ORA

Kujtim MORINA
ORA

Tik-tak, Tik-tak
Kur jemi vetëm e dëgjojmë më mirë
Ora ecën në sinkron me zemrën
Si miu që bren sendet pa pushim
Dhe pastaj sheh se s’ka mbetur
As vend për të futur kokën

Sidomos ora që varet në mur
Seç ka të përbashkët me fatin tonë
Të varur në blunë e hapësirës
Që përkundet nga rrymat ajrore
Dhe nuk e di as nga vjen e as nga shkon

Gjithkush e ka orën e tij të mirë apo të ligë
Ata që nguten ta arrijnë sa më shpejt
Nuk shtojnë veçse rrotullimet

PASQYRË E QIELLIT

Pas një shiu apo furtune
Me një penel të hollë
Përpiqesh të pikturosh një liqen apo det
Fillon e ndërton përmasat dhe konturet
Konfiguracionin dhe mjedisin përreth
Sa për ngjyrën, çdo gjë është më e lehtë
Shih kaltërsinë e qiellit që pasqyrohet në të
Diku ka re të bardha apo të murrme
Diku tjetër mjegull apo zonë të kaltër vërtet
Pastaj për t’i dhënë kuptimin e thellësisë së ujit
Përfytyroje kupën e qiellit të kthyer përmbys
Bregu i liqenit do të përputhet me horizontin
Dielli do jetë ende i fshehur pas reve
Apo ka nxjerrë kokën si hënë e plotë

Mos u çuditni kur i afroheni liqenit apo detit
Dhe uji nuk ka ngjyrën e kaltër
Siç është dhënë në shekuj nga piktorët e poetët
Po ta shihni në distancë është pasqyrë e qiellit

NATË DIMRI

Asgjë nuk e prish kujtimin e vrenjtur
Që kridhet heshtur nëpër netët pa zë
Dhe vikamën lajmëruese që fshihet në re

Pas perdes së mjegullt të shiut të pritjes
Ëndërrimet lakmojnë syrin vegimtar
Që përgjon në etjen e turbullt të natës
Çastin fatlum që i druhet qenies
Lotin fluturues në delirin e fundmë

Ka mbetur veç në një anë xixëllues harrimi
Në shtigje që bartin keqardhje të vetmuar
Një dritë e vagët rend nëpër natë
Me nektarin e pavluar që soset së largu

Mijëra jetë përgjërojnë me mallin e kristaltë
Mallkimin e heshtur që nuk iu dha ditës
Dhe frikshëm ndjekin ëndjen e fillit
Të ngatërruar qysh në rënien e muzgut

Asgjë, asgjë nuk do ta shpëtojë përçartjen e humbur
Që u tret si flatrat e një të dehuri
Në orët flakëruese të marrëzisë së vonë

LUMI I DASHURISË

Përditë e ushqejmë lumin e dashurisë
Që e krijuam diku mes nesh
Pastaj dalim bashkë e lundrojmë në një varkë
Në lumin virtual të dashurisë
Velat i lëvizim me radhë
Djegim afshin përvëlues
Kolovitemi deri në mbrëmje vonë
Herë me not e herë me varka të vogla
Ruhemi kur i afrohemi gjireve të thella
Se mos mbytemi
Eshtë e rëndë mbytja
Në lumin e kaltër të dashurisë

KUJTESË E NGRIRË

Vërshojnë mendimet
Pa i lënë radhë njëri-tjetrit
Fryjnë si erëra të çuditshme
Kryqëzohen, përzihen në tru
Unë nuk di ku të përqëndrohem
Çfarë të mbaj e çfarë të hedh
Në këtë shpejtësi marramendëse

Shpesh herë i them vetes
Të arratisem në një cep të botës
Apo të ngrihem në një hapësirë flurore
Jo shumë larg të tjerëve por vetes
Të paktën të shpëtoj avujt e kujtesës
Nga kjo trysni e pashembullt
Pastaj t’i marr gjërat qetë-qetë
Me mendje të freskët dhe të lehtë

PËR KU VRAPON

Për ku vrapon ky shi i mbrëmjes
në këtë natë pa hënë e pa yje?

Mbledh një dorë qiell
te flokët e saj të lagur
dhe e shpërndaj si krem
në sytë e mi të mpakur...

ËNDËRR NË BREG

Si u tërbua kështu deti!
ishte aq i qetë, aq paqësor
Ndoshta unë jam viktima
e kësaj bote të fajshme njerëzore

Kam ngecur krejt i pafuqishëm
Këmbët as duart s’më bëjnë më tej
E shoh se po mbytem në breg
dhe s’duket ndonjë shenjë
që ky ciklon do të pushojë

Veç ëndrra duke ikur,
vjen të më shpëtojë

KOHA

Secili ka kohën e tij
brenda kohës së përgjithshme
Është si shtjella e lumit
që fillon nga burimi
bashkohet me rrjedhën e madhe
Në fillim është e pastër,
e kthjellët si loti
pastaj trazohet rrugës
derisa humbet në detin e pafund

Do të doja t’i përngjaja më shumë
lumit në mal sesa në fushë
(Jo për shkak të origjinës )

BUKURI E FTOHTË

Bukuri e ftohtë
e rënë nga qielli
në mënyrë të njëtrajtshme
kjo brymë e shpërndarë
në një sipërfaqe bukur të madhe
nuk ta jep më ndjesinë e të përkohshmes
ka shumë ditë që reziston
e ngjitur me elegancë mbi degët e pemëve
dhe mbi barin e rrudhur të dimrit
si një pluhur i bardhë kozmik
Kjo gjendje e ndërmjetme
mes shiut e borës
ngjan me një femër të bukur
që e shohim shpesh dhe kudo
por nuk jep asnjë shenjë...
Bukuri e brymtë
Të ikësh na dhimbsesh
por siç je na e fute ftohtësirën në palcë
Më duket se e fsheh ariun polar
këtu para syve tanë

26 Janar 2009