Një mandat i dytë për PD-në, zgjidhja pa alternativë më 28 qershor

Në një nga ditët e shumta të pushimit, takohemi me miq dhe shokë, natyrisht, ulur nëpër kafenetë e shumta, bëjmë debate, kryesisht, rreth zgjedhjeve të ardhshme. Kjo është baza e të gjitha debateve, por jo më e pa rëndësishme është edhe tema (jo ajo letra e pisët e merros), nëse me të vërtetë ka ndryshuar Shqipëria dhe a duhet t’i jepet edhe një mandat tjetër kësaj mazhorance.

Natyrisht, këtu ka mendime të kundërta, që në përgjithësi, burojnë edhe nga bindjet  politike të diskutantëve, në debat dhe në të tilla raste, është shumë e vështirë që t’u mbushësh mendjen për atë që duket, sepse, kur i thonë fjalës, “është qorr ai që nuk do të shikoi dhe jo ai që, me të vërtet është i pa sy”.

Personalisht, i përmbahem mendimit që, duhet t’i jepet edhe një mandat tjetër, ku të ngelet hapur edhe për mandate të tjerë, kësaj mazhorance, këtij Kryeministri, sepse më të vërtetë Shqipëria po ndryshon, dhe do të ndryshojë edhe më tej, se ne e duam me të vërtetë ndryshimin. Këtu nuk bëhet fjalë për ndryshime politike, ajo është një e vërtetë e madhe. Nuk janë bandat kriminale që dolën nga revolucioni, apo rebelimi komunist i 97-s, që në të gjitha qelizat e këtij vendi dhe të administratës, që prodhoi forca politike që e polli atë revolucion, ishin të instaluar dhe punonin për krimin. Është e dhimbshme, por duhet pranuar, se i vetmi ndryshim që nuk është bërë, por që duhet të bëhej qysh në fillimet e punës së kësaj mazhorance, ishte ai ndryshim i domosdoshëm i administratës; pastrimi i saj nga falangat e krimit, ish-sigurimsat, si ata të rekrutuarit e devotshëm, me pak fjalë, spiunët, që i shërbyen politikës monstruoze të diktatorit, por më tepër, duhet  të ishin larguar, bile me ceremoni, oficerët e sigurimit, që kanë akoma vende të rëndësishme vendimmarrëse në administratën aktuale dhe që po bëjnë punën më të poshtër, po ulin vlerat dhe rezultatin e arritur, nga programi politik i kësaj mazhorance. Ne që i shërbyem Shtetit dhe Ligjit, në ngjarjet e ’97-s, i njohim mirë se kush janë dhe se si kanë ardhur këta njerëz, në këto vende e detyra, por dimë edhe misionin e tyre.

Herë pas here, del një deputet, një oficer sigurimi, nëpër televizione dhe ngre probleme, por në të vërtetë janë vetëm shpifje me ngjyrime politike, dhe akuzon disa drejtues, që aktualisht, janë të paktë në numër, të ardhur mbas zgjedhjeve të 2005, domethënë të djathtë dhe nuk lë gjë pa thënë në adresë të tyre. Por nuk përmendet asnjë drejtues i para 2005-s, paçka se ka nga ata që na kanë rrahur nëpër mitingje, apo më keq, ka nga ata që puthnin kapakun e makinës se Bashkim Finos, duke sharë malokët dhe malokun që i drejton, Kryeministrin aktual. Më keq akoma, ka drejtorë drejtorish në Policinë e Shtetit, që bërtisnin me të madhe gjatë zgjedhjeve të 2005, se “po të vijë Sali Berisha në pushtet, është fatkeqësi e madhe kombëtare”. Sot ata janë në drejtim të sektorëve të ndryshëm, dhe janë më të shumtët. Ai, oficeri i sigurimit, deputet, i di dhe i njeh mirë, këta, por i quan si kontingjentin e vet, prandaj nuk i përmend. Dhe mendoj se ka të drejtë. Edhe ky oficer sigurimi, tani deputet, është prodhim i ’97-s, kur spiunonte shokët e vet, tek bandat kriminale të Vlorës.

Por gjithsesi, duhet te jesh nihilist te mohosh ndryshimet që ka pësuar vendi. Nuk i sheh veç ai që nuk do t’i shohë.

E nisim nga koka. Ne tani kemi një Kryeministër që punon, jo më pak se 16 deri 18 orë në ditë dhe nuk kemi një Kryeministër që luan bixhoz, me paratë e taksapaguesit, nuk kemi një drejtor taksash që i japin para, apo i dërgojnë me korrier tek kryeministri, teksa ai luan në kazinotë europiane, nuk kemi një Kryeministër që ndan gruan për një vajzë të moshës së fëmijve të tij, por kemi një Kryeministër që e ka të shenjtë familjen dhe ka nderimin më të madh për të. Nuk kemi një Kryeministër, që nën drejtimin e tij vidhet thesari, por kemi një Kryeministër që e mbush thesarin dhe buxhetin, si asnjëherë tjetër, dhe e investon atë në infrastrukturë apo rritje rrogash dhe pensionesh.

Kemi një kryeministër, që ka ngritur një kabinet qeveritar, që i gjen në zyra duke punuar dhe jo Kabinet, që më tepër rrinin jashtë shtetit, nëpër vakanca dhe rrallë, i gjeje nëpër zyra, si ata të para 2005-s. Kjo më krijon bindjen se edhe kur të largohen nga këto detyra, këta ministra, do të jenë njerëz të zakonshëm, që nuk do të kenë nevojë për roje private dhe nuk do të kenë biznese të panjohura a të njohura, si ata që u larguan në 2005-n, Kaloni, vetëm në autostradën, Tiranë-Durrës dhe do t’ju thonë se të kujt janë këto dhe ato biznese dhe do të dëgjoni emra ish-ministrash socialistë, që natyrisht, tani janë më të ruajtur, nga roje private, sesa kur ishin në detyra të larta shtetërore.

Kemi një Kryeministër që, vetëm në mbarim të mandatit të tij të parë, domethënë, për afër katër vjet, e ka kthyer vendin në një kantier ndërtimi, ku më gjigantja, që po habit edhe europianët, rruga që lidh kombin, rruga e shekullit, po mbaron. Megjithëse, makina ime është e prodhimit të vitit ‘91, domethënë e vjetër, unë nuk i kam ndërruar, për gati dy vjet, amortizatorët. Edhe ky është një tregues i ndryshimit që po ndodh me rrugët tona.

Ecim si të gjithë europianët, nëpër rrugët tona, me përjashtim të sheshit “Skëmderbej” që është lënë për turp.

Kemi një Kryeministër që na nderon, kudo në Botë, kur na përfaqëson, sepse është një nga njerëzit më me kulturë i këtij vendi, një nga njerëzit më dinjitozë dhe një nga të rrallët udhëheqës, që ka atdhetarizmin busull të punës së tij. Këtë e vërteton edhe futja jonë në NATO, apo hapja shumë shpejt e dyerve të BE-së, që vetëm për kortezi, e themi se është meritë e të gjithëve, por, në të vërtetë, meritën kryesore e ka Ai, njeriu që me përkushtimin dhe personalitetin e tij, na prezantoi si një popull që e duam ndryshimin.

I vetmi drejtues mazhorance, që gjatë këtij mandati, ka dorëzuar para drejtësisë, nëpunësit e vet, që shkelën ligjet, ka larguar shumë nga ish miqtë e tij, që i rrinin afër, si ajo këpusha, vetëm pë

;r të përfituar, nën emrin dhe autoritetin e tijë, dhe tani, shumë nga këta, të ashtuquajtur miq dhe demokratë, s’lënë shpifje pa thënë. Pastroi ato korridore nga “gëlbaza tuberkulare”, siç e ka përcaktuar, me të drejtë, z.Edison Ypi. Cili nga drejtuesit e mazhorancave të mëparshme, e ka bërë një gjë të tillë? Asnjë, sepse ata erdhën me pushkë, vetëm për një qëllim, të vidhnin sa të mundeshin, se e dinin, që ishin të përkohshëm, në këto nivele administrative dhe bënë kërdinë. Shikojini dhe do të bindeni. Çfarë nuk i thanë njëri-tjetrit, deri edhe për gratë e tyre se me kë shkonin, apo për vjedhjet që kishin bërë dhe bëjnë, dhe prapë, i ke së bashku, grusht bashkuar, sikur nuk ka ndodhur asgjë. A flet për moral kjo? A mund të drejtohet një popull nga të tillë njerëz, të pamoralshëm, në të gjitha drejtimet?

Të vijmë tek ndryshimi i madh, tek krahasimi midis të dyve, Kryeministrit aktual dhe pretenduesit për Kryeministër.

E pra kemi njeriun, që në profesionin e parë, si kardiolog, nuk mund të krahasohet, por si politikan, ka dhënë prova se është, prapë i pakrahasueshëm. Kur e shpreh këtë mendim, kam parasysh shkatërrimin e PD-së mbas 97-s, atij rebelimi që më tepër ishte drejtuar kundër kësaj krijese, që na rilindi shpresat, për një jetë më të mirë, se jeta e një skllavi,që po bënim më parë.

Përballë është konkurrenti, njeriu që vuan nga një sëmundje, e cila është jo më pak e rrezikshme se SIDA, në mos krijuesja e saj, njeriu që vuan nga perversiteti, fatkeqësi kjo personale, por kur vjen në keto përmasa, bëhet fatkeqësi për të gjithë. Këtë fatkeqësi, kemi disa vjet që po e provojmë, per shkak se nga syleshësia e kemi këtë njeri qytetarin e parë të kryeqytetit. Unë nuk marr përsipër të shpjegoj hollësitë e kësaj fatkeqësie, personale, por edhe kolektive, në rastin tonë, por mjafton të dimë që këta njerëz, janë të dënuar, që të mos shumohen, detyrë që Zoti ua ka ngarkuar të gjitha krijesave të veta, qofshin këto njerëzore, shtazore apo bimore. Të gjitha këto krijesa, kanë detyrimin, kryesorë, për tu shumuar,  dhe shumimi vjen nga dashuria, ndërsa ky njeri dhe raca e këtij soji, nuk mund ta kryejë këtë mision madhor, sepse këta sojsëzë nuk kanë dashuri, nuk japin, por edhe nuk marrin dashuri. Shikojini si i trajtojnë gratë, vetëm nëpërmjet torturës, sepse kanë defiçenca fizike, inferiore dhe si të tillë janë, në të gjitha drejtimet, agresivë.

Këta njerëz, shquhen për pangopësinë e tyre, vuajnë nga gjigandomania, për të rrëmbyer, në përmasa sa më të mëdha, cfarëdo që të jetë, por më shumë kanë qejf paranë. Shikojeni, erdhi me brekë të grisura, nga poshtë urave të lumit Sena, në Paris, i palarë siç thoshte shefi i tij Nano, dhe është bërë me disa shtëpi, nëpër Europë, me një pasuri, të paregjistruar dhe të padeklaruar, si asnjë tjetër, duke u marrë të gjithë ndërtuesve, paratë me thasë, për t’u dhënë lejet e ndërtimit. Këtë e dëgjojmë përditë, nga ndërtuesit. Ta largojmë nga kryetari i Bashkisë dhe do të shikoni sa do të bien çmimet e banesave, në Tiranë. Vëthin e hoqi kur e bënë ministër kulture. Shikojeni se kë mban dhe afron rreth vetes, njerëz që duken se janë perversë, djem që bëjnë orgji mashkullore, si ai i veliajve, që kur ishte gjimnazist, në Sami Frashëri, në 97-n bënte thirrje për të djegur Tiranën. Kalimi në këto ekstremitete është karakteristikë e perversëve. I rrinë afër, njerëzit, që jo vetëm janë pjella e drejtuesve kryesorë të diktaturës, nëpunës të devotshëm të saj, bijtë e tyre, si Gjinushi, apo sigurimsi i vjetër, partiaku dhe ministri famëkeq, Ruçi.

Dhe kjo ndodh sepse ky njëri, që kërkon me çdo mënyrë, të marrë pushtetin, të cilin e do që të bëjë zullume e ndyrësi edhe më të mëdha, por edhe me trashëgiminë, si biri i atij që nuk ka bërë asnjë mungesë, me firmën e vet, në dënimet me vdekje apo internimet që jepte diktature enveriste. Atëherë, të lind pyetja, e vetme, çfarë do të presim, nga kjo krijesë e shpërfytyruar?

Me pak fjalë, këta janë të dy konkurrentët. Për njërin nga këta të dy, ne do të votojmë, për ta vënë, në krye të të gjitha punëve, që kemi pa mbaruar, por edhe të atyre që na presin.

Duke e kalur me mençuri obstruksionin e kartave të identitetit (nje tjeter kthim ne identitet i opozitës enveriste), mendoj se vëmendja e qeveritarëve dhe në veçanti e kryeministrit, duhet te perqendrohet tek marrja e një mandati të dytë, çka do të pamundësonte përsëritjen e katastrofes se kthimit prapa të vendit, tek bijtë e diktaturës.