Një ditë e qetë terrori në Bagdad
19/02/2005 Askush nuk mund të besohet: shoferë e përkthyes ndërrojnë vazhdimisht makinat. Kush guxon të dalë jashtë fshihet menjëherë dhe nuk qëndron më shumë se gjysmë ore në të njëjtin vend. Duke bërë sllallom mes spiunëve e policëve. I dërguari i Panoramës rrëfen përse mund t‘i kishte ndodhur atij që të rrëmbehej
ǒtë bëj? Kërkoj pak kohë të mendohem. Jasim insiston dhe më kërkon takim në orën 13.00 të 4 shkurtit: ora dhe dita e rrëmbimit të Xhuliana Sgrenas. Por më pas, nuk u shfaq më. Thjesht koinçidencë? Apo, siç më tregojnë personat që besoj, një rrezik i shmangur?
Fantazi të çuditshme të pushtojnë mendjen. Për shembull, ai furgon i braktisur mund të jetë i mbushur me tritol e të shpërthejë pikërisht tani. Ai grumbull plehërash mund të fshehë një minë. Çfarë bëjnë ata lart mbi çati? Po përpiqen të montojnë antenën, apo të bëjnë gati granatëhedhësen?
Nuk e shihja prej 14 vjetësh. Që kur isha i burgosur i Sadamit në një kazermë në Basra në kohën e kryengritjes shiite, akti i fundit i Operacionit Desert Storm. Jasim ishte shefi i rojave dhe herë pas here përpiqej të na vinte disi në ndihmë: ndonjë batanie, çaj, kafe, ndonjë cigare. Si më gjeti? Shtrëngojmë duart në hollin e Hotel Palestine: ka humbur flokët, por fiziku prej atleti nuk ka ndryshuar. Thotë se në datë 9 prill 2003, kur marinsat pushtuan Bagdadin, qëndroi deri në fund në zyrën e tij në Ministrinë e Mbrojtjes. Dhe tregon plot krenari një fotografi të tij me gradat e gjeneralit të Aviacionit.
Përkthyesi na bën me shenjë që të mbaj gojën mbyllur. Jasim, i cili e ka kaluar jetën në ushtri dhe në shërbimet sekrete, nuk mund të mos e dijë që të huajt janë në shënjestër të terroristëve. Por dëshiron që me çdo kusht të më detyrojë të dal nga hoteli. Propozimet e tij janë joshëse: t’i bëjmë vizitë një vëllait të tij në Salman Pak, drejt Naxhafit, bërthama e rezistencës sunnite, teatër i vrasjeve dhe rrëmbimeve; të fotografojmë një shkollë në lagjen Gazalia, një tjetër bastion i gueriljeve rrugës për në
Askush nuk mund të besohet: shoferë e përkthyes ndërrojnë vazhdimisht makinat. Kush guxon të dalë jashtë fshihet menjëherë dhe nuk qëndron më shumë se gjysmë ore në të njëjtin vend. Duke bërë sllallom mes spiunëve e policëve. I dërguari i Panoramës rrëfen përse mund t‘i kishte ndodhur atij që të rrëmbehej
ǒtë bëj? Kërkoj pak kohë të mendohem. Jasim insiston dhe më kërkon takim në orën 13.00 të 4 shkurtit: ora dhe dita e rrëmbimit të Xhuliana Sgrenas. Por më pas, nuk u shfaq më. Thjesht koinçidencë? Apo, siç më tregojnë personat që besoj, një rrezik i shmangur?
Fantazi të çuditshme të pushtojnë mendjen. Për shembull, ai furgon i braktisur mund të jetë i mbushur me tritol e të shpërthejë pikërisht tani. Ai grumbull plehërash mund të fshehë një minë. Çfarë bëjnë ata lart mbi çati? Po përpiqen të montojnë antenën, apo të bëjnë gati granatëhedhësen?
Nuk e shihja prej 14 vjetësh. Që kur isha i burgosur i Sadamit në një kazermë në Basra në kohën e kryengritjeë të gjitha masa të panevojshme. Spiunët dhe informatorët e maskuar si shitës qebapi, madje edhe si policë kontrollojnë zhvendosjet, oraret dhe zakonet e atyre pak perëndimorëve, që guxojnë të lëvizin në qytet. Nëse vendosin të të rëmbejnë, sigurohen mirë e mirë për të gjitha.
Në makinë, shoferi nuk e humb për asnjë çast vëmendjen. Kontrollon me sy, pa e fshehur nervozizmin, kryqëzimet dhe rrugët anësore, duke kaluar madje edhe mbi trotuarë për të mos ngecur në ndonjë bllokim trafiku, me veshët ngritur për lajmet që jep radio. A që sapo dëgjojmë flet për një kamikaz në qendrën e rekrutimit të aeroportit të vjetër, jo shumë larg Hotel Rashid: 21 të vdekur.
Fantazi të çuditshme të pushtojnë mendjen. Për shembull, ai furgon i braktisur mund të jetë i mbushur me tritol e të shpërthejë pikërisht tani. Ai grumbull plehërash mund të fshehë një minë. Çfarë bëjnë ata lart mbi çati? Po përpiqen të montojnë antenën, apo të bëjnë gati granatëhedhësen? Ndihesh i tmerruar. E bëhet zakon të shohësh vazhdimisht në pasqyrë dhe të ndiesh adrenalinën, që ka një shije të hidhur. Mendon për Xhuliana Sgrenan. Mendon për fëmijët që ke në shtëpi. Dhe mendon që për irakenët, kjo është shtëpia: fëmijët e mbledhur në një dhomë, ankthi i netëve pa drita, zhurma e Apache mbi krye, sirenat e ambulancave, automjetet në flakë, kufomat në rrugë. Me pak fjalë, vdekja prapa kthesës.
Eshtë e rrezikshme të vihesh në radhë te pikat e karburantit. Shoferët blejnë në tregun e zi dhe i mbushin oborret apo garazhet me naftë që mund të marrë flakë në çdo çast. Spitali i Kryqit të Kuq Italian është i mbushur me të djegur. Gratë lënë vetëm për pak çaste muret e shtëpisë për të bërë një pazar të atypëratyshëm, të mbrojtura nga cipa e “mburojës” së vellos. Kishat janë boshatisur. Më shumë se 4 mijë familje katolike kanë emigruar për në Siri në 18 muajt e fundit, duke iu bashkuar 700 mijë kristianëve të diasporës irakene.
Shumë tregtarë kanë bërë gati valixhet. Ime shopqe dhe fëmijët tashmë janë në Aman”, rrëfen Faris, një pronar restoranti, në rrugën Kharrada. “Unë do të largohem pas disa ditësh. Nuk ka më kuptim të qëndrosh këtu. Shumë e rrezikshme: me fitoren e shiitëve në zgjedhjet në Irak, për ne sunnitët nuk ka më të ardhme”.
Kush ka vendosur të qëndrojë, duhet të vetorganizohet: biznesmenët e pasur të kryeqytetit kanë punësuar dhjetëra roje që shoqërojnë kamionët me mallra që vinë nga Turqia, Jordania e Siria. Ushtarakë me fytyrë të mbuluar me maskë të zezë qëndrojnë para magazinave dhe vilave të Mansur e Jadriah. Kanë urdhër të qëllojnë pa paralajmërim.
Në kaosin e post-Sadamit, është zhvilluar industria e ndyrë e rrëmbimit të minorenëve me qëllim shfrytëzimi. Me një tarifë rikthimi që varion nga 5 mijë në 100 mijë dollarë, kjo sipas mundësive ekonomike të familjeve të viktimave, përmasave të grupit të banditëve dhe nivelit të mëshirës së tyre. Janë Ali Babët e pamëshirshëm. Fantazma që dalin nga makthet që shoh në godinat e shkollave, me pistoleta në duart që pikojnë gjak. Njerëz të zinj që, pas perëndimit, kur qyteti zhytet në terror, u vjedhin ëndrrat fëmijëve të Bagdadit.
ǒtë bëj? Kërkoj pak kohë të mendohem. Jasim insiston dhe më kërkon takim në orën 13.00 të 4 shkurtit: ora dhe dita e rrëmbimit të Xhuliana Sgrenas. Por më pas, nuk u shfaq më. Thjesht koinçidencë? Apo, siç më tregojnë personat që besoj, një rrezik i shmangur?
Fantazi të çuditshme të pushtojnë mendjen. Për shembull, ai furgon i braktisur mund të jetë i mbushur me tritol e të shpërthejë pikërisht tani. Ai grumbull plehërash mund të fshehë një minë. Çfarë bëjnë ata lart mbi çati? Po përpiqen të montojnë antenën, apo të bëjnë gati granatëhedhësen?
Nuk e shihja prej 14 vjetësh. Që kur isha i burgosur i Sadamit në një kazermë në Basra në kohën e kryengritjes shiite, akti i fundit i Operacionit Desert Storm. Jasim ishte shefi i rojave dhe herë pas here përpiqej të na vinte disi në ndihmë: ndonjë batanie, çaj, kafe, ndonjë cigare. Si më gjeti? Shtrëngojmë duart në hollin e Hotel Palestine: ka humbur flokët, por fiziku prej atleti nuk ka ndryshuar. Thotë se në datë 9 prill 2003, kur marinsat pushtuan Bagdadin, qëndroi deri në fund në zyrën e tij në Ministrinë e Mbrojtjes. Dhe tregon plot krenari një fotografi të tij me gradat e gjeneralit të Aviacionit.
Përkthyesi na bën me shenjë që të mbaj gojën mbyllur. Jasim, i cili e ka kaluar jetën në ushtri dhe në shërbimet sekrete, nuk mund të mos e dijë që të huajt janë në shënjestër të terroristëve. Por dëshiron që me çdo kusht të më detyrojë të dal nga hoteli. Propozimet e tij janë joshëse: t’i bëjmë vizitë një vëllait të tij në Salman Pak, drejt Naxhafit, bërthama e rezistencës sunnite, teatër i vrasjeve dhe rrëmbimeve; të fotografojmë një shkollë në lagjen Gazalia, një tjetër bastion i gueriljeve rrugës për në
Askush nuk mund të besohet: shoferë e përkthyes ndërrojnë vazhdimisht makinat. Kush guxon të dalë jashtë fshihet menjëherë dhe nuk qëndron më shumë se gjysmë ore në të njëjtin vend. Duke bërë sllallom mes spiunëve e policëve. I dërguari i Panoramës rrëfen përse mund t‘i kishte ndodhur atij që të rrëmbehej
ǒtë bëj? Kërkoj pak kohë të mendohem. Jasim insiston dhe më kërkon takim në orën 13.00 të 4 shkurtit: ora dhe dita e rrëmbimit të Xhuliana Sgrenas. Por më pas, nuk u shfaq më. Thjesht koinçidencë? Apo, siç më tregojnë personat që besoj, një rrezik i shmangur?
Fantazi të çuditshme të pushtojnë mendjen. Për shembull, ai furgon i braktisur mund të jetë i mbushur me tritol e të shpërthejë pikërisht tani. Ai grumbull plehërash mund të fshehë një minë. Çfarë bëjnë ata lart mbi çati? Po përpiqen të montojnë antenën, apo të bëjnë gati granatëhedhësen?
Nuk e shihja prej 14 vjetësh. Që kur isha i burgosur i Sadamit në një kazermë në Basra në kohën e kryengritjeë të gjitha masa të panevojshme. Spiunët dhe informatorët e maskuar si shitës qebapi, madje edhe si policë kontrollojnë zhvendosjet, oraret dhe zakonet e atyre pak perëndimorëve, që guxojnë të lëvizin në qytet. Nëse vendosin të të rëmbejnë, sigurohen mirë e mirë për të gjitha.
Në makinë, shoferi nuk e humb për asnjë çast vëmendjen. Kontrollon me sy, pa e fshehur nervozizmin, kryqëzimet dhe rrugët anësore, duke kaluar madje edhe mbi trotuarë për të mos ngecur në ndonjë bllokim trafiku, me veshët ngritur për lajmet që jep radio. A që sapo dëgjojmë flet për një kamikaz në qendrën e rekrutimit të aeroportit të vjetër, jo shumë larg Hotel Rashid: 21 të vdekur.
Fantazi të çuditshme të pushtojnë mendjen. Për shembull, ai furgon i braktisur mund të jetë i mbushur me tritol e të shpërthejë pikërisht tani. Ai grumbull plehërash mund të fshehë një minë. Çfarë bëjnë ata lart mbi çati? Po përpiqen të montojnë antenën, apo të bëjnë gati granatëhedhësen? Ndihesh i tmerruar. E bëhet zakon të shohësh vazhdimisht në pasqyrë dhe të ndiesh adrenalinën, që ka një shije të hidhur. Mendon për Xhuliana Sgrenan. Mendon për fëmijët që ke në shtëpi. Dhe mendon që për irakenët, kjo është shtëpia: fëmijët e mbledhur në një dhomë, ankthi i netëve pa drita, zhurma e Apache mbi krye, sirenat e ambulancave, automjetet në flakë, kufomat në rrugë. Me pak fjalë, vdekja prapa kthesës.
Eshtë e rrezikshme të vihesh në radhë te pikat e karburantit. Shoferët blejnë në tregun e zi dhe i mbushin oborret apo garazhet me naftë që mund të marrë flakë në çdo çast. Spitali i Kryqit të Kuq Italian është i mbushur me të djegur. Gratë lënë vetëm për pak çaste muret e shtëpisë për të bërë një pazar të atypëratyshëm, të mbrojtura nga cipa e “mburojës” së vellos. Kishat janë boshatisur. Më shumë se 4 mijë familje katolike kanë emigruar për në Siri në 18 muajt e fundit, duke iu bashkuar 700 mijë kristianëve të diasporës irakene.
Shumë tregtarë kanë bërë gati valixhet. Ime shopqe dhe fëmijët tashmë janë në Aman”, rrëfen Faris, një pronar restoranti, në rrugën Kharrada. “Unë do të largohem pas disa ditësh. Nuk ka më kuptim të qëndrosh këtu. Shumë e rrezikshme: me fitoren e shiitëve në zgjedhjet në Irak, për ne sunnitët nuk ka më të ardhme”.
Kush ka vendosur të qëndrojë, duhet të vetorganizohet: biznesmenët e pasur të kryeqytetit kanë punësuar dhjetëra roje që shoqërojnë kamionët me mallra që vinë nga Turqia, Jordania e Siria. Ushtarakë me fytyrë të mbuluar me maskë të zezë qëndrojnë para magazinave dhe vilave të Mansur e Jadriah. Kanë urdhër të qëllojnë pa paralajmërim.
Në kaosin e post-Sadamit, është zhvilluar industria e ndyrë e rrëmbimit të minorenëve me qëllim shfrytëzimi. Me një tarifë rikthimi që varion nga 5 mijë në 100 mijë dollarë, kjo sipas mundësive ekonomike të familjeve të viktimave, përmasave të grupit të banditëve dhe nivelit të mëshirës së tyre. Janë Ali Babët e pamëshirshëm. Fantazma që dalin nga makthet që shoh në godinat e shkollave, me pistoleta në duart që pikojnë gjak. Njerëz të zinj që, pas perëndimit, kur qyteti zhytet në terror, u vjedhin ëndrrat fëmijëve të Bagdadit.