Pas eufemizmit humoristik “faqezi” (faza e parë e luftës ndaj të resë), para dy ditësh filloi lufta e tërbuar ndaj ‘sharlatanit Spahiu’; nuk e dimë se si do të jetë faza e tretë e kësaj risie, me sa duket jo vetëm ngushtësisht politike, por edhe me synime kombëtare të ëndërruara nga të gjithë shqiptarët qysh nga viti 1912. Nuk e dimë nëse znj. Topalli do të mundet ta heqë breroren reale nga koka e Kuq e Zinjve ‘faqezinj’ dhe t’ja dhurojë atë z.Berisha për një mandat të tretë. Edhe pse si patericë z.Berisha ka të drejtën institucionale për festimin jubilar, ka gjasa që pak veta do ta besojnë me gjithë shpirt dyshen Topalli-Berisha më 28 nëntor 2012. Oksigjeni që mund të marrin si ‘nacionalistë’ nga ceremonitë zyrtare dhe nga të ftuarit e pafajshëm prej gjithë trevave të shqiptarëve, duket se nuk e ka bekimin e Elitës e cila po sinkronizohet në heshtje me elitat e reja në Tiranë. “Lëkura e Shagrenit” të Berishës është tkurrur shumë dhe orekseve të tij të pacak nuk ka shaman e astrolog që mund ti japë optimizëm. E vetmja alternativë e tij do të jetë mbyllja me normalitet e sezonit të dytë qeveritar dhe transferimi me qetësi i pushtetit politik (si kryetar i PD-së), qoftë brenda partisë së vet te të rinjtë e saj simpatikë, qoftë në kuptimin e maxhorancës legjislative dhe pushtetit administrativ, në duar të tjera gjatë mandatit tepër të vështirë 2013-2017.
(Gazeta Shqiptare/BalkanWeb)
Situata ndryshoi pas Luftës së Ftohtë dhe verdiktit sinarkist (përsëri në skenë del një bankier i N.Y- Milosheviçi, adhurues i fshehtë i Urdhrit të Martinistëve?!!) për të çmontuar ish Jugosllavinë. Në këtë tollovi, bankierët sinarkistë dhe gjithë establishmenti ekonomiko-financiar i dominuar prej tyre, në raport me shqiptarët, morën rolin që kishte pasur para Luftës së Madhe, Austro-Hungaria. Armiqësia paksa mbi një shekullore shqiptaro-sllave ndikoi në këtë vendim dhe shqiptarët u panë si aleatë në zhvendosjen e avanpostit sinarkik në lindje të Perdes së Hekurt 50-vjeçare të Çërçill-Stalinit. Në 10 vjetët e fundit të shekullit të kaluar, harta e Ballkanit u transformua si kurrë ndonjëherë më parë nëpërmjet luftërave lokale. Sinarkizmi përsëri kishte nxjerrë në ballë të luftës ideologjinë nacionaliste, motorin e ndryshimit. Në fakt, për shkak të qëllimit final të globalizmit që kanë sinarkistët, armiku më i madh i tyre është nacionalizmi dhe ndarja në pjesë. Por ai është arma më e mirë në momente të shkurtra kohore. Duhet turbulluar që të kullojë! Gjithsesi, në këtë situatë, pas luftërave në ish Jugosllavi, shqiptarët përfituan dhe para tyre u rikrijua situata e ribashkimit kombëtar. Sinarkistët, ndoshta edhe këta pellazgë të vjetër me origjinë pranë Kaspikut, urdhëruan kukullat e tyre qeveritare në Londër dhe Washington që të ndihmohej me çdo çmim kauza shqiptare. Në Shqipërinë politike, dy figurat politike dominante Berisha e Nano luajtën me përkushtim rolin e caktuar për të mos lejuar nxehjen e mjedisit nacionalist për shkak se lufta mund të përhapej sa të rrezikonte një konfrontim global, pasi në qiejt e Ballkanit vërtiteshin primakovët (Primakovi, edhe ky ashkenaz çifut?!) dhe çërnomërdinët e Jelcinit. Në këtë mision ata u treguan aq të zellshëm, sa vërtet e kanë tepruar ndonjëherë kundër nacionalistave të ‘nxituar’ që se kuptonin fjalën masone ‘square by square’. Ndoshta rasti i Remzi Hoxhës (në daçi edhe aprovimi në heshtje i ndërkombëtarëve për largimin gjysmë të butë të A.Hajdarit më ’95) flet për këtë. Vetëm para shpërthimit të flluskës së piramidave financiare në fund të ’96-ës, z.Berisha u përpoq ta luante kartën e nacionalizmit dhe të ndizte Kosovën para Tiranës me disa gjeneralë shqiptarë të ardhur nga Kroacia (T.Berisha, etj.). Por ishte tepër vonë për të. Frimasoni i lozhës P2, Ibrahim Rugova po e linte në baltë. Ky i fundit ishte lojtar dhe e dinte skemën sinarkike më mirë se Berisha. Ndaj duhej edhe të vdiste para kohe si një Brut. Dihen pasojat dhe dënimet e dhjetëra luftëtarëve në ‘prematurë’ prej Milosheviçit, për shkak të nxitimit të Berishës, për të mos u rrëzuar nga kolltuku i parë dhe i dytë presidencial (ndoshta z.Berisha tmerrohet kur ja kujton edhe ‘konsumimin’ e mandatit të tij të dytë presidencial…)
Pas çlirimit të Kosovës prej Serbisë vendin e ideologjisë nacional-socialiste dukej se dora-dorës këtu po e zinte religjioni islam. Edhe USA, edhe Rusia, të preokupuara në gjeopolitikën e madhe të Euro-Azisë, duket se po përpiqen ta miklojnë Turqinë, si një fuqi e madhe rajonale. Nxitja e trendit islamik në Kosovë dhe Shqipëri duket se e ka këtë qëllim. Ritualizmi, dogma dhe nxënia e eskatologjisë islame duket se po zë terren gjithmonë e më tepër në kohën e përkushtimit te shtresat e mesme dhe të varfra sociale shqiptare, sidomos në Kosovë. Por islami s’ka në plan të parë kombin dhe etninë, por umetin islam. Dhe në fakt, te myslimanët e përkushtuar nuk është se lëvrin shumë gjaku nacionalist. Ndaj njerëzit e sinarkistëve që punojnë rëndom në terrenin e Kosovës e kuptuan se zgjidhjen përfundimtare të çështjes së pazgjidhur të kombit-shtet të shqiptarëve nuk mund t’ua përshpejtojë ideologjia islame, por ideologjia nacionaliste. Prandaj duket se aty është krijuar edhe Vetëvendosja dhe po fryhet me të gjitha mënyrat lideri nacionalist Albin Kurti. Në një intervistë që pata dhënë para disa vitesh në Kosovë, në një emision prestigjioz televiziv të M.Z., e pata parashikuar këtë ‘marshim’ të z.Kurti. Drejtuesi, një gazetar i njohur në Kosovë, më qesëndisi, por duket se atëbotë nuk pata gabuar në parashikimin tim se z.Kurti do të jetë shumë shpejt deputet dhe Kryeministër. Elita e sinarkistëve nuk ka shumë kohë dhe nuk dëshiron që ti zgjidhë gjërat vetëm nga lart. Ajo kërkon të japë një mesazh simbolik për krijimin e këtij entiteti unik politik prej bashkimit të të gjithë shqiptarëve në rajon, me rastin e njërës nga disa data simbolike. Elita i ndjek shumë simbolet; ja, shikoni: rastësisht erdhi Presidenti Bush (anëtar i shoqërisë sekrete Skull&Bones dhe nga një familje e fortë frimasonësh) më 10 qershor, përvjetorin e themelimit të Lidhjes së Prizrenit para se Shqipëria të futej në NATO? Rastësisht u godit Gërdeci më 15 mars, ditën e mallkimit të Çezarit në Idet e Marrsit (perëndia e luftës te romakët)? Data të tilla domethënëse për shqiptarët janë: fillimi i dy Luftërave Ballkanike, 100-vjetori i Pavarësisë, fillimi apo mbarimi i Konferencës së Ambasadorëve (e cila nuk ka protokoll dhe për të në shqip duket se ekziston vetëm libri “Kujtimet e Sazanovit”, ministrit të Jashtëm rus) dhe data e fillimit të Luftës së Madhe.
Në Shqipërinë tonë politike, të pa zhurritur drejtpërdrejt nga këpuca serbe, nacionalizmi duket se ka fjetur në djep. Ne fillojmë të ngatërrohemi e të rizgjedhim terma të ndryshëm si atdhetarë, mëmëdhetarë e ku di unë. Me përjashtim të termit ‘shovinist’, si nacionalizmi, atdhetarizmi, mëmëdhetarizmi e ku di unë se çfarë, nuk kanë ndonjë ndryshim të dukshëm kur ato kërkojnë të zgjidhin të drejtat e etnive kombëtare për tu organizuar politikisht në formën e shtetit unik. Sepse siç e thamë, kjo ideologji bëri kombet shtete, ndërsa në Shqipërinë e gjymtuar çuditërisht, ende shumë njerëz të thonë, madje me mburrje publike, se “unë i urrej nacionalistët dhe e kam për turp të çohem më këmbë kur dëgjoj Himnin tonë Kombëtar”. Kjo më së paku do të na lerë me krye ulur përballë fqinjëve tanë të cilët në shumicë e kanë për nder që janë nacionalistë dhe na thonë se ‘ju shqiptarët ende nuk e meritoni të kini shtetin tuaj kombëtar sepse ju nuk e adhuroni atë dhe simbolikat e tij’. Por duket se sinarkistët kanë menduar që shqiponja të jetë me dy koka. Edhe në Shqipëri duket se ata po kërkojnë ta ndezin një lokomotivë tjetër, homologe të 2V-së së Kosovës (Vet-Vendosja). Ndërsa me gurin e ngjarjeve të 14 janarit në Kosovë duket se u vranë shumë zogj, e njëjta gjë po synohet të bëhet së shpejti edhe në Tiranë. Parimi i vjetër i Biblës kur Zoti i tha Davidit se “ty të kisha zgjedhur për luftë, kurse Solomonin po e zgjedh për të ndërtuar tempullin e paqes në Jeruzalem’ duket se do të nxjerrë nga loja shpejt Thaçin e Haradinajn në Kosovë dhe do krijojnë premisat e një bashkimi të shpejtë personal midis dy “shteteve” të të njëjtit komb, në harmonizim, me sa duket, me Kuq e Zinjtë e Tiranës. Por kjo ndoshta kërkon paraprakisht edhe copëtimin e tumorit ballkanas të Maqedonisë (FYROM-it). Duke e kuptuar me vonesë aktivizimin e kartës së nacionalizmit edhe në Tiranë nga sinarkistët ndërkombëtarë, Berisha, i pangopur me pushtet dhe pa e shkuar ndonjëherë ndërmend fjalën skrupuj dhe tërheqje morale, po shfrytëzon rastin të kapë zogun e majmë të pushtetit me celebrimet e 100-vjetorit të Pavarësisë. Berisha ka ngelur i vetmi politikan protagonist nga rajoni dhe më gjerë, që ushtron influencë qysh nga fundi i viteve ’80. Shikojini të gjithë me radhë: Miloshevici, Izetbegovici, Tuxhmani, Gligorovi, Rugova, Papandreu (babë e bir po të doni), Simitis, Micotaqis, Zhelev, Sanader, Ozal, etj, etj. Në ngjashmëri me të kanë qenë vetëm ish liderat në Lindjen e Mesme, disa prej të cilëve të përmbysur nga ‘Pranvera Arabe’ si dhe disa lidera në ish republikat turke të BRSS dhe Lukashenkos në Bjellorusi. Por, edhe pse s’ka skrupuj moralë, z.Berisha preferoi t’ja japë skeptrin e kartës nacionaliste ‘Presidentes-hije’, znj.Topalli e cila duket se e filloi punën te Pallati i Brigadave pak si më herët. Pasi luajti këto kohët fundit e pa/këshilluar gabimisht me kartën e teserës blu në mitingjet e shumta të datave përkujtimore të themelimit të degëve të PD-së, znj.Topalli duket pak më simpatike në këtë mision, gati të pabesueshëm në se do të ndërmerrej me protagonizëm të ekzagjeruar prej Berishës, i cili me rastin e censusit dhe aferës së marrëveshjes së ujërave me Greqinë ngjan i zënë peng me një rrjetë Kuq e Zi. Shopënhaueri thotë se sulmi ndaj risive fillon me hoka, vazhdon me tërbim dhe pastaj ndodh nënshtrimi ndaj fuqisë së re. Pas eufemizmit humoristik “faqezi” (faza e parë e luftës ndaj të resë), para dy ditësh filloi lufta e tërbuar ndaj ‘sharlatanit Spahiu’; nuk e dimë se si do të jetë faza e tretë e kësaj risie, me sa duket jo vetëm ngushtësisht politike, por edhe me synime kombëtare të ëndërruara nga të gjithë shqiptarët qysh nga viti 1912. Nuk e dimë nëse znj. Topalli do të mundet ta heqë breroren reale nga koka e Kuq e Zinjve ‘faqezinj’ dhe t’ja dhurojë atë z.Berisha për një mandat të tretë. Edhe pse si patericë z.Berisha ka të drejtën institucionale për festimin jubilar, ka gjasa që pak veta do ta besojnë me gjithë shpirt dyshen Topalli-Berisha më 28 nëntor 2012. Oksigjeni që mund të marrin si ‘nacionalistë’ nga ceremonitë zyrtare dhe nga të ftuarit e pafajshëm prej gjithë trevave të shqiptarëve, duket se nuk e ka bekimin e Elitës e cila po sinkronizohet në heshtje me elitat e reja në Tiranë. “Lëkura e Shagrenit” të Berishës është tkurrur shumë dhe orekseve të tij të pacak nuk ka shaman e astrolog që mund ti japë optimizëm. E vetmja alternativë e tij do të jetë mbyllja me normalitet e sezonit të dytë qeveritar dhe transferimi me qetësi i pushtetit politik (si kryetar i PD-së), qoftë brenda partisë së vet te të rinjtë e saj simpatikë, qoftë në kuptimin e maxhorancës legjislative dhe pushtetit administrativ, në duar të tjera gjatë mandatit tepër të vështirë 2013-2017.
(Gazeta Shqiptare/BalkanWeb)