Pse ka humbur sensi komunitar i gazetarisë?

Gazetari sht nj grnjar, nj censor, kshillues dhe mkmbs i sovraneve q krkon t nxjerr n shesh gjithnj gjra t panjohura. Ky sht ndr postulatet e para q u msohet studentve t Gazetaris. Nj prezantim tepr dinjitoz dhe trheqs pr fillestart e apasionuar q presin t brendsohen n botn e ktij profesioni me sens komunitar, nse i referohemi faktit se gazetari duhet t’i shrbej shoqris m shum se do funksionar i zellshm publik, duke qen se duhet t jet besnik ndaj interesave t individit dhe jo t shtetit. Autoriteti me t cilin vishet ky fjalshkrues sht ai i prcjellsit t fakteve q burojn nga ngjarja dhe aktort e saj, kshtu q n momentin q pranojm t njihemi me do gj q na rrethon prmes ktij ndrmjetsi, i kemi dhn automatikisht atij pushtetin e fjals, i cili, pr hir t s vrtets, pr ata q e njohin dhe din ta prdorin, ka nj pesh shum her m t madhe se fardolloj pushteti tjetr. Pesh, e cila e bn edhe m ndjellse dshirn pr ta zotruar, pr t qen pjes e asaj kategorie q prthith detajet e informacionit, t cilat burojn nga prapaskena. Rreziku me t cilin luhet, mund t prfshij gazetarin, duke prdorur joshjen bindse t ktij pushteti, deri n at mas sa nga zotrues kthehet n t zotruar, pre e nj rrethi vicioz ku t brit gazetari nis t jet m shum pr inerci sesa pr pasion. Vetm kur e zbulojm veten ndonj dit prpara ekranit teksa shohim ndonj pseudo-gazetar, moderator t nj talk-show t prnatshm, i cili na sjell prmes kostumit t tij firmato q i shkon pr shtat petkut t fams q ka nj person publik, fytyra e t cilit del pr shqiptart po aq her sa edhe kreu i qeveris, edhe pse n dallim nga ky i fundit, moderatorit ton i duhet t shfaqet edhe ather kur realisht nuk ka far t thot, por thjesht t mbush kohn e kronometruar televizive. Dikur nj reporter i publikut, sot nj njeri i dukshm prpara publikut q del npr intervistat e suplementeve tabloide me t tilla deklarata: “M mungon terreni” apo “Do t doja t isha srish reporter”. Nj mendim q dikur zinte hapsirn kryesore n punn e tij prej nj gazetari t prfshir nga pasioni pr gjurmimin e s padukshmes, tashm sht nj dshir e thn kshtu tymtazi si pr t’u ln t tjerve t kuptojn se terreni sht magjia e vrtet, por atij fatkeqit, pr shkak t vertikalizimit t pozicionit t tij jo m n krah, por mbi publikun, e bn t pamundur shkputjen prej impenjimeve q i atribuon ky statusi i tij i ri.

Shumkush mund ta legjitimoj edhe me t drejt transformimin q kan psuar kta profesionist t formuar n kaprcyell t nj regjimi ndrydhs dhe nj demokracie t brisht, pasi statusi i tyre aktual shihet si rrjedhoj e puns dhe prvojs s nj sr vitesh n gazetarin e asaj periudhe, kur u shkruan ndryshimet historike pr rrugtimin q do t merrte Shqipria post-kostumiste. N fund t fundit, ngjitja n karrier sht logjikisht synimi q aspiron t arrij do profesionist i fushs. Por ajo q duhet delegjitimuar pr nj gazetar, sht shkputja nga realiteti i publikut t tij, ai prball t cilit performon. Vrtet televizioni sjell gazetarin pran mijra apo miliona shikuesish, por reagimi i publikut nuk mund t ndihet kurr pran virtualisht prmes ekranit. Qndrimi pas tij ngjan se e bn gazetarin gjithnj e m t fuqishm si rrjedhoj e familjaritetit q njerzit kan krijuar ndaj imazhit t tij thuajse pr do mbrmje, por n t vrtet distanca e squll at m shum, duke e mbledhur brenda guasks s nj qenieje egocentrike dhe arrogante q beson se vetm pr faktin q publiku nuk ka nj alternativ tjetr m t mir, e pajis at me tagrin e t thnt at q do t dgjoj, duke kufizuar fjaln e auditorit brenda emisionit t tij. Kjo sht arsyeja prse na ndodh t mbetemi me nj shije t hidhur n fund t nj debati televiziv. Prse lejojm t ndodhin t gjitha kto kur na bezdisin? Mund t jet nj pyetje q lind natyrshm, por q do t kishte vend nse publiku do t kishte vendin q i takon n kt skenar. Pr fat t keq, n Shqipri ndikimi i mendimit t publikut vazhdon t prmohet pr sa koh q ende nuk kemi mekanizma mats t ksaj audience dhe pr sa koh q interesat e pronarve t mediave do t jen mbi ato t publikut. Kshtu, marrdhnia e publikut me mediat n Shqipri do t mbetet nj raport i ritualizuar i ngjashm me turmn, t cils i drejtohesh sa her q ke nevoj pr mbshtetjen e saj, kur t preken interesa t ngushta. Kjo sht arsyeja prse masa e konsumatorve t medias shqiptare, edhe pse ne jemi msuar t’i referohemi shpesh me termin publik, mbetet realisht mas pa mundur t kthehet n entitetin e nj publiku. Kjo zbeh prgjegjsit e gazetarit si individ pr rolin q ai duhet t luaj n shoqri, si dhe njherazi dmton n trsi psikologjin kombtare dhe perceptimin q rndom u atribuohet shikuesve si nj mas e padiferencuar dhe “e padmshme” pr sa koh q ekzistenca e mediave nuk varet prej tyre.