Ofensiva finale e talebanëve
Sulmi me mortaja kundër “akullit” stacionit të ushtarëve italianë në Gulistan sugjeron se dy vitet e fundit të luftimeve të misionit të NATO-s në Afganistan do të jenë nga më të vështirët, më të rrezikshme që nga fillimi i ndërhyrjes.
Në samitin e Lisbonës, Aleanca vendosi të përfundojë misionin ushtarak deri në fund të vitit 2014. Pentagoni në shtator do të zvogëlojë me 33.000 njësi trupat e saj dhe ka njoftuar se shumica e 68.000 të mbetur do të reduktohet nga mesi i 2013. Përshpejtimi i tërheqjes është i tillë që samiti në Çikagos në maj, NATO do të bie dakord mbi atë që do të jetë prania në Afganistan pas tërheqjes: detyra trajnimi, luftimin të terrorizmit, forcimin të institucioneve lokale, ndihmë financiare, ndihmë civile.
Në terren Talibanët perceptojnë këto zhvillime si shenjë të suksesit të tyre, sepse, më shumë se njëmbëdhjetë vjet pas ndërhyrjes së NATO-s në përgjigje të sulmeve të 11 shtatorit, armiku po tërhiqet përsëri. Edhe pse vitin e kaluar, në sajë të dërgimit të përforcimeve nga Shtëpia e Bardhë vendosën, numri i talebanëve të vrarë ose të zënë kanë qenë më i larti ndonjëherë, Raporti “Gjendja e Talibanëve 2012”, të përgatitur nga NATO-ja në bazë të marrjes në pyetje prej 4 mijë të burgosurve guerilë tregon se shumica e tyre besojnë se ata janë duke fituar luftën në një përsëritje të asaj që ndodhi kundër Ushtrisë kuqe sovjetike në vitin 1989. Kjo shpjegon pse ata vazhdojnë të sulmojnë ku dhe ku mund të godasin: predha mortaje të gjuajtur në mënyrë të përsëritur kundër pozicioneve fikse të ushtarëve italianë, ushtarëve amerikanë të vrarë nga afganë me devizë, hija e dyshimit të sulmit të dështuar ndaj shefit të Pentagonit Leon Panettas, përpjekjet e vazhdueshme për të goditur nga poshtë helikopterë dhe infiltrimi i agjentëve vdekjeprurës së dyfishtë e përshkruajnë çrregullt, por të qëndrueshme, përpjekjen për të shkaktuar sa më shumë viktima armikut. Kjo është një taktikë e dizajnuar për t’u intensifikuar për shkak se grupet e talebanëve agresive, si rrjeti i Xhalaludin Haqqani, ka si synim për të demonstruar paaftësinë e qeverisë së Kabulit për të garantuar sigurinë, duke delegjitimuar mjaftueshëm për ta përmbysur atë.
Meqenëse NATO ka vendosur tashmë që të tërhiqet, qëllimin e talibanëve është të vrasin numrin maksimal të ushtarëve për të arritur objektivin e mëposhtëm: për të rrëzuar Presidentin Hamid Karzai. Nëse Aleanca dëshiron të përdorë dy vitet e ardhshme për të forcuar qeverinë e Kabulit në pikën për të bërë të paktën vetë-mjaftueshëm në ruajtjen e sigurisë së brendshme, talebanët ka qëllim të kundërt, e cila është një ofensivë e gjatë për të pretenduar sovranitetin mbi zona ku mund të kërcënohet kryeqyteti. Inkurajimi i talebanëve vjen nga shenjat e dobësisë që NATO vazhdon të tregojë.
Uashingtoni dhe Kabul nuk janë në gjendje të nënshkruajnë marrëveshje afat-gjatë që përfshin krijimin e bazave të përhershme amerikane. Në Katari bisedimet mes SHBA-ve dhe talibanëve janë në mëshirën e kushteve të vendosura nga ana e tyre, që pas masakrës së civilëve në Kandahar nga ana e një rreshteri të SHBA-ve kanë braktisur bisedimet duke thënë se ata nuk kanë asnjë ide se kur ata do të duan të marrin pjesë përsëri. Dhe në vende të veçanta të Aleancës, duke filluar me Shtetet e Bashkuara, po rritet presionin publik për të përshpejtuar tërheqjen. Kjo është një dominim politiko-ushtarak- të cilën e ka paralajmëruar gjenerali i marinsave John Allen, komandant i trupave në Afganistan, duke thënë në një seancë të kongresit që Pentagoni dhe NATO-ja duhet të lënë në terren një "sasi e madhe të fuqisë" në qoftë se ata duan të sigurojnë stabilitetin e tranzicionit, e cila mund të shkojë përtej afatit të fundit të vitit 2014.